Chamzat Czimajew

Między wrześniem 2017 a kwietniem 2018 stoczył trzy amatorskie walki MMA. W pierwszej z nich pokonał rywala przez poddanie w drugiej rundzie. Kolejne dwie walki amatorskie zwyciężył kolejno przez poddanie i techniczny nokaut, kończąc karierę amatorską z rekordem 3-0.

Zawodowy debiut w mieszanych sztukach walki zanotował 26 maja 2018 roku podczas gali International Ring Fight Arena 14, gdzie pokonał Garda Olve Sagena przez techniczny nokaut w drugiej rundzie^[22][23]. W kolejnym występie, 18 sierpnia 2018 roku na gali Fight Club Rush 3, zwyciężył Ole Magnora przez poddanie pod koniec pierwszej rundy^[24].

Po dwóch zawodowych walkach stoczonych w Szwecji podpisał kontrakt z organizacją Brave Combat Federation^[25]. W debiucie dla nowego pracodawcy miał zmierzyć się z Benjaminem Bennettem, jednak ostatecznie jego rywalem został niepokonany wówczas Marko Kisič^[26]. Walkę wygrał przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie^[27].

Kolejny pojedynek stoczył 22 grudnia 2018 roku podczas gali Brave CF 20, zastępując kontuzjowanego Leona Aliu w walce z Sidneyem Wheelerem^[28]. Zwyciężył przez techniczny nokaut po 35 sekundach pierwszej rundy^[29].

Później zadebiutował w wadze półśredniej, mierząc się z rosyjskim sambistą, Ikramem Aliskierowem w terminie 19 kwietnia 2019 roku^[30]. Na gali Brave CF 23 zwyciężył przez nokaut po trafieniu rywala ciosem podbródkowym w pierwszej rundzie^[31]. Występ przyniósł mu nagrodę za najlepszy nokaut wieczoru.

4 października 2019 na Brave CF 27 poddał duszeniem w drugiej rundzie Mzwandila Hlongwa^[32].

Oczekiwano, że 18 kwietnia 2020 zmierzy się z Jarrahem Al-Selawem o mistrzostwo BCF w wadze półśredniej na Brave CF 37^[33]. Wydarzenie zostało jednak przełożone z powodu pandemii COVID-19, a sam pojedynek ostatecznie odwołano po podpisaniu przez Czimajewa kontraktu z UFC^[34].

W organizacji UFC zadebiutował 16 lipca 2020 roku podczas gali UFC on ESPN: Kattar vs. Ige, zastępując Duško Todorovića w walce z Johnem Phillipsem w kategorii średniej^[35]. Zwyciężył przez poddanie w drugiej rundzie, otrzymując po walce pierwszy bonus za występ wieczoru^[36][37].

Dziesięć dni później wystąpił ponownie podczas gali UFC on ESPN: Whittaker vs. Till, gdzie w kategorii półśredniej zmierzył się z debiutującym w organizacji Rhysem McKee^[38]. Walkę wygrał przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie, zdobywając drugi z rzędu bonus za występ wieczoru^[39][40]. Dzięki dwóm zwycięstwom odniesionym w odstępie dziesięciu dni ustanowił rekord najszybszej serii kolejnych wygranych we współczesnej historii UFC. Oficjalny rekord organizacji nadal należy jednak do Royce’a Graciego, który podczas gali UFC 2 odniósł cztery zwycięstwa jednego wieczoru^[41][42].

6 września 2020 roku ogłoszono, że kolejnym przeciwnikiem Czimajewa będzie bardziej doświadczony Gerald Meerschaert, z którym zmierzył się 19 września 2020 podczas gali UFC Fight Night: Covington vs. Woodley^[43]. Zwyciężył przez nokaut po 17 sekundach pierwszej rundy, za co otrzymał trzeci z rzędu bonus za występ wieczoru^[44][45]. Wygrana ta ustanowiła również rekord najszybszej serii trzech zwycięstw w historii UFC, osiągniętej w ciągu 66 dni^[46].

1 marca 2021 za pośrednictwem instagrama ogłosił, że kończy ze sportem z powodu powikłań płucnych spowodowanych przez COVID-19^[47]. Później prezydent UFC, Dana White ogłosił, że chęć zakończenia sportowej kariery była spowodowana emocjami po tym, jak podczas sesji treningowej doświadczył wpływu prednizonu na płuca^[48].

30 października 2021 roku na gali UFC 267 w Abu Zabi powrócił do oktagonu, by zmierzyć się z Chińczykiem, Li Jingliangiem^[49]. Wygrał walkę przez techniczne poddanie, dusząc zza pleców do nieprzytomności Jinglianga w pierwszej rundzie^[50]. Zwycięstwo przyniosło mu czwarty z rzędu bonus za występ wieczoru^[51].

Na wydarzeniu UFC 273 w dniu 9 kwietnia 2022 roku stoczył walkę z Gilbertem Burnsem^[52]. Po trzech rundach niesamowitej i pełnej zwrotów walki pierwszy raz w karierze zwyciężył przez jednogłośną decyzję^[53]. Pojedynek został nagrodzony nagrodą bonusową za walkę wieczoru oraz pierwszym miejscem w nagrodzie firmy Crypto.com^[54][55].

10 września 2022 roku podczas gali UFC 279 miał zmierzyć się z Nate’em Diazem w walce wieczoru wydarzenia^[56]. Podczas oficjalnego ważenia przekroczył jednak limit kategorii półśredniej o 3,4 kg, w wyniku czego został usunięty z pojedynku z Diazem^[57]. Ostatecznie wystąpił w drugiej walce wieczoru gali, mierząc się z Kevinem Hollandem w limicie umownym do 81,6 kg^[58]. Zwyciężył przez poddanie rywala duszeniem D’Arce po dominacji w parterze^[59].

Ponad rok później, 21 października 2023 roku na UFC 294 stoczył walkę z byłym mistrzem dywizji półśredniej, Kamaru Usmanem^[60]. Zwyciężył większościową decyzją sędziów, którzy punktowali (2 x 29-27, 28-28) na jego korzyśc^[61]. Po walce w rozmowie z TNT Sports wyznał, że podczas pierwszej rundy doznał złamania kości^[62]. Jego pierwotnym przeciwnikiem miał zostać były pretendent do mistrzostwa w wadze średniej, Paulo Costa^[63], jednak ten nie został dopuszczony do walki z powodu infekcji po operacji łokcia^[60]. Czimajew przy tej walce nie reprezentował Szwecji, gdyż do oktagonu zmierzał z flagą Zjednoczonych Emiratów Arabskich^[64].

Oczekiwano, że w walce wieczoru gali UFC on ABC 6, która odbyła się 22 czerwca 2024 w Rijadzie, zmierzy się z byłym mistrzem wagi średniej, Robertem Whittakerem^[65]. Ostatecznie Czimajew został zmuszony do wycofania się z walki z powodu choroby^[66]. Szwedzko-australijskie zestawienie zostało przełożone na 26 października 2024 podczas gali UFC 308^[67]. Zwyciężył przez poddanie w pierwszej rundzie, w której to wpiął rywalowi mocną naciskówkę na szczękę, którą ten odklepał^[68]. Efektowne poddanie przyniosło mu kolejną nagrodę w postaci bonusu za najlepszy występ wieczoru^[69]. Do tej walki trenował między innymi z zapaśniczym mistrzem olimpijskim z Paryża, Razambiekiem Żamałowem^[70]. Po walce zanotował ogromny awans w oficjalnym rankingu wagi średniej UFC, gdyż przesunął się z miejsca 13. na 3^[71].

Jest blisko związany z przywódcą Czeczenii, Ramzanem Kadyrowem^[84]. Kadyrow podarował Czimajewowi Mercedes-Benz, który rozbił kilka miesięcy później^[85]. Kadyrow rzekomo przekonywał go, aby w marcu 2021 nie odchodził na sportową emeryturę i nie wracał do Czeczenii, co wywołało w mediach spekulacje na temat tego, czy Czimajew został do tego zmuszony^[86][87]. Chamzat był obecny podczas transmisji na żywo, w której Kadyrow groził, że zabije nieletniego, który krytykował jego represyjne rządy^[84][88]. Brał także udział w sparingach z Kadyrowem i w wielu sesjach zdjęciowych z jego osobą^[84][89]. W marcu 2022 czeczeńscy dysydenci skrytykowali dalsze związki Czimajewa z Kadyrowem ze względu na jego represyjne rządy w Republice Czeczenii^[84]. Również w 2022 roku Czimajew rozpoczął trenowanie dwóch nastoletnich synów Kadyrowa, Zelimkhana (Ali) i Adama. Sam był obecny w narożniku Alego, podczas jego zawodowego debiutu w MMA na gali ACA 150 w grudniu^[90].

21 maja 2022 roku ożenił się w Czeczenii, a na weselu uczestniczył Kadyrow^[91][92].

• Ultimate Fighting Championship
  • 2025-2026: Mistrz UFC w wadze średniej
  • Bonus za walkę wieczoru (raz) vs. Gilbert Burns (2022)^[55]
  • Bonus za występ wieczoru (sześć razy) vs. John Phillips (2020)^[37], Rhys McKee (2020)^[40], Gerald Meerschaert (2020), Li Jingliang (2021)^[51], Robert Whittaker (2024)^[69], Dricus du Plessis (2025)^[73]

• Swedish Wrestling Federation
  • 2018: Mistrz Szwecji, kat. 92 kg^[93]
  • 2016: Mistrz Szwecji, kat. 86 kg^[94]
  • 2016: Mistrz Solacup, kat. 86 kg^[95]
  • 2015: Mistrz Hammarslaget, kat. 86 kg^[96]
  • 2015: Mistrz Szwecji, kat. 86 kg^[97]
  • 2015: Mistrz Lilla Mälarcupen, kat. 86 kg^[98]