Wilhelm Billig
| Data i miejsce urodzenia |
30 czerwca 1906 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
5 sierpnia 1985 |
| Miejsce spoczynku | |
| Zawód, zajęcie | |
| Odznaczenia | |
  | |
Wilhelm Billig (ur. 30 czerwca 1906 w Kolbuszowej, zm. 5 sierpnia 1985 w Warszawie) – polski inżynier i działacz państwowy, wiceminister poczt i telegrafów (1951–1955) oraz łączności (1955–1956).
Życiorys
Urodził się w Kolbuszowej, w rodzinie żydowskiej[1][2] jako syn lekarza Eliasza Billiga[3] i Anny z domu Kokosz[4]. Był bratem skrzypka Adolfa Billiga i aktorki Marii Biliżanki. Po śmierci ojca, rodzina przeprowadziła się do Krakowa[5].
Od 1929 do 1938 należał do KPP. W latach 1933–1939 był więziony. Od 1941 do 1944 należał do WKP(b), od 1944 do 1948 do PPR, od 1948 do PZPR. Inspektor w Rejonowym Wydziale Oświaty w Łunińcu (1939–1940), dyrektor szkoły w Łunińcu (1940–1941), kierownik Działu Rolnego „Sztandaru Wolności” w Mińsku (1941), kierownik Redakcji Polskiej Wszechzwiązkowego Komitetu Radiowego w Moskwie (1941–1944), kierownik radia Związku Patriotów Polskich w Moskwie (1944). W sierpniu 1944 rozpoczął starania o wznowienie działalności rozgłośni, początkowo w Lublinie, a następnie w Warszawie. Został pierwszym powojennym szefem Polskiego Radia (1944–1951)[6]. Od czerwca 1949 do maja 1951 był prezesem Centralnego Urzędu Radiofonizacji Kraju[7]. W latach 1951–1956 pełnił obowiązki podsekretarza stanu w Ministerstwie Poczt i Telegrafów, następnie Ministerstwie Łączności. W latach 1956–1968 był pełnomocnikiem rządu ds. wykorzystania energii jądrowej. Od 20 czerwca 1964 do 16 listopada 1968 był zastępcą członka KC PZPR[3]. W związku z antysemicką kampanią marcową odwołany ze stanowiska.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera II D4-2-9)[8].
Ordery i odznaczenia
- Order Sztandaru Pracy I klasy (1964)[9]
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (3 stycznia 1945)[10]
Przypisy
- ↑ The American Assocation for Polish-Jewish Studies | Weisgard Jewish Women in Krakow [online], www.aapjstudies.org [dostęp 2026-02-17].
- ↑ Geoffrey Weisgard, The Role of Women in the Jewish Community of Krakow from the 16th Century to 1939; An Unwritten History? [online], 2019 [dostęp 2026-02-17] (ang.).
- 1 2 Biuletyn Informacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej [online], katalog.bip.ipn.gov.pl [dostęp 2023-07-21].
- ↑ Billiżanka Maria [online], encyklopediakrakowa.pl [dostęp 2026-02-17].
- ↑ Maria Biliżanka: legenda teatru [online], Kultura Onet, 19 stycznia 2018 [dostęp 2026-02-17].
- ↑ Nawojka Cieślińska-Lobkowicz: Wilhelm Billig. wyborcza.pl, 2006-12-06. [dostęp 2018-01-28].
- ↑ Wilhelm Billig prezesem CURK. „Ilustrowany Kurier Polski”. Rok V, Nr 324, s. 1, 24 listopada 1949. Bydgoszcz: Spółdzielnia Wydawnicza „Zryw”. [dostęp 2023-07-21].
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2023-07-21].
- ↑ Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964.
- ↑ M.P. z 1945 r. Nr 39, poz. 94 (ISAP) „w uznaniu zasług, położonych dla sprawy radiofonii w Polsce, a w szczególności odbudowy Centralnej Rozgłośni Polskiego Radia w Raszynie”.
Bibliografia
- Łukasz Kamiński, Grzegorz Majchrzak, Wczoraj figura, dzisiaj figurant, Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej, nr 1–2/2005, s. 98–102 (notka w przypisie na s. 100).
- Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. Wilhelm Billig. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2018-01-28].
