Zbigniew Jasicki

Szkołę podstawową oraz gimnazjum klasyczne ukończył w Cieszynie. W 1933 r. rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1939 r. uzyskawszy stopień magistra inżyniera elektryka^[2]. Następnie pracował w Elektrowni Miejskiej w Cieszynie^[4]. Od 1940 do 1941 kierował laboratorium w Fabryce Porcelany w Boguchwale, a następnie był inżynierem w szwajcarskiej firmie „Brown-Boveri” w Tarnowie^[4]. We wrześniu 1942 został wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec^[4]. Od stycznia do marca 1944 był osadzony w więzieniu przy Montelupich w Krakowie^[4]. W końcu 1944 przez krótki czas współpracował z oddziałami Batalionów Chłopskich i Armii Krajowej na terenie powiatu miechowskiego^[4]. Nosił pseudonim „Czantor”^[2].

Po zakończeniu działań wojennych wrócił do Krakowa i rozpoczął pracę przy odbudowie krajowej elektroenergetyki w Polskich Liniach Elektrycznych Dalekosiężnych^[4]. W okresie 1945–1946 był kierownikiem Wydziału Budowy Sieci w Zjednoczeniu Energetycznym Okręgu Krakowskiego^[4]. W latach 1946–1950 pełnił funkcję dyrektora naczelnego Państwowego Budownictwa Elektrycznego w Krakowie, a od sierpnia 1950 do grudnia 1952 był dyrektorem technicznym Centralnego Zarządu Energetyki w Warszawie^[4]. W latach 1953–1955 kierował inspektoratem eksploatacyjnym w Ministerstwie Energetyki^[4]. W okresie 1955–1962 był dyrektorem naukowym w Instytucie Energetyki w Warszawie^[4]. Równocześnie, w latach 1945–1961 pracował na Politechnice Śląskiej, gdzie od listopada 1949 pełnił funkcje kierownika Katedry Sieci Elektrycznych, od 1953 dziekana Wydziału Elektrycznego, a w okresie 1954–1957 był rektorem uczelni^[4]. W 1961 roku przeniósł się do Poznania i objął Katedrę Elektroenergetyki w tamtejszej Politechnice^[4]. W latach 1962–1969 był rektorem tej uczelni, a następnie pełnił funkcję kierownika Katedry Elektroenergetyki^[4]. Był wieloletnim członkiem Stowarzyszenia Elektryków Polskich^[4].

Był autorem m.in. 161 publikacji oraz 4 monograficznych podręczników akademickich.

Politechnika Poznańska nadała mu także tytułu doktora honoris causa^[5], a cała uroczystość miała miejsce 26 marca 1987 roku.

W czerwcu 1934 wstąpił do Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie” i Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej a w listopadzie tego samego roku został członkiem Komunistycznego Związku Młodzieży Polski^[4]. W 1945 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, a w 1948 do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej^[4]. Od 1952 do 1961 był członkiem Komitetu Uczelnianego PZPR na Politechnice Śląskiej, a od 1964 do 1968 na Politechnice Poznańskiej^[4]. W latach 1953–1960 był członkiem Komitetu Miejskiego i Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Katowicach, a w latach 1963–1969 członkiem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Poznaniu^[6]