Wigabatryna
| |||||||||||||
| |||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||
| Wzór Hilla |
C6H11NO2 | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
174,20 g/mol | ||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||
| DrugBank | |||||||||||||
| |||||||||||||
| |||||||||||||
| |||||||||||||
| Klasyfikacja medyczna | |||||||||||||
| ATC | |||||||||||||
| |||||||||||||
| |||||||||||||
Wigabatryna – organiczny związek chemiczny, lek przeciwpadaczkowy, analog kwasu γ-aminomasłowego, wybiórczo i nieodwracalnie hamujący aminotransferazę kwasu γ-aminomasłowego (GABA-T).
Mechanizm działania
Lek hamując transaminazę GABA zwiększa stężenie synaptycznego GABA w ośrodkowym układzie nerwowym, co wpływa na hamowanie napadów[2].
Farmakokinetyka
Wigabatryna po podaniu p.o. wchłania się dobrze i szybko; pokarm nie wpływa na wchłanianie leku. Lek nie wiąże się z białkami osocza. Wigabatryna nie jest metabolizowana w organizmie i jest wydalana w postaci niezmienionej, przede wszystkim przez nerki (50–70%). Okres półtrwania T1/2 wigabatryny wynosi około 6 godzin, jest wydłużony u chorych z niewydolnością nerek i w starszym wieku. Stężenie leku w surowicy krwi nie koreluje z efektem klinicznym, ponieważ czas działania wigabatryny zależy od szybkości resyntezy GABA-T[3].
Wskazania
Wskazaniem do stosowania wigabatryny są napady padaczkowe uogólnione lub nie, niewrażliwe na leczenie innymi lekami przeciwpadaczkowymi. Lek stosuje się w monoterapii napadów padaczkowych u niemowląt, zwłaszcza zespołu Westa[4][5].
Przeciwwskazania
Przeciwwskazaniem bezwzględnym jest nadwrażliwość na którykolwiek ze składników preparatu.
Przeciwwskazania względne: Lek należy ostrożnie stosować u chorych w podeszłym wieku, z niewydolnością nerek, z istniejącymi lub stwierdzanymi w wywiadzie objawami psychotycznymi i (lub) zaburzeniami zachowania. Wigabatrynę należy stosować po wykonaniu badania pola widzenia; badanie należy powtarzać regularnie w trakcie leczenia; w razie wystąpienia zaburzeń wzroku rozważyć odstawienie leku. Stosować ostrożnie u osób z upośledzoną czynnością nerek i chorych w podeszłym wieku.
Interakcje z innymi lekami
Wigabatryna nie podlega przemianom metabolicznym, nie wiąże się z białkami i nie indukuje cytochromu P450 ani innych enzymów biorących udział w metabolizmie leków; podczas jednoczesnego stosowania z innymi lekami ryzyko wystąpienia interakcji jest niewielkie. Wigabatryna zmniejsza o około 20% stężenie fenytoiny we krwi. Badanie z 2002 roku wykazało statystycznie istotny spadek stężenia karbamazepiny w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu wigabatryny[6]. Nie stwierdzono interakcji z fenobarbitalem lub walproinianem sodu.
Działania niepożądane
Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są:
- zmęczenie i senność
- pobudzenie (u dzieci)
- nerwowość, drażliwość
- zawroty i bóle głowy
- oczopląs
- ataksja
- drżenie
- parestezje
- zaburzenia koncentracji.
Rzadszymi działaniami niepożądanymi są:
- splątanie
- zaburzenia pamięci
- zaburzenia widzenia (np. podwójne widzenie).
Bardzo rzadkimi działaniami niepożądanymi są ubytki pola widzenia lub zaburzenia ze strony siatkówki (np. obwodowy zanik siatkówki), zapalenie lub zanik nerwu wzrokowego[7][8]. U niektórych chorych, zwłaszcza z napadami mioklonicznymi, częstość napadów padaczkowych może ulec zwiększeniu. Opisywano zaburzenia psychiczne po stosowaniu wigabatryny[9] – pobudzenie, agresję, depresję, zaburzenia myślenia, reakcje paranoidalne, bardzo rzadko objawy hipomaniakalne i maniakalne. Reakcje te występowały u chorych z dodatnim wywiadem w kierunku zaburzeń psychicznych i na ogół przemijały po zmniejszeniu dawki leku lub stopniowym odstawieniu leku. Rzadko po rozpoczęciu leczenia występowały objawy znacznego uspokojenia, otępienia lub splątania, ustępujące całkowicie po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku.
Stosowanie w ciąży i laktacji
Kategoria C. Lek może powodować wystąpienie wad rozwojowych, dlatego przeciwwskazane jest jego stosowanie w ciąży i okresie karmienia piersią.
Dawkowanie
Lek podaje się doustnie 1–2 razy na dobę, przed lub w trakcie posiłku. Wigabatrynę powinno się stosować łącznie z dotychczas stosowanymi lekami przeciwpadaczkowymi. Dawkowanie powinno być zindywidualizowane w zależności od reakcji klinicznej i tolerancji. Dawkę należy odpowiednio zmniejszyć u chorych z niewydolnością nerek lub w podeszłym wieku. U dzieci dawkowanie należy ustalić w zależności od masy ciała.
Preparaty
- Sabril (Kanada, Meksyk, Wielka Brytania)
- Sabrilex (Dania).
Przypisy
- ↑ Wigabatryna [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: V8261 [dostęp 2018-06-09].
- ↑ Michael A. Rogawski, Wolfgang Löscher, The neurobiology of antiepileptic drugs, „Nature Reviews. Neuroscience”, 5 (7), 2004, s. 553–564, DOI: 10.1038/nrn1430, PMID: 15208697.
- ↑ T.R. Browne, Pharmacokinetics of antiepileptic drugs, „Neurology”, 51 (5 Suppl 4), 1998, S2–7, PMID: 9818917.
- ↑ Andrew L. Lux, Stuart W. Edwards, Eleanor Hancock, Anthony L. Johnson, Colin R. Kennedy, The United Kingdom Infantile Spasms Study (UKISS) comparing hormone treatment with vigabatrin on developmental and epilepsy outcomes to age 14 months: a multicentre randomised trial, „The Lancet. Neurology”, 4 (11), 2005, s. 712–717, DOI: 10.1016/S1474-4422(05)70199-X, PMID: 16239177.
- ↑ N. Fejerman, R. Cersósimo, R. Caraballo, J. Grippo, S. Corral, Vigabatrin as a first-choice drug in the treatment of West syndrome, „Journal of Child Neurology”, 15 (3), 2000, s. 161–165, DOI: 10.1177/088307380001500304, PMID: 10757471.
- ↑ Sanchez-Alcaraz, A.; Quintana, M.B.l; Lopez, E.; Rodriguez, I.; Llopis, P.. Effect of vigabatrin on the pharmacokinetics of carbamazepine. „Journal of Clinical Pharmacology and Therapeutics”. 6 (27), s. 427–430, 2002. PMID: 12472982.
- ↑ J.R. Buncic i inni, Characteristic retinal atrophy with secondary “inverse” optic atrophy identifies vigabatrin toxicity in children, „Ophthalmology”, 10 (111), 2004, s. 1935–1942, PMID: 15465561.
- ↑ L. Frisén, K. Malmgren, Characterization of vigabatrin-associated optic atrophy, „Acta Ophthalmologica Scandinavica”, 5 (81), 2003, s. 466–473, PMID: 14510793.
- ↑ Sander, J.W.; Hart, Y.M.. Vigabatrin and behaviour disturbance. „Lancet”. 8680 (335), s. 57, 1990.
Bibliografia
- Indeks leków Medycyny Praktycznej 2006, Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2006, ISBN 83-7430-060-4.* W. Kostowski, Z.S. Herman, Farmakologia. Podstawy farmakoterapii, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2003, ISBN 83-200-3350-0.
Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.