Benson Henderson

Jeszcze na college’u zainteresował się MMA i pod koniec 2006 roku w listopadzie stoczył swoją pierwszą zawodową walkę. Gala miała miejsce w North Platte, Nebrasce, a rywalem Hendersona był Dan Gregary który przed tą walką miał już na koncie dwa wygrane pojedynki. Henderson wygrał debiutancką walkę zmuszając rywala do poddania się po ciosach w parterze pod koniec 1. rundy. Trzy miesiące później stoczył kolejny zwycięski pojedynek wygrywając w podobny sposób czyli po ciosach. W marcu 2007 roku Henderson przegrał swój pierwszy pojedynek z Rockym Johnsonem który założył mu ciasno zapięte duszenie tzw. anakondę już w 46 sekundzie 1. rundy. Przegrana nie zniechęciła Hendersona i jeszcze w tym samym roku wygrał dwa kolejne pojedynki - oba przed czasem. Rok 2008 również zakończył udanie, wygrywając na galach w Kanadzie dwa swoje pojedynki oraz jeden w Stanach.

Po serii pięciu zwycięstw związał się z czołową organizacją World Extreme Cagefighting, zrzeszającą w sobie w tamtym czasie zawodników z lżejszych wag (kogucia, piórkowa i lekka). Na debiut w WEC nie musiał długo czekać i już pod koniec stycznia 2009 roku zmierzył się z pochodzącym z Nigerii kickbokserem Anthonym Njokuani. Benson wygrał pojedynek poddając Njokuaniego duszeniem gilotynowym w pierwszej minucie 2. rundy. Na gali WEC 40, 5 kwietnia ponownie wygrał Henderson tym razem przez techniczny nokaut pokonując Shane’a Rollera.

Po tych zwycięstwach organizacja dała możliwość Hendersonowi stoczenia pojedynku o tymczasowe mistrzostwo w wadze lekkiej które nominalnie było w posiadaniu Jamie Varnera. Z powodu zawirowań po walce Varnera z Donaldem Cerrone w styczniu 2009 roku m.in. spekulacji jakoby Varner unikał walki z Cerrone oraz kontrowersyjnego werdyktu na niekorzyść tego drugiego, włodarze organizacji zadecydowali o zestawieniu ze sobą Hendersona i Cerrone o tytuł tymczasowy i miano pierwszego pretendenta do walki o pas. Do walki doszło 10 października 2010 roku na WEC 43. Faworyzowany Cerrone nie sprostał jednak Hendersonowi i przegrał jednogłośnie na punkty. Henderson otrzymał za to zwycięstwo bonus finansowy za „walkę wieczoru”. Wiele portali branżowych określiło starcie Henderson vs Cerrone” mianem „walki roku”^[4].

Zwycięstwo nad Cerrone dało Hendersonowi możliwość stoczenia walki unifikacyjnej z Varnerem która została ustalona na 10 stycznia 2010 roku. W tym pojedynku będący w roli faworyta Henderson zdominował Varnera w ciągu pierwszych dwóch rund mistrzowskiego starcia, a 3. rundzie poddał mistrza duszeniem gilotynowym unifikując tymczasowy pas i zostając pełnoprawnym mistrzem wagi lekkiej.

24 kwietnia 2010 na WEC 48 doszło do rewanżu z Cerrone. Drugie ich starcie zakończyło się przed czasem na korzyść mistrza który poddał pretendenta wręcz już firmową gilotyną w 1. rundzie^[5]. Jeszcze w tym samym roku stoczył kolejną i jak się później okazało ostatnią próbę obrony pasa gdyż na gali WEC 53 (będącą również ostatnią galą organizacji przed połączeniem jej z UFC) przegrał z Anthonym Pettisem i stracił tytuł na punkty. Będąc przez całe pięć rund mistrzowskiego pojedynku zawodnikiem odstającym od pretendenta pod koniec ostatniej 5. rundy dał się trafić ekwilibrystycznym kopnięciem ze strony Pettisa który odbił się od siatki oktagonu i znokdaunował Hendersona^[6].

Na początku roku zakończyła się procedura łączenia WEC z UFC. Zawodnicy będący pod kontraktem World Extreme Cagefighting zostali automatycznie zawodnikami Ultimate Fighting Championship. W swoim debiucie w UFC przypadającym na koniec kwietnia 2011 roku Benson wypunktował Kanadyjczyka Marka Boceka^[7]. Kolejną wygraną zanotował 14 sierpnia na gali UFC Live: Hardy vs. Lytle również wygrywając na punkty z Jimem Millerem^[8].

Pod koniec 2011 roku na gali UFC on Fox: Velasquez vs. dos Santos doszło do eliminatora o możliwość stoczenia walki o pas który był w posiadaniu Frankiego Edgara. W eliminatorze zmierzył się z wieloletnim zawodnikiem UFC oraz inauguracyjnym mistrzem Strikeforce Clayem Guidą^[9]. Henderson pokonał Guidę przez jednogłośną decyzję sędziów^[10].

Do walki o pas wagi lekkiej doszło 26 lutego 2012 roku na UFC 144. Edgar rewelacyjnie przygotowany kondycyjnie nie radził sobie z kickbokserskimi akcjami Hendersona który punktował go przez cały pojedynek i po 5. rundach bardzo dynamicznego pojedynku sędziowie jednomyślnie ogłosili nowym mistrzem Hendersona^[11]. Zawodnicy zostali również wynagrodzeni bonusem finansowym za „walkę wieczoru”^[12]. Pojedynek na przestrzeni całej walki był bardzo wyrównany i z tego powodu prezydent UFC Dana White postanowił zestawić natychmiastowy rewanż między zawodnikami.

Rewanż obu zawodników odbył się na gali numer 150, 11 sierpnia 2012 roku^[13]. Tym razem Henderson nie przeważał tak wyraźnie jak w pierwszym starciu i po końcowym gongu niejednogłośnie wygrał broniąc pierwszy raz tytuł wagi lekkiej^[14]. Dla wielu komentatorów, ekspertów i kibiców wynik walki był kontrowersyjny widząc zwycięstwo Edgara w tym pojedynku^[15].

8 grudnia jeszcze tego samego roku na UFC on Fox: Henderson vs. Diaz w Seattle drugi raz obronił tytuł wygrywając z Nate'em Diazem bezsprzecznie na punkty^[16].

Rok 2013 to kolejna obrona mistrzowskiego pasa. Przechodzący do UFC mistrz Strikeforce Gilbert Melendez otrzymał prawo stoczenia walki unifikacyjnej z Hendersonem. Walka odbyła się 20 kwietnia na kolejnej gali w telewizji Fox^[17]. Henderson w swoim stylu próbował punktować rywala akcjami kickbokserskimi oraz próbami sprowadzeń ale Melendez był dobrze przygotowany na taki scenariusz pojedynku i większość prób sprowadzeń sukcesywnie bronił, a kickboksersko nie odstawał od mistrza również punktując celnymi ciosami i kopnięciami. Dopiero pod koniec pojedynku Melendez zaczął słabnąć i lepiej przygotowany kondycyjnie Henderson zaczął zaznaczać swoją przewagę ostatecznie wygrywając niejednogłośnie na punkty^[18].

Pod koniec sierpnia w 2013 roku na gali UFC 164 przegrał rewanżowy pojedynek o tytuł mistrzowski z Anthonym Pettisem poddając się werbalnie wskutek założonej dźwigni na staw łokciowy pod koniec 1. rundy^[19].

Od 2014 stoczył sześć pojedynków notując bilans 4-2, wygrywając z Joshem Thomsonem^[20], Rustamem Chabiłowem^[21] oraz ulegając Rafaelowi dos Anjosowi^[22] i Donaldowi Cerrone^[23].

28 listopada 2015 na wydarzeniu UFC Fight Night: Henderson vs. Masvidal w Seulu pokonał Jorge Masvidala, wypełniając równocześnie kontrakt z UFC, który nie został przedłużony^[24].

Na początku lutego 2016 roku Henderson związał się z konkurencyjnym Bellator MMA^[25].

Ostatnią walkę dla Bellator MMA stoczył 10 marca 2023 na gali Bellator 292 w San Jose, gdzie po raz trzeci zawalczył o tytuł mistrza organizacji w wadze lekkiej. Henderson przegrał w pierwszej rundzie, poddając się niepokonanemu ówczesnemu mistrzowi Usmanowi Nurmagomiedowowi. Po walce, w wywiadzie, ogłosił zakończenie kariery sportowej^[26].

Na początku marca 2026 roku ogłoszono, że Henderson związał się z Professional Fighters League i powróci ze sportowej emerytury. Podczas walki wieczoru gali PFL Brussels, która odbyła się 23 maja 2026 w stolicy Belgii (Bruksela) zmierzył się z niepokonanym Patrickiem Habirorą^[27]. Przegrał walkę przez nokaut w zaledwie 20 sekundzie w pierwszej rundy, kiedy otrzymał od Belga cios lewy sierpowy, po czym upadł i został dobity ciosami w parterze^[28].

• World Extreme Cagefighting
  • 2009-2010: Tymczasowy mistrz WEC w wadze lekkiej
  • 2010: Mistrz WEC w wadze lekkiej
• Ultimate Fighting Championship
  • 2012-2013: Mistrz UFC w wadze lekkiej

• 2011: World Jiu-Jitsu Championship Brązowe pasy - 3. miejsce
• Zawodnik roku AZSBJJF MVP
• 2011: Arizona State Championship Brązowe pasy - 3. miejsce w kat. open
• 2011: Arizona State Championship Brązowe pasy - 2. miejsce w kat. średniej
• 2011: Arizona Open, Brązowe pasy - 1. miejsce w kat. open
• 2011: Arizona Open, Brązowe pasy - 1. miejsce w kat. średniej
• 2011: Southwest Classic, Brązowe pasy 1. miejsce w kat. open
• 2011: Southwest Classic, Brązowe pasy - 1. miejsce w kat. średniej
• 2010: Arizona State Championship, Purpurowe pasy - 1. miejsce w kat. średniej
• 2010: Arizona State Championship, Purpurowe pasy - 1. miejsce kat. średniej
• 2010: Arizona Open Purpurowe pasy - 2. miejsce w kat. open
• 2010: Arizona Open, Purpurowe pasy - 1. miejsce w kat. średniej

• 2005, 2006: National Association of Intercollegiate Athletics - zwycięzca zawodów
• 2001: Washington Interscholastic Activities Association - zwycięzca zawodów WIAA 4A All-State oraz uczestnik High School State Championship