Dave Harold

Dave Harold
Ilustracja
Dave Harold, 2012
Pseudonim

The Stoke Potter, Bananaman, The Hard Man

Data i miejsce urodzenia

9 grudnia 1966
Stoke-on-Trent

Gra zawodowa

1991–2015

Najwyższy ranking

11 (1996/1997)

Najwyższy break

143 (zdobyte w 2007 roku)

Breaki 100+ pkt.

143

Zwycięstwa w turniejach
Rankingowe

1

Dave Harold (ur. 9 grudnia 1966 w Stoke-on-Trent) – snookerzysta angielski. W gronie profesjonalistów od 1991, zwycięzca jednego turnieju rankingowego i runner-up w dwóch innych. Plasuje się na 68. miejscu pod względem zdobytych setek w profesjonalnych turniejach, ma ich łącznie 143[1].

Początek kariery

W 1988 razem z Barrym Pinchesem wygrał British Pairs championship. W tymże roku zwyciężył również All England CIU, przegrał jednak w kwalifikacjach pro-ticket. Wygrał także kilka amatorskich turniejów oraz zakwalifikował się mistrzostw świata amatorów w Sri Lance, gdzie przegrał w 1/16 z Joem Swailem. W turnieju Everards Open zarobił 3000 funtów, dostał również pierwszą nagrodę (również 3000 funtów) w turnieju w Singapurze.

Kariera profesjonalnego snookerzysty

W pierwszym swoich sezonie wśród profesjonalistów Haroldowi udało się dojść do 1/32 Grand Prix. Sezon 1991/92 zakończył na pozycji 93. Już w następnym sezonie udało mu się osiągnąć 1/16 w turnieju B & H Championship. Zakwalifikował się również do fazy finałowej Asian Open w Bangkoku. W 1/16 tego turnieju pokonał Stephena Hendry’ego, udało mu się również wygrać kolejne mecze i dotrzeć do finału, w którym pokonał 9:3 Darrena Morgana. Bukmacherzy przed tym turniejem płacili za zwycięstwo Harolda 500:1.[2] W tymże sezonie doszedł również do półfinału turnieju Sky International, w którym przegrał z Hendrym. Po sezonie 1992/93 został sklasyfikowany na 50. miejscu na światowym rankingu.

Kolejny sezon – 1993/94 był potwierdzeniem ustabilizowanej formy Harolda. W turniejach tylko dwa razy nie zakwalifikował się do 1/32. Osiągnął ćwierćfinał w turnieju Regal Welsh. Doszedł również do drugiej rundy mistrzostw świata, w której przegrał z Hendrym. Ponadto zagrał w półfinale nierankingowego turnieju B 7 H Championship. Sezon 1993/94 zakończył na pozycji 19.

W kolejnym sezonie doszedł do drugiego w swojej karierze finału turnieju rankingowego, przegrał w nim z Johnem Higginsem. Wystąpił też w ćwierćfinałach 4 innych turniejów rankingowych. Po sezonie 1994/95 awansował do czołowej 16 rankingu – zajmując w nim miejsce 13.

Dwa półfinały i trzy ćwierćfinały (w tym w MŚ) w kolejnym sezonie dały mu 11. miejsce w rankingu. W sezonie 1996/97 osiągnął już tylko dwa ćwierćfinały, co spowodowało utratę pozycji w rankingu i spadek na 18. lokatę. Po sezonie 1997/98 spadł na 19. miejsce.

Pozycję w rankingu poprawił dopiero po sezonie 1998/99 w którym to doszedł do półfinału: Grand Prix i UK Championship jak również do finału nierankingowego Benson & Hedges Championship (uległ w nim Davidowi Grayowi 6:9). Nie udało mu się jednak zagrać w finałach MŚ w 1999 roku, niemniej sezon zakończył na pozycji 17.

W następnym sezonie (1999/00) ponownie doszedł do półfinału Grand Prix oraz awansował na 13 pozycję w rankingu.

W sezonie 2000/01 doszedł do półfinału turnieju Masters, eliminując po drodze Johna Higginsa oraz Johna Parotta, a ulegając Fergalowi O’Brienowi. Sezon ten zakończył na 15. miejscu.

W kolejnym sezonie (2001/02) stracił miejsce w czołowej 16 i został sklasyfikowany na miejscu 21.

Po sezonie 2002/03 zajmował 23 pozycje na światowej liście rankingowej, zaś rok później stracił miejsce w 32.

Do czołowej 32 wrócił dopiero po sezonie 2006/07 (na pozycję 30). Po sezonie 2007/08 przesunął się na miejsce 28.

W marcu 2008 roku podczas turnieju China Open wraz z Shaunem Murphym był uczestnikiem najdłuższego frejma w historii snookera, który trwał 93 minuty i 12 sekund.

30 sierpnia 2008 roku awansował po raz trzeci w karierze do finału turnieju rankingowego (do Northern Ireland Trophy). W turnieju tym rozegrał następujące spotkania:

Po finale powiedział: Ronnie's a class player, he punishes you every time you make a mistake. (Ronnie to klasowy zawodnik, zawsze ukarze Cię, kiedy popełnisz błąd). As a pure player and a entertainer, he's the best ever. Hopefully it won't be another 14 years until my next final. (Jako gracz obdarzony naturalnym talentem i jako artysta on jest najlepszy w historii. Mam nadzieję, że nie będę musiał czekać kolejnych 14 lat na mój następny finał[3].

Występy w turniejach w karierze

Turniej 1990
/91		 1991
/92		 1992
/93		 1993
/94		 1994
/95		 1995
/96		 1996
/97		 1997
/98		 1998
/99		 1999
/00		 2000
/01		 2001
/02		 2002
/03		 2003
/04		 2004
/05		 2005
/06		 2006
/07		 2007
/08		 2008
/09		 2009
/10		 2010
/11		 2011
/12		 2012
/13		 2013
/14		 2014
/15
Ranking[4][i] [ii] [iii] 93 50 19 13 11 18 19 17 13 15 21 23 34 45 35 30 28 19 31 48 48 50 60
Turnieje rankingowe
Wuxi Classic nie rozegrano nierankingowy WR A LQ
Australian Goldfields Open nie rozegrano NR nie rozegrano LQ LQ A LQ
Shanghai Masters nie rozegrano QF 2R LQ 1R LQ LQ LQ LQ
International Championship nie rozegrano LQ 1R A
UK Championship A LQ LQ 2R QF 1R 1R 1R SF QF 3R 2R 2R 2R LQ 1R 2R 2R LQ LQ LQ LQ LQ 2R 1R
German Masters nie rozegrano 1R QF 1R NR nie rozegrano LQ LQ 1R LQ LQ
Welsh Open A LQ LQ QF 2R SF 1R 2R 1R 2R 1R 1R 1R WD LQ 1R 3R 2R 1R 1R 2R LQ LQ 2R 2R
Indian Open nie rozegrano LQ LQ
Players Championship Finals nie rozegrano DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ
China Open nie rozegrano NR LQ 1R 1R 2R nie rozegrano 2R WR LQ 1R 2R LQ LQ LQ LQ 1R A
World Championship A LQ LQ 2R 1R QF 1R 1R LQ 1R 2R 1R LQ LQ LQ 1R LQ 1R LQ LQ 1R LQ LQ LQ A
Turnieje nierankingowe
The Masters A LQ LQ LQ LQ 1R 1R LQ LQ LQ SF WR LQ LQ A LQ LQ LQ LQ LQ A A A A A
Championship League nie rozegrano RR RR RR A A A A A
World Seniors Championship NH A nie rozegrano LQ A LQ SF LQ
Shoot-Out A nie rozegrano 1R SF 3R 1R 1R
Dawne turnieje rankingowe
Classic A LQ nie rozegrano
Strachan Open A LQ nie rozegrano
Dubai Classic A LQ LQ LQ LQ 1R 2R nie rozegrano
Malta Grand Prix nie rozegrano nierankingowy LQ NR nie rozegrano
Thailand Masters A LQ W 2R LQ 1R 2R 1R 1R 1R 1R 2R NR nie rozegrano NR nie rozegrano
Scottish Open A NH SF 1R 2R QF 3R 1R 3R QF 2R QF 3R 1R nie rozegrano MR nie rozegrano
British Open A LQ LQ 3R QF SF QF 3R 1R 1R 3R 3R 1R 1R 1R nie rozegrano
Irish Masters nierankingowy SF WD QF NH NR nie rozegrano
Northern Ireland Trophy nie rozegrano NR LQ 1R F nie rozegrano
Malta Cup A LQ LQ LQ QF QF 1R NH 1R nie rozegrano 1R 1R LQ LQ LQ LQ NR nie rozegrano
Bahrain Championship nie rozegrano 1R nie rozegrano
World Open A 2R 1R 3R F 1R 1R 3R SF SF 2R 3R 1R 2R LQ 2R LQ RR 1R LQ 1R LQ LQ LQ NH
Dawne turnieje nierankingowe
World Masters 1R nie rozegrano
Irish Masters A A A A 1R A A A A A A A rankingowy NH A nie rozegrano
Malta Grand Prix nie rozegrano A QF A A A R A nie rozegrano
Charity Challenge nie rozegrano A 1R A A A A A A nie rozegrano
Scottish Masters A A A A A A A A A A LQ LQ A nie rozegrano
Thailand Masters rankingowy 1R nie rozegrano A nie rozegrano
Masters Qualifying Event A LQ NH SF A A A 1R F 2R A A 2R QF NH 1R 1R 1R 1R 2R nie rozegrano
  1. ↑ Od sezonu 2010/11 pokazuje ranking na początku sezonu.
  2. ↑ Był amatorem.
  3. ↑ Nowi gracze w Tourze nie mają rankingu.

Styl gry

Gra Harolda cechuje się stylem defensywnym oraz nietypowymi sposobami prowadzenia kija. Zawodnik potrafi zagrać bardzo mocne uderzenia bez wyprowadzania kija. Harold preferuje defensywny styl gry, ale mimo to, do końca sezonu 2009/2010, udało mu się osiągnąć 117 breaków stupunktowych, daje mu to 23. miejsce na liście wszech czasów. Zdaniem Steve’a Davisa Harold nie jest obdarzony naturalnym talentem, ale nadrabia to zdecydowaną grą taktyczną – Davis twierdzi, iż jedyną receptą na pokonanie Harolda jest wbijanie punktów, bowiem jest on świetny w innych elementach gry[5]. Ze względu na techniki gry jak i precyzję jest porównywany do kanadyjskiego gracza Cliffa Thorburna.

Zarobki

W całej swojej karierze zawodowego gracza zarobił nieco ponad 850 tysięcy funtów.

Życie prywatne

Dave Harold jest żonaty, ma troje dzieci.

Przypisy

  1. ↑ 100+ Centuries, snookerinfo(ang.)
  2. ↑ Guardian: Harold beats defending champion Maguire. [dostęp 2008-08-30]. (ang.).
  3. ↑ bbc.co.uk: Classy O’Sullivan wins NI Trophy. [dostęp 2008-09-01]. (ang.).
  4. ↑ Ranking History. [dostęp 2026-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-14)].
  5. ↑ bbc.co.uk: Steve Davis' Guide to the top 16. [dostęp 2008-09-01]. (ang.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.