Roger Lemerre

Roger Lemerre po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął karierę trenerską. Prowadził dwukrotnie Red Star 93 (1975–1978, 1985–86), RC Lens (1978–1979), FC Paris (1979–1981), RC Strasbourg (1981–1983), tunezyjski Espérance Tunis (1983–1984).

W połowie lat 80. związał się z FFF (Francuski Związek Piłki Nożnej), gdzie najpierw był członkiem sztabu technicznego, a w latach 1986–1997 prowadził wojskową reprezentację Francji, z którą zdobył mistrzostwo świata 1995 oraz dwukrotnie zajął 3. miejsce w turnieju (1991, 1993).

W okresie od 17 marca do 30 czerwca 1997 roku ponownie był trenerem RC Lens^[3].

Następnie został asystentem selekcjonera Aimé Jacqueta w reprezentacji Francji, która będąc gospodarzem mistrzostw świata 1998 triumfowała w turnieju po wygranej 12 lipca 1998 roku na Stade de France w Saint-Denis w finale 3:0 z obrońcą tytułu, reprezentacją Brazylii. Po turnieju Aimé Jacquet zrezygnował z funkcji selekcjonera, a Lemerre go zastąpił.

Lemerre nie przeprowadził rewolucji personalnej, trzymając się sprawdzonych graczy, rzadko otwierając nowemu zawodnikowi drogę do reprezentacji. Na mistrzostwa Europy 2000 w Belgii i Holandii powołał aż 18 zawodników ze składu mistrzostw świata 1998, jednak nie stanowiło to przeszkody w wygraniu turnieju po złotym golu Davida Trezegueta w 103. minucie na 2:1 w finale z reprezentacją Włoch 2 lipca 2000 roku na Stadionie Feijenoord w Rotterdamie, za co Lemerre został wybrany selekcjonerem roku wg IFFHS^[4], a w 2001 roku triumfował w Pucharze Konfederacji po wygranej 1:0 w finale z współgospodarzem turnieju, reprezentacją Japonii 10 czerwca 2001 roku na International Stadium w Jokohamie.

Zdaniem wielu ekspertów błędem selekcjonera po turnieju było kurczowe trzymanie się piłkarzy, którzy nie tylko największe sukcesy mieli już za sobą, ale i z roku na rok byli coraz starsi. Na mistrzostwach świata 2002 w Korei Południowej i Japonii drużyna Trójkolorowych była jedną z najstarszych (średnia wieku – 29 lat, aż 14 zawodników z mistrzostw świata 1998), a efektem był słaby występ: ostatnie, 4. miejsce w grupie A, z 1 punktem, bez zdobytego gola, a Lemerre podał się do dymisji.

Łącznie drużynę Trójkolorowych prowadził w 53 meczach (34 zwycięstwa, 11 remisów, 8 porażek, bilans bramkowy: 106:43)^[5].

Lemerre w latach 2002–2008 był selekcjonerem reprezentacji Tunezji, którą w 2004 roku doprowadził do pierwszego w historii triumfu w Pucharze Narodów Afryki (drużyna Orłów Kartaginy była gospodarzem) po wygranej 2:1 w finale z reprezentacją Maroka 14 lutego 2004 roku na Stadionie 7 listopada w Radisie oraz awansował na mistrzostwa świata 2006 w Niemczech, na których drużyna Orłów Kartaginy zakończyła udział w fazie grupowej po zajęciu 3. miejsca w grupie H.

W latach 2008–2009 prowadził reprezentację Maroka.

W następnych latach prowadził turecki MKE Ankaragücü (2009–2010), algierski CS Constantine (2012–2013), trzykrotnie tunezyjski Étoile Sportive du Sahel (2013–2014, 2018–2019, 2021–2022, Puchar Tunezji 2014) oraz CS Sedan (2016).

Reprezentacja	Rok	Mecze	Gole
Francja	1968	2	0
	1969	2	0
	1970	1	0
	1971	1	0
Łącznie		6	0

^[2]

Mecze i gole w reprezentacji
Lp.	Data	Stadion	Przeciwnik	Wynik	Rozgrywki	Uwagi
1.	25.09.1968	Stade Vélodrome, Marsylia	RFN	1:1	Mecz towarzyski	od 67'
2.	06.11.1968	Stade de la Meinau, Strasburg	Norwegia	0:1	El. Mundialu 1970	90'
3.	12.03.1969	Stadion Wembley, Londyn	Anglia	5:0	Mecz towarzyski	90'
4.	30.04.1969	Parc des Princes, Paryż	Rumunia	1:0	Mecz towarzyski	90'
5.	15.11.1970	Stadion Heysel, Bruksela	Belgia	1:2	Mecz towarzyski	90'
6.	24.04.1971	Népstadion, Budapeszt	Węgry	1:1	El. Euro 1972	90'

^[2]

SC Sedan

• Finał Pucharu Francji: 1965

Wojskowa reprezentacja Francji

• Mistrzostwo świata: 1995
• 3. miejsce mistrzostw świata: 1991, 1993

Reprezentacja Francji

• Mistrzostwo Europy: 2000
• Puchar Konfederacji: 2001

Reprezentacja Tunezji

• Puchar Narodów Afryki: 2004

Étoile Sportive du Sahel

• Puchar Tunezji: 2014

• Selekcjoner roku wg IFFHS: 2000