Sega Master System

Po japońskiej premierze SG-1000 Mark III jesienią 1985 roku, Sega postanowiła wydać jej odpowiednik na amerykański rynek. Ze względu na specyfikę rynku konsola została przemodelowana i wydana we wrześniu 1986 roku jako Sega Master System.^[7][1] Już na samym starcie system napotkał wiele przeszkód. Ze względu na fakt iż Sega była wtedy znacznie mniejszą spółką niż konkurencja i zajmowała się wyłącznie automatami, oddział odpowiedzialny za sprzedaż konsumencką składał się tylko z dwóch osób. Master System nie miał tak szerokiego kanału dystrybucji jak jego najważniejszy konkurent czyli Nintendo Entertainment System, które rozpoczęło testową sprzedaż już w październiku 1985 roku, skupiając większość najważniejszych odsprzedawców obok siebie, jednak możliwym było nabycie Segi w większości najważniejszych miast. Urządzenie było najdroższym spośród reszty systemów trzeciej generacji a większość zestawów była odpowiednikami istniejących już na NESa np. zestaw z wyścigówką Hang On zamiast Super Mario Bros., zestaw z pistoletem świetlnym Light Phaser i Safari Hunt zamiast pistoletu NES Zapper i Duck Hunt. Jedynym wyróżniającym się zestawem był ten z okularami 3D.^[7][8.1] Już na tym etapie Nintendo posiadało bardziej rozpoznawalne postacie a takie gry jak Donkey Kong miały wtedy status kultowych. Nie pomagała polityka japońskiego przedsiębiorstwa, która przewidywała zakaz wydawania gier spółek trzecich z NES na konkurencyjne systemy.^[8.1]

Pomimo że SMS była konsolą bardziej zaawansowaną technicznie niż NES, nie udało jej się zdobyć takiej samej popularności. Na początku 1987 roku w Stanach Zjednoczonych było 100 000 Atari 7800, 125 000 Sega Master System i 1,1 miliona NESów. W czasie gdy Sega sprzedała kolejne 100 000 urządzeń, Nintendo miało już 2 miliony posiadaczy a różnica dalej rosła. Zniechęceni porażką dyrektorzy Sega of America dogadali się z przedsiębiorstwem zabawkarskim Tonka, sprzedając im prawa do dystrybucji sprzętu.^[8.2][9] Przedsiębiorstwo to nie miało zbyt dużego doświadczenia w branży growej więc sprzedaż dalej była niska. Na przełomie lat 1989 i 1990, następca 8-bitowej Segi czyli 16-bitowy Sega Genesis zaczął osiągać sukcesy dzięki dobrej kampanii reklamowej. Amerykański oddział Segi postanowił wykupić od Tonka prawa do dystrybucji i spróbować jeszcze raz. W 1990 roku wydano Sega Master System II, poprawioną technicznie wersje konsoli, sprzedawaną z jedną wbudowaną grą w niskiej cenie.^{[10][8.3][11]} Pomimo tych starań obrót nie zwiększył się a konsolę wycofano 1992 roku z wynikiem 2 milionów udostępnionych egzemplarzy, co było wynikiem 10 razy mniejszym niż Nintendo.^[12][13]

W większości krajów Europy Zachodniej, konsola zadebiutowała w 1987 roku a dystrybutorem był Virgin Mastertronic, który przeprowadził kampanię reklamową skierowaną do młodzieży, w przeciwieństwie do Nintendo, które kierowało swój przekaz do rodzin. Z powodu braku rozpoznawalnych tytułów, Sega postanowiła promować gry automatowe takie jak Shinobi, Space Harrier, OutRun, Golden Axe czy After Burner, które trafiły także na bardziej rozwinięty w Europie rynek komputerów, jednak wyglądały tam znacznie gorzej niż na konsoli, co przyciągnęło uwagę konsumentów. Sega zauważyła również potencjał lokalnych programistów i rozpoczęła owocną współpracę ze studiami, które doceniały architekturę konsoli ze względu na podobieństwo do popularnych komputerów.^[7][2] W 1991 roku zaprezentowano Master System II, choć w tym momencie Nintendo po latach średnich wyników skupiło się na nadganianiu sprzedaży, i choć rezultaty były znacznie lepsze niż w latach 90., to na większości rynków (nie licząc Niemiec i Skandynawii) nie udało im się zbliżyć do sukcesu SMS, sprzedając od niej o 1 milion mniej sztuk.^[14][15] Sega sprzedawała tę konsolę aż do końca 1996, kiedy to została ona wycofana na rzecz nowego produktu – Sega Saturn.^[6]

W Polsce, konsola zadebiutowała 5 lat po europejskiej premierze (1992 rok) a sprzęt oficjalnie dostarczało przedsiębiorstwo Nissho Iwai Corporation Warszawa przez paru innych poddystrybutorów^[4]. Pierwszy model sprzedawano wraz z Hang On a drugi z Sonic the Hedgehog lub Alex Kidd in Miracle World i były one dwa razy tańszy od 16-bitowej Segi^[16][17]. Przez pierwsze dwa lata dystrybucja była ograniczona do sklepów audio-video jak ITI Neovision czy Brabork a informacje i reklamy pojawiały się wyłącznie w mediach o takiej tematyce. Otwarcie na sklepy konsolowe nastąpiło w 1994 roku. Sprzedaż była nieduża, głównie z powodu wszechobecnego piractwa co było rezultatem popularności tanich 8-bitowych klonów Nintendo Famicoma, zwanych w Polsce Pegasusem.^[15] Pod koniec swojego istnienia, gry był sprzedawane po bardzo niskich cenach wraz z darmowym Power Base Converter - urządzeniem pozwalającym na uruchamianie 8-bitowych gier na Mega Drive. Wszystko za sprawą przedsiębiorstwa Bobmark International, które w 1996 roku przejęło od Nissho Iwai obowiązki dystrybutora^[18].

Choć pierwowzór konsoli, czyli SG-1000 Mark III był sprzedawany na rynku japońskim, to w październiku 1987 roku Sega zdecydowała się wydać konsolę ponownie z zachodnią architekturą.^[3] Model ten był również porażką a jej udział na lokalnym rynku szacowano na 10%.^[20]

Poza Europą Zachodnią, system radził sobie równie dobrze w niektórych mniejszych regionach. W Korei Południowej dystrybutor Samsung, który ze względu na ograniczenia importowe wydał konsolę pod nazwami "Gam*Boy" i "Aladdin Boy" sprzedał 720 000 sztuk aż do 1993, nazywając ją najlepiej sprzedającą się konsolą 8-bitową w kraju.^[21][22] Dobre wyniki notowano również w Australii oraz Nowej Zelandii, gdzie NES zaczął być liczącą się platformą dopiero od 1993 roku.^[23] Największy sukces Master System zdobył w Brazylii, gdzie dystrybutorem było lokalne przedsiębiorstwo Tec Toy od 1988 roku, posiadając w latach 80. i 90. od 75% do 80% rynku 8-bitowego. Przedsiębiorstwo to ma długą tradycję wydawania systemów na licencji, będącymi kolejnymi wersjami Mega Drive i Master System.^[19]