Masters 1999
| ||||
 | ||||
| Miejsce |
| |||
|---|---|---|---|---|
| Od |
7 lutego 1999 | |||
| Do |
14 lutego 1999 | |||
| Edycja |
25 | |||
| Zwycięzca | ||||
| II miejsce | ||||
| Najwyższy break |
123 | |||
| Breaki 100+ pkt. |
12 | |||
| Liczba uczestników |
14 + 2 z dzikich kart | |||
| Rozegrane mecze |
15 + 2 w dzikich kartach | |||
| Organizator | ||||
| Sponsor | ||||
Benson and Hedges Masters 1999 – nierankingowy turniej snookerowy, rozegrany w dniach 7-14 lutego 1999 roku w Wembley Conference Centre w Londynie.
Obrońcą tytułu mistrzowskiego był Walijczyk Mark Williams, który przegrał w pierwszej rundzie turnieju z Anglikiem Nigelem Bondem.
W turnieju zwyciężył John Higgins, który w finale pokonał Kena Doherty’ego 10-8.
Nagrody
| Nagroda | |
|---|---|
| Zwycięzca | 155 000 £ |
| Finalista | 80 000 £ |
| Półfinalista | 40 000 £ |
| Ćwierćfinalista | 26 000 £ |
| 1/8 finału | 15 000 £ |
| Runda dzikich kart | 9 000 £ |
| Najwyższy break | 18 000 £ |
| Break maksymalny | Benson & Hedges Gold Award samochód Honda[1] |
| Łączna pula nagród[2] | 575 000 £ |
Runda dzikich kart
| Wynik | ||
|---|---|---|
 James Wattana |
6–2 |  David Gray |
| Mark King |
6–3 | Jimmy White |
Drabinka turniejowa
| 1/8 finału | Ćwierćfinały | Półfinały | Finał | |||||||||||||||
 Mark Williams | 6 | |||||||||||||||||
| Nigel Bond | 0 | |||||||||||||||||
 Alan McManus | 6 | |||||||||||||||||
| Mark Williams | 4 | |||||||||||||||||
| Alan McManus | 6 | |||||||||||||||||
| 13 lutego | ||||||||||||||||||
| Stephen Lee | 2 | |||||||||||||||||
 Ken Doherty | 6 | |||||||||||||||||
| Alan McManus | 3 | |||||||||||||||||
| Ken Doherty | 6 | |||||||||||||||||
| Steve Davis | 4 | |||||||||||||||||
| Ken Doherty | 6 | |||||||||||||||||
| Ronnie O’Sullivan | 2 | |||||||||||||||||
| Ronnie O’Sullivan | 6 | |||||||||||||||||
| 14 lutego | ||||||||||||||||||
| James Wattana | 5 | |||||||||||||||||
| John Higgins | 10 | |||||||||||||||||
| Ken Doherty | 8 | |||||||||||||||||
 Tony Drago | 6 | |||||||||||||||||
| Stephen Hendry | 4 | |||||||||||||||||
| Anthony Hamilton | 6 | |||||||||||||||||
| Tony Drago | 5 | |||||||||||||||||
| Anthony Hamilton | 6 | |||||||||||||||||
| 13 lutego | ||||||||||||||||||
| John Parrott | 4 | |||||||||||||||||
| John Higgins | 6 | |||||||||||||||||
| Anthony Hamilton | 3 | |||||||||||||||||
| Mark King | 6 | |||||||||||||||||
| Peter Ebdon | 5 | |||||||||||||||||
| John Higgins | 6 | |||||||||||||||||
| Mark King | 1 | |||||||||||||||||
| John Higgins | 6 | |||||||||||||||||
 Alain Robidoux | 1 | |||||||||||||||||
Finał
| Finał: Do 10 wygranych frame’ów Wembley Conference Centre, Londyn, Anglia, 14 lutego 1999Sędzia:  Jan Verhaas | ||
| John Higgins |
10 – 8 | Ken Doherty |
| 83-31; 52-69; 66(66)-60(60); 61-34; 1-72; 80(76)-27; 31-76; 21-56; 78(78)-0; 88-20; 29-97(90); 0-109(109); 10-73(59); 7-95(95); 88(64)-0; 81-43; 69-38; 72-35 | ||
| 78 | Najwyższy break | 109 |
| – | Breaki stupunktowe | 1 |
| 4 | Breaki notowane | 5 |
Breaki stupunktowe
- 123 Mark Williams
- 121, 116, 113, 107, 105 Tony Drago
- 115 James Wattana
- 112, 104 John Higgins
- 109, 104 Ken Doherty
- 104 Alan McManus
Przypisy
- ↑ Benson & Hedges Masters 1999. snooker.org. [dostęp 2025-08-21]. (ang.).
- ↑ Ron Florax: 1999 Masters - Finishes. CueTracker. [dostęp 2025-08-19]. (ang.).
Bibliografia
- Benson & Hedges Masters 1999. snooker.org. [dostęp 2025-08-21]. (ang.).
- Ron Florax: Masters 1999 – wyniki na stronie CueTracker. CueTracker. [dostęp 2025-08-21]. (ang.).