The Grand Leveller

The Grand Leveller – drugi album studyjny angielskiego zespołu deathmetalowego Benediction. Wydawnictwo ukazało się 10 października 1991 roku nakładem wytwórni płytowej Nuclear Blast Records^[6].

Nagrania zostały zarejestrowane w maju 1991 roku w studiu Silverbirch w Birmingham we współpracy z Paulem Johnstonem^[7]. W nagrania brał udział Karl Willetts, znany z grupy Bolt Thrower, który wystąpił gościnnie jako wokalista w utworze "Jumping at Shadows"^[8]. Był to również pierwszy studyjny album grupy nagrany z udziałem wokalisty Davea Ingrama, który zastąpił Marka "Barney" Greenwaya^[9].

Album został wydany 10 października 1991 roku przez Nuclear Blast Records na winylu, kasecie oraz CD^[10][11]. Wydanie na CD zostało wzbogacone o dwa utwory; "Senile Dementia" oraz "Return to the Eve", będący coverem kompozycji z repertuaru Celtic Frost, w którym śpiewa Donna-Marie Cox^[10].

Cytat w tekście utworu "Jumping at Shadows" został zaczerpnięty z listu Davida "Syna Sama" Berkowitza^[12][13]. Natomiast cytowana wypowiedź w "Born in a Fever" pochodzi z listów napisanych przez Kubę Rozpruwacza^[13].

Opracowano na podstawie materiału źródłowego^[6].

1. "Vision in the Shroud" – 4:21
2. "Graveworm" – 4:33
3. "Jumping at Shadows" – 6:04
4. "Opulence of the Absolute" – 4:09
5. "Child of Sin" – 4:41
6. "Undirected Aggression" – 4:34
7. "Born in a Fever" – 4:25
8. "The Grand Leveller" – 5:11
9. "Senile Dementia" (utwór dodatkowy) – 2:46
10. "Return to the Eve" (Celtic Frost cover, utwór dodatkowy) – 3:52

Album został przeważnie odebrany pozytywnie przez fanów i krytyków, a wielu chwaliło postęp grupy względem albumu Subconscious Terror oraz chwytliwość poszczególnych utworów^{[1][2][14][15]}. W recenzji na stronie Troche subiektywizmu autor przyznał The Grand Leveller 9 punktów na 10, pisząc; "Wystarczy bowiem obczaić takie kawałki jak "Graveworm", "Senile Dementia", tytułowy, "Jumping At Shadows" czy "Vision In The Shroud", a bez jakiegokolwiek wysiłku można wkręcić się w tą muzę na naprawdę wiele odsłuchów. Jedyne do czego można się przyczepić to trochę zbyt prosta perka ze strony Iana Treacy’ego, no ale cóż...to już moje takie indywidualne upodobanie heh. Poza tym jednym drobiazgiem, "The Grand Leveller" i tak powinien podpasować wszystkim maniakom ekstremy, longplay ten kopie lepiej jak debiut + nie brak na nim death metalowych hitów. Z perspektywy czasu sam do tego wydawnictwa wracam najczęściej ze wszystkich płyt w dyskografii Benediction."^[3]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego^[6].