Korończyk

Korończyk

Microgoura meeki[1]
Rothschild, 1904
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ptaki
Podgromada	Neornithes
Infragromada	ptaki neognatyczne
Rząd	gołębiowe
Rodzina	gołębiowate
Rodzaj	Microgoura Rothschild, 1904
Gatunek	korończyk
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
wymarły

Korończyk^[3] (Microgoura meeki) – wymarły gatunek ptaka z rodziny gołębiowatych (Columbidae). Był dużym gołębiem rozmiarów kurczaka, z charakterystycznym pióropuszem na głowie. Zamieszkiwał lasy tropikalne Wysp Salomona. Wyginął na skutek drapieżnictwa zdziczałych psów i kotów.

Korończyk jest jedynym przedstawicielem rodzaju Microgoura^[3][4][5]. Został on odkryty w styczniu 1904 roku przez Alberta Stewarta Meeka, który ustrzelił 6 tych gołębi i znalazł jedno jajo na wyspie Choiseul w archipelagu Wysp Salomona, gdzie prawdopodobnie był on gatunkiem endemicznym. Zdobycze zostały przekazane do Muzeum Historii Naturalnej w Tring, gdzie gatunek został opisany przez lorda Waltera Rothschilda, który nadał mu łacińską nazwę Microgoura meeki, na cześć odkrywcy^[6]. Angielska nazwa gołębia, Choiseul Pigeon, pochodzi natomiast od nazwy wyspy, na której został odkryty. Lokalnie, przez mieszkańców wyspy nazywany jest Kukuru-ni-lua, co oznacza gołębia ziemi.

Ze względu na trudności finansowe Rothschilda, pięć skór ptaków zostało sprzedanych do Amerykańskiego Muzeum Historii Naturalnej w Nowym Jorku, gdzie znajduje się również znany obraz tego gołębia namalowany przez Johna Gerrarda Keulemansa.

Nie ma żadnych potwierdzonych stwierdzeń tego ptaka po 1904 roku^[2]. W późniejszych ekspedycjach badawczych w latach 1927 i 1929, pomimo poszukiwań i wywiadów z mieszkańcami nie odnotowano żadnego osobnika, i ostatecznie w 1994 roku został on wpisany przez IUCN^[2] na listę gatunków wymarłych. Jego wyginięcie było prawdopodobnie spowodowane polowaniami i drapieżnictwem zdziczałych psów i kotów sprowadzonych na wyspę^[2].

Gołąb ten miał w przybliżeniu 30 cm długości i wielkością przypominał kurczaka. Na czubku głowy znajdował się charakterystyczny pióropusz, podobnie jak u korońców. Twarz była koloru czarnego, zakończona czerwonym odcieniem. Reszta głowy, wierzch ciała i skrzydła były oliwkowobrązowe. Brzuch miał kasztanowy, a ogon ciemnobrązowy z odcieniem purpury. Górna część dzioba była czarna, natomiast dolna czerwona. Czerwone były również nogi. Nie wiadomo, czy istniały różnice między płciami. Nieznane są również jego zwyczaje żywieniowe, rozród i zachowanie. Prawdopodobnie był gatunkiem leśnym, zamieszkującym tropikalne i subtropikalne lasy nizinne.