Regiment dragonii generała Brause
| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Organizacja | |
| Rodzaj sił zbrojnych | |
| Formacja | |
| Rodzaj wojsk | |
Regiment dragonii generała Brause – oddział koronny autoramentu cudzoziemskiego wojska I Rzeczypospolitej przełomu XVII i XVIII wieku (okresu wielkiej wojny północnej).
Charakterystyka
Dragonia jako rodzaj wojsk zaciężnych zaliczanych do „ludu ognistego”[2] była w zasadzie piechotą, konie bowiem służyły jej wyłącznie do przemarszów, a walczyła głównie pieszo[3]. Regimenty dragońskie liczyły przeciętnie 400–600 porcji[4]. Sztab regimentu obejmował zazwyczaj pułkownika, majora, regimentskwatermistrza, wachmejsterlejtenanta, rgnsfuriera, rgnscyrulika, rgnsdobosza i rgnsprofosa. Regiment dzielił się na 6 kompanii[b] (w tym lejbkompania pułkownika)[6].
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim[7].
Przeciągająca się wielka wojna północną wymusiła na walnej radzie warszawskiej uchwalenie wysokich podatków na wojsko. Po 16 kwietnia 1710 reorganizacją armii zajęli się hetmani. Podczas podziału na leża zimowe dragonia liczyła 23 regimenty i frejkompanie w sile 10 500 porcji[8]. Regiment generała lejtnanta Brause liczył 8 chorągwi, każda po 75 koni[9].
Uwagi
- ↑ Według Konstantego Górskiego od 1711 dragonię w Polsce należy zaliczać nie do piechoty, ale do jazdy. Ma to związek ze zmianami organizacyjnymi i sposobem działania regimentów dragońskich na polu walki[1].
- ↑ Kompanie w regimentach dragońskich nazywano też kornetami; czasem spolszczano i wzorem arkebuzerii używano terminu „chorągiew”[5].
Przypisy
- ↑ Górski 1893 ↓, s. 63.
- ↑ Wimmer 1965 ↓, s. 301.
- ↑ Górski 1893 ↓, s. 59.
- ↑ Wimmer 1965 ↓, s. 302.
- ↑ Wimmer 1956 ↓, s. 111.
- ↑ Górski 1893 ↓, s. 60.
- ↑ Nowak i Wimmer 1968 ↓, s. 416–418.
- ↑ Wimmer 1956 ↓, s. 366.
- ↑ Wimmer 1956 ↓, s. 372.
Bibliografia
- Konstanty Górski: Historya piechoty polskiej. Kraków: Spółka Wydawnicza Polska, 1893.
- Tadeusz Nowak, Jan Wimmer: Dzieje oręża polskiego do roku 1793. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1968.
- Jan Wimmer: Wojsko Rzeczypospolitej w dobie wojny północnej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1956.
- Jan Wimmer: Wojsko polskie w drugiej połowie XVII wieku. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1965.