Whitmoreit

Whitmoreit

okaz z Bawarii
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	Fe2+Fe3+2(PO4)2(OH)2·4H2O[1][2]
Twardość w skali Mohsa	3[1][2]
Przełam	nierówny[2]
Łupliwość	niedoskonała, słaba[1]
Pokrój kryształu	listewkowy, igiełkowy[2]
Przezroczystość	przezroczysty, przeświecający[1]
Układ krystalograficzny	regularny[2], jednoskośny[1]
Klasa krystalograficzna	pryzmatyczna[1]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1][2]
Gęstość	2,85–2,87 g/cm3[1][2]
Właściwości optyczne
Barwa	żółtobrunatna, brunatna, zielonobrązowa[1][2]
Rysa	kremowa[2]
Połysk	szklisty[2], półdiamentowy[1]
Współczynnik załamania	1,670–1,850 (dwuosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 0,075–0,174[1] dyspersja (optyka): słaba[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	8.DC.15[1]

Whitmoreit – rzadki minerał z klasy fosforanów.

Krystalizuje w układzie jednoskośnym^[1]. Wykształca kryształy o pokroju listewkowym oraz igiełkowym^[2]. Występuje w skupieniach wiążkowych, kulistych, promienistych oraz jako naloty^[2]. Jest minerałem kruchym, przezroczystym do przeświecającego^[1]. Posiada kremową rysę oraz szklisty połysk^[2].

Występuje w pegmatytach bogatych w fosfor oraz powstaje jako produkt przeobrażenia fosforanów pierwotnych^[1][2]. Towarzyszą mu głównie strunzyt, laueit, pseudolaueit, stewartyt, mitridatyt, rockbridgeit, kwarc i strengit^[1][2].

Typowym miejscem występowania whitmoreitu jest New Hampshire w USA^[1]. Na terenie Stanów występuje także w Maine, Connecticut, Północnej i Południowej Dakocie^[1]. Stwierdzony także w Bawarii (Niemcy), Anglii, Szwajcarii, Portugalii, Australii, Belgii, Brazylii, Czechach, we Francji oraz we Włoszech^[1]. W Polsce występuje na Dolnym Śląsku^[1].