Transcend the Rubicon

Transcend the Rubicon – trzeci album studyjny angielskiego zespołu deathmetalowego zespołu Benediction. Wydawnictwo ukazało się 10 sierpnia 1993 roku nakładem wytwórni płytowej Nuclear Blast Records^[5].

Nagrania zostały zarejestrowane w październiku 1992 roku w angielskim Rhythm Studios we współpracy z Paulem Johnstonem^[6]. Okładkę albumu przygotował Dan Seagrave, który w przeszłości stworzył grafiki m.in. dla Entombed, Gorguts, Suffocation i Morbid Angel^[7][8]. Był to pierwszy materiał zespołu nagrany z udziałem basisty Franka Healyego, który zastąpił Paula Adamsa^[9]. Wydanie albumu na CD zostało wzbogacone o singlowy "Wrong Side of the Grave" (cover The Accüsed) i "Artefacted / Spit Forth"^[10]. Gościnnie w "Wrong Side of the Grave" śpiewają Karl Willetts z Bolt Thrower i Jan-Chris de Koeijer z zespołu Gorefest^[11].

Opracowano na podstawie materiału źródłowego^[5].

1. "Unfound Mortality" – 3:45
2. "Nightfear" – 3:07
3. "Paradox Alley" – 4:34
4. "I Bow to None" – 4:11
5. "Painted Skulls" – 4:19
6. "Violation Domain" – 4:14
7. "Face Without Soul" – 4:00
8. "Bleakhouse" – 3:50
9. "Blood from Stone" – 5:19
10. "Wrong Side of the Grave" (cover The Accüsed, utwór dodatkowy na wydaniach CD) – 3:09
11. "Artefacted / Spit Forth" (utwór dodatkowy na wydaniach CD) – 6:45

Album zebrał w większości pozytywne recenzje^{[12][13][2][14]}. Pisząc dla serwisu Trochę subiektywizmu, autor przyznał albumowi ocenę 8 na 10; "Całość rozpoczynają najbliższe poprzedniczce "Unfound Mortality" oraz "Nightfear", potem z kolei zespół trochę zwalnia przy "Paradox Alley" i mniej więcej takie tempo utrzymuje już do końca płyty. I szczerze powiedziawszy przy tych następnych po "Paradox Alley" kawałkach zespół serwuje tu najlepszy "hity", wystarczy wspomnieć o "Face Without Soul", "Bleakhouse", "Painted Skulls", "I Bow To None" czy "Violation Domain" - głowa sama przy nich lata (choć tak naprawdę wszystkie są warte polecenia). Każdy z tych kawałków to bardzo konkretny deathowy wpierdol, całkiem nieźle zróżnicowany i bez jakiejkolwiek monotonii. Mnie tyle w zupełności wystarcza, by co jakiś czas odpalić sobie tenże krążek, wprawdzie zdarza się to rzadziej niż np. "The Grand Leveller", ale jednak..."^[3]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego^[5][6].