Ewa

Ewa – imię żeńskie, które pierwszy raz pojawia się 2000 lat p.n.e. w języku sumeryjskim jako „Awa” gdzie oznacza „życie”. W języku hebrajskim, który zapożyczył to imię od Sumerów wywodzi się od rdzenia חוה hajja lub hawwa – i również oznacza ‘dająca życie’. Imię wyprowadzane też z arabskiego słowa hajja ‘wąż’.

Według Biblii pierwsza kobieta, matka wszystkich ludzi (zob. Adam i Ewa). Z Septuaginty – greckiego przekładu Biblii – zostało przejęte do łaciny w formie Eva. Pierwsza stworzona przez Boga kobieta (według niebiblijnych legend – druga, zob. Lilith). Stworzona, jak podaje wersja rabinistyczna, z ciała (słowo tłumaczone jako „żebro”) męża, kobieta urodziła synów: Kaina, potem Abla, Seta (przodka Noego, z jego linii wywodzili się Abraham, Dawid i Jezus) oraz innych synów i córki, o których niewiele wiadomo.

Według opisu biblijnego Ewa, skuszona przez węża, namówiła swego męża do spróbowania zakazanego owocu (często przedstawianego jako jabłko) z Drzewa Poznania Dobra i Zła, przez co sprowadzili śmierć na Ziemię i zostali wygnani z Edenu (Raju).

Wśród imion nadawanych nowo narodzonym dzieciom, Ewa w 2017 r. zajmowała 56. miejsce w grupie imion żeńskich[1]. W całej populacji Polek Ewa zajmowała w 2017 r. 7. miejsce (492 688 nadań)[2].

Wedle danych rejestru PESEL imię Ewa (jako pierwsze) według stanu na 22 stycznia 2025 w Polsce nosi 472 970 kobiet. Było wówczas na 7. miejscu pod względem popularności[3].

Ewa imieniny obchodzi:

Odpowiedniki w innych językach

  • esperanto: Eva[6]

Znane osoby noszące imię Ewa

Postacie fikcyjne noszące imię Ewa

Zobacz też

  • inne artykuły i przekierowania do artykułów zaczynające się od imienia Ewa • Eva
  • Mitochondrialna Ewa

Przypisy

  1. ↑ Statystyka imion za 2017 rok – podsumowanie. gov.pl. [dostęp 2018-02-14].
  2. ↑ 100_najpopularniejszych_imion_bez_zgonow_18.01.2017_r. gov.pl. [dostęp 2018-02-14].
  3. ↑ Otwarte Dane [online], dane.gov.pl [dostęp 2025-10-24].
  4. ↑ Santi e beati.
  5. ↑ Santi e beati.
  6. ↑ Kazimierz Tymiński: Mały słownik POLSKO-ESPERANCKI. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986, s. 429. ISBN 83-214-0326-3.