Roberto Mancini

Roberto Mancini

Roberto Mancini (2021)
Data i miejsce urodzenia	27 listopada 1964 Jesi
Wzrost	179 cm
Pozycja	napastnik
Informacje klubowe
Klub	Włochy (trener)
Kariera juniorska
Lata Klub 1977–1981 Bologna
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole 1981–1982 Bologna 30 (9) 1982–1997 Sampdoria 424 (132) 1997–2001 Lazio 87 (15) 2001 → Leicester City (wyp.) 4 (0) W sumie: 545 (156)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole 1982–1986  Włochy U-21 26 (9) 1984–1994  Włochy 36 (4) W sumie: 62 (13)
Kariera trenerska
Lata Drużyna 2000–2001 Lazio (asystent) 2001–2002 Fiorentina 2002–2004 Lazio 2004–2008 Inter 2009–2013 Manchester City 2013–2014 Galatasaray 2014–2016 Inter 2017–2018 Zenit 2018–2023 Włochy 2023–2024 Arabia Saudyjska 2025–2026 Al Sadd SC 2026– Włochy
↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata III miejsce Włochy 1990 piłka nożna Mistrzostwa Europy I miejsce Europa 2020 piłka nożna III miejsce RFN 1988 piłka nożna Liga Narodów UEFA brąz Włochy 2020/2021 brąz Holandia 2022/2023

Roberto Mancini (ur. 27 listopada 1964 w Jesi) – włoski trener piłkarski i piłkarz.

Jako zawodnik bronił barw takich klubów jak Bologna FC (1981–82), UC Sampdoria (1982–1997), S.S. Lazio (1997–2000) i Leicester City (2001). Największe sukcesy święcił z „Blucerchiati”, z którymi wygrał Serie A (1991), Puchar Zdobywców Pucharów (1990) i czterokrotnie zdobył Puchar Włoch (1985, 1988, 1989, 1994). W reprezentacji Włoch zagrał 36 razy i strzelił cztery gole.

Karierę trenerską zaczął we włoskiej Fiorentinie w 2001 roku. Następnie był szkoleniowcem S.S. Lazio (2002–2004) i Interu Mediolan (2004^[1]–2008). Z każdym z tych klubów jako szkoleniowiec wygrał Coppa Italia. 29 maja 2008 roku Inter Mediolan wydał oficjalny komunikat o zwolnieniu Manciniego z posady trenera. Przyczyną miała być jego wypowiedź po dwumeczu z Liverpoolem w 1/8 finału Ligi Mistrzów, w której Mancini oznajmił, że to jego ostatni sezon w Interze. Z Interem zdobył Scudetto (2006, 2007, 2008), Puchar Włoch (2005, 2006) oraz Superpuchar Italii (2005, 2006). 17 listopada 2008 roku zdobył nagrodę „Złotej Ławki” za sezon 2007-2008, trofeum przyznawane corocznie najlepszemu włoskiemu trenerowi^[2].

Od 19 grudnia 2009 roku prowadził Manchester City, z którym w 2011 roku zdobył pierwszy od 35 lat Puchar Anglii, a w sezonie 2011–12 pierwsze od 44 lat mistrzostwo Anglii. Po porażce w finale Pucharu Anglii ze spadkowiczem Premier League Wigan Athletic, do wiadomości publicznej trafiła informacja, że Mancini został zwolniony z posady trenera.

30 września 2013 roku został trenerem tureckiego Galatasaray SK. Mancini zastąpił na stanowisku zwolnionego Fatiha Terima. 11 czerwca 2014 roku zarząd ogłosił, że Włoch został zwolniony z posady menadżera. Pod wodzą Manciniego „Galata” zdobyła Puchar Turcji oraz wywalczyła wicemistrzostwo kraju. Władze klubu nie podały przyczyny rozstania się ze szkoleniowcem.

14 listopada 2014 roku powrócił do Interu, zastępując w roli szkoleniowca zwolnionego tego samego dnia Waltera Mazzarriego. Związał się z mediolańskim klubem kontraktem wygasającym w czerwcu 2017 roku. W sierpniu 2016 roku rozstał się z klubem.

W 2017 roku został trenerem rosyjskiego klubu Zenit Petersburg^[3].

W maju 2018 został selekcjonerem reprezentacji Włoch.

W lipcu 2021 wygrał mistrzostwa Europy UEFA Euro 2020 z reprezentacją Włoch.