Ilino (gmina)

Ilino / Kierdziejewce
Ильинская волость
Iljino / Girdijauskų valsčius
gmina wiejska
1867–1920[1]
Ilustracja
Państwo

 Rosja

Okręg

1867–1919: gub. wileńska
1919–1920: okręg wileński

Rejon

1867–1919: wileński (RU)
1919–1920: wileński (PL)

Siedziba

Kierdziejewce
(ob. Kierdziejewce / Kierdziejewce)

Data powstania

1867

Data likwidacji

1920

Populacja (1919)
• liczba ludności


12,797[2]

Szczegółowy podział administracyjny
Liczba gromad

11[3]

Liczba miejscowości

117[3]

Położenie na mapie
Położenie na mapie
54°24′32,39″N 25°36′25,19″E/54,408997 25,606997

Ilino (ros. Ильинская волость, lit. Iljino valsčius / Girdijauskų valsčius), od 1919 Kierdziejewce (lit. Girdijauskų valsčius) – dawna gmina wiejska istniejąca w latach 1867–1920 na Wileńszczyźnie.

Siedzibą władz gminy była wieś Ilino (historyczna i współczesna nazwa to Kierdziejewce), która obecnie podzielona jest na część litewską (lit. Girdijauskai) i białoruską (błr. Гардзіеўцы).

Historia

Gmina zbiorowa Ilino powstała w wyniku reformy struktur administracyjnych państwa rosyjskiego w latach 1864–1867. Była częścią powiatu wileńskiego w guberni wileńskiej[4]. W 1874 roku obejmowała 117 miejscowości w 11 gromadach, zamieszkanych przez 7002 ludzi[3].

Po I wojnie światowej przejściowo weszła w skład odrodzonej Republiki Litewskiej, gdzie przywrócono jej pierwotną nazwę Kierdziejewce (Girdijauskų valsčius)[5]. Jednak już 7 czerwca 1919 gmina weszła w skład nowo utworzonego administracyjnego okręgu wileńskiego (ZCZW)[6][2][7]. 1 marca 1920 gmina została zniesiona i przekształcona w gminę Turgiele[8].

Linki zewnętrzne

Gmina Ilino, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 260.

Przypisy

  1. ↑ 1919–1920 pod kontrolą władz polskich
  2. 1 2 Spis ludności na terenach administrowanych przez Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich z mapą, Eugenjusz Romer, Lwów-Warszawa, 1919
  3. 1 2 3 Памятная книжка Виленской губернiи на 1875 годъ.
  4. ↑ Gmina Ilino, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 260.
  5. ↑ Tarybų Lietuvos enciklopedija. – Vilnius: Vyriausioji enciklopedijų redakcija, 1985.
  6. ↑ Dz. Urz. ZCZW z 1919 r. Nr 5, poz. 41
  7. ↑ Zapisano ją błędnie jako Iłno.
  8. ↑ Dz. Urz. ZCZW z 1920 r. Nr 16, poz. 349