Whelanit
 | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Cu2+2Ca6[Si6O17(OH)](CO3)(OH)3·2H2O[1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
2,5[1] |
| Przełam |
drzazgowaty[1] |
| Łupliwość |
doskonała[1] |
| Pokrój kryształu |
płytkowy, listewkowy, wydłużony, spłaszczony, igiełkowy[1] |
| Przezroczystość |
przezroczysty[1] |
| Układ krystalograficzny |
rombowy[1] |
| Klasa krystalograficzna |
piramidalna[1] |
| Właściwości mechaniczne |
elastyczny[1] |
| Gęstość |
2,74 g/cm3[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
bladoniebieska, zielonkawoniebieska[1] |
| Rysa |
bladoniebieska[1] |
| Połysk |
szklisty[1] |
| Współczynnik załamania |
1,612–1,626 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,014[1] pleochroizm: słaby[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
9.DG.67[1] |
Whelanit – bardzo rzadki minerał z klasy krzemianów[1].
Właściwości
Krystalizuje w układzie rombowym[1][2]. Wykształca kryształy o pokroju płytkowym, igiełkowym, listewkowym, wydłużonym i spłaszczonym[1][2]. Występuje w skupieniach promienistych[1][2]. Jest minerałem przezroczystym i elastycznym[1][2]. Posiada bladoniebieską rysę oraz szklisty połysk[1][2].
Występowanie
Występuje w bogatych w miedź skałach metamorficznych typu skarn, złożonych z diopsydu, granatu i magnetytu[1][2]. Towarzyszą mu zwykle thaumasyt, stringhamit, kinoit, diopsyd, granat, grossular, andradyt, manganit, tenoryt, chryzokola, gilalit, ruizyt, bornit, kalcyt, chalkopiryt, tobermoryt, kwarc, wollastonit, apofyllit, lepidokrokit, wayneburnhamit, wezuwian, cerusyt, nasonit, goethyt oraz ksonotlit[1][2]. Spotykany jedynie w Stanach Zjednoczonych (Arizona, Kalifornia, Utah)[1].