Tadeusz Etter
| Biskup tytularny Bonitzy | ||
 Tadeusz Etter (1984) | ||
| ||
| Kraj działania | ||
|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
16 maja 1911 | |
| Data i miejsce śmierci |
18 grudnia 1984 | |
| Biskup pomocniczy poznański | ||
| Okres sprawowania |
1959–1984 | |
| Wyznanie | ||
| Kościół | ||
| Inkardynacja | ||
| Prezbiterat |
17 czerwca 1934 | |
| Nominacja biskupia |
16 lipca 1959 | |
| Sakra biskupia |
25 października 1959 | |
| Data konsekracji |
25 października 1959 | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Miejscowość |
Poznań | ||||||||
| Miejsce | |||||||||
| Konsekrator | |||||||||
| Współkonsekratorzy | |||||||||
| |||||||||
Tadeusz Etter (ur. 16 maja 1911 w Poznaniu, zm. 18 grudnia 1984 tamże) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy poznański w latach 1959–1984.
Życiorys
Urodził się 16 maja 1911 w Poznaniu. Kształcił się w Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Studia filozoficzne odbył w Gnieźnie, a teologiczne w Poznaniu[1]. 17 czerwca 1934 został wyświęcony na prezbitera przez kardynała Augusta Hlonda[1], arcybiskupa metropolitę gnieźnieńskiego i poznańskiego[2.1]. Inkardynowany został do archidiecezji poznańskiej[3].
Pracował jako wikariusz w Bninie, następnie został prefektem w Collegium Marianum w Poznaniu. Po wybuchu II wojny światowej był wikariuszem Parafii św. Marcina w Poznaniu. W kwietniu 1940 został aresztowany przez funkcjonariuszy Gestapo, był więziony w siedzibie tajnej policji i w Forcie VII w Poznaniu, a następnie w obozach koncentracyjnych w Dachau i w Gusen. Pracował w kamieniołomach. Został wyzwolony w 1945. Był kapelanem obozu repatriantów. W 1947 powrócił do archidiecezji[1]. Pracował jako katecheta[1] i kapelan szpitala wojskowego[4], a po usunięciu nauki religii ze szkół nauczał jej w parafii farnej w Poznaniu[1]. W 1956 objął funkcję redaktora naczelnego „Biblioteki Kaznodziejskiej”, którą pełnił do śmierci[1]. Był też sędzią sądu metropolitalnego[2.2].
16 lipca 1959[5] papież Jan XXIII[4] mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji poznańskiej ze stolicą tytularną Bonitza[5]. Święcenia biskupie przyjął 25 października 1959 w Archikatedrze Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Poznaniu. Konsekrował go arcybiskup Antoni Baraniak, któremu asystowali Edmund Nowicki, biskup koadiutor gdański, i Franciszek Jedwabski, biskup pomocniczy poznański[5]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa Fiat voluntas Tua (Bądź wola Twoja)[6]. Sprawował urząd wikariusza generalnego archidiecezji, był kanonikiem kapituły poznańskiej[2.3].
W ramach prac Episkopatu Polski należał do Komisji Katechetycznej, Komisji Maryjnej i Komisji ds. KUL[1]. W 1963 brał udział w II sesji Soboru Watykańskiego II[7].
Był współkonsekratorem podczas sakr biskupów poznańskich: Mariana Przykuckiego (1974), Stanisława Napierały (1980) i Zdzisława Fortuniaka (1982)[3].
Zmarł 18 grudnia 1984 w Poznaniu[1]. 22 grudnia 1984 został pochowany w kwaterze kanoników kapituły metropolitalnej na Cmentarzu Miłostowo w Poznaniu[8].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 35. rocznica śmierci śp. bpa Tadeusza Ettera (1911-1984). aap.poznan.pl, 2019-12-18. [dostęp 2026-07-31].
- P. Nitecki: Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 2000. ISBN 83-211-1311-7.
- 1 2 Tadeusz Etter. catholic-hierarchy.org. [dostęp 2026-07-31]. (ang.).
- 1 2 Zmarł ks. biskup Tadeusz Etter. „Głos Wielkopolski”. Nr 301 (12380), s. 2, 21 grudnia 1984. ISSN 0137-9186. [dostęp 2026-07-31].
- 1 2 3 K.R. Prokop: Sakry i sukcesja święceń biskupich episkopatu Kościoła katolickiego w Polsce w XIX i XX wieku (na tle wcześniejszych okresów dziejowych). Lublin: Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, 2012, s. 379. ISBN 978-83-7306-593-2.
- ↑ A.G. Miziński (red.): 100-lecie Konferencji Episkopatu Polski. Księga jubileuszowa. Kielce: Wydawnictwo Jedność, 2019, s. 261. ISBN 978-83-8144-179-7. [dostęp 2023-10-09].
- ↑ B. Bejze: Sobór Watykański II. W: Z. Pawlak (red.): Katolicyzm A-Z. Wyd. III. Łódź: 1989, s. 419. ISBN 83-850-22-03-1.
- ↑ Pole 4. Etter Tadeusz – miejsce pochówku. um.poznan.pl. [dostęp 2019-03-12].
Bibliografia
- Tadeusz Etter [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2010-11-09] (ang.).