Elyit

Elyit

okaz z Belgii
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	Pb4Cu(SO4)O2(OH)4·H2O[1]
Twardość w skali Mohsa	2[1]
Łupliwość	wyraźna/dobra[1]
Pokrój kryształu	pryzmatyczny, tabliczkowy, włóknisty[1]
Przezroczystość	przezroczysty[1]
Układ krystalograficzny	jednoskośny[1]
Klasa krystalograficzna	pryzmatyczna[1]
Gęstość	6 g/cm3[1]
Właściwości optyczne
Barwa	fioletowa[1]
Rysa	bladofioletowa, biała[1]
Połysk	jedwabisty[1]
Współczynnik załamania	1,990–1,994 (dwuosiowy)
Inne	dwójłomność: 0,004[1] pleochroizm: widoczny[1]; ciemnofioletowy do bladofioletowego
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	7.DF.65[1]

Elyit – bardzo rzadki minerał z rodziny siarczanów^[1].

Nazwany na cześć Johna H. Ely'ego, ważnej postaci we wczesnej historii górnictwa we wschodniej Nevadzie^[1][2][3].

Krystalizuje w układzie jednoskośnym^[1][3]. Wykształca kryształy o pokroju pryzmatycznym, tabliczkowym lub włóknistym^[1][3]. Występuje w skupieniach promienistych^[3]. Jest minerałem przezroczystym o fioletowej barwie^[1]. Posiada bladofioletową lub białą rysę oraz jedwabisty połysk^[1].

Występuje w pustkach w utleniających się rudach siarczku ołowiu, miedzi i cynku^[1][3]. Spotykany na hałdach, często występuje w żużlach i w złożach polimetalicznych^[1][2][3]. Towarzyszą mu zwykle anglezyt, cerusyt, galena, langit, serpieryt, minium, lithargit, caledonit, chenit, leadhillit, lanarkit, linaryt, bechereryt oraz blueridgeit^[1][3].

Występuje w Australii (Tasmania), Austrii (Karyntia, Salzburg), Belgii (Walonia, Flandria), we Francji, Niemczech (Badenia-Wirtembergia, Dolna Saksonia, Nadrenia Północna-Westfalia), Grecji (Attyka), we Włoszech (Piemont, Toskania), Japonii, Namibii (Tsumeb), RPA, Hiszpanii (Andaluzja), Anglii, Walii, Szkocji i Stanach Zjednoczonych (Nevada, Karolina Północna)^[1][2][3].