Kurt Maflin

Kurt Maflin
Ilustracja
Pseudonim

Viking

Data i miejsce urodzenia

8 sierpnia 1983
Londyn

Gra zawodowa

2001/2002, 2003/2004, 2007/2008, 2010–2022

Najwyższy ranking

21 (Kwiecień 2021)

Najwyższy break

147 (2 razy)

Breaki 100+ pkt.

208

Kurt Maflin (ur. 8 sierpnia 1983 w Londynie) – norweski snookerzysta. Plasuje się na 47. miejscu pod względem zdobytych setek w profesjonalnych turniejach, ma ich łącznie 208[1]. Posiada obywatelstwo norweskie i brytyjskie. Maflin urodził się w Anglii w norweskiej rodzinie, dlatego jako zawodowiec postanowił reprezentować kraj swojego pochodzenia – Norwegię.

Kariera amatorska

Grę w snookera rozpoczął już w wieku 4 lat. W wieku 5 lat wbił breaka w wysokości 25 punktów. Cały swój wolny czas spędzał przy snookerowym stole rozwijając i szlifując swoje umiejętności.

Kiedy Kurt miał 14 lat, został zaproszony przez magazyn TV Times, by razem z Dennisem Taylorem zdobyć pieniądze dla funduszu wspierającego chorujących na białaczkę. Zagrał wtedy w turnieju Liverpool Victoria Charity Challenge 1998. Ostatecznie Maflin i Taylor zdołali wygrać £4 300 grając 'funt za punkt'.

W wieku 16 lat, kiedy znajdował się w czołówce angielskiego rankingu juniorów, jako reprezentant Anglii wystąpił w Home International 1999 w Prestatynie (Walia). Wtedy też Anglia zwyciężyła w rozgrywkach.

W 2001 roku wygrał w finale turnieju English Open Championship, zaś później zajął II miejsce w European Championship Final rozegranym w Rydze (Łotwa). Dzięki tym osiągnięciom wywalczył sobie miejsce w Main Tourze na sezon 2001/2002, stając się tym samym najmłodszym zawodnikiem grającym w gronie najlepszych.

W sezonie 2002/2003 zwyciężył w IV turnieju z serii Challenge Tour. Pokonał w finale Jamesa Leadbettera 6-2.

W 2006 roku zwyciężył w Mistrzostwach świata IBSF rozegranych w Ammanie (Jordania). Pokonał wtedy w finale Daniela Warda 11-8. Na drodze do zwycięstwa wygrał kolejnych 15 spotkań.

W sezonie 2006/2007 również grał w serii turniejów International Open Series. Trzykrotnie grał w finale. Po raz pierwszy w finale w tym sezonie zagrał już w turnieju I, gdzie przegrał z Munraj Palem 3-6. Drugi występ w finale zakończył się powodzeniem – w turnieju V pokonał Ashleya Wrighta 6-3. Trzeci finał w tym sezonie to porażka z Jamesem McBainem 4-6. Dzięki dobrym występom w tym sezonie, Maflin w rankingu PIOS zajął pierwsze miejsce, co umożliwiło mu wejście do Main Touru w kolejnym sezonie.

Kariera zawodowa

Kurt Maflin w gronie profesjonalistów grywa od 2001 roku. Po raz pierwszy do światowej czołówki wszedł dzięki wygranej w English Open Championship.

Po raz drugi do Main Touru wszedł dzięki zwycięstwu w rankingu PIOS w sezonie 2006/2007. W sezonie 2007/2008 miał miejsce najlepszy dotychczas występ tego zawodnika. W kwalifikacjach do turnieju Masters 2008 doszedł do finału, który jednak przegrał. Pokonał kolejno Gerarda Greene’a 4-2, Judda Trumpa 5-4, Andrew Higginsona 5-4, Lianga Wenbo 5-0, Jimmy’ego White’a 5-4. W finale przegrał jednak z Barrym Hawkinsem 4-6.

W 2010 roku zwyciężył w turnieju EBSA European Play-Offs, co umożliwiło mu powrót do Main Touru w sezonie 2010/2011. Sklasyfikowany został wtedy na 86 pozycji w światowym rankingu.

W czerwcu 2010 w turnieju inauguracyjnym serii Players Tour Championship rozegranym w Sheffield, Kurt Maflin wbił pierwszego w karierze breaka maksymalnego (147 punktów) w meczu pierwszej rundy rozegranym przeciwko Polakowi, Michałowi Zielińskiemu.

Sezon 2010/2011

W kwalifikacjach do turnieju Shanghai Masters 2010 odpadł już w pierwszej rundzie przegrywając z Kyrenem Wilsonem 2-5.

Sezon 2012/2013

W turnieju PTC Gdynia Open doszedł do ćwierćfinału przegrywając z Jamiem Burnettem 2:4

Sezon 2013/2014

W Mistrzostwach Świata zaczął od drugiej rundy kwalifikacji, ostatniej 96-ki, gdzie grając przeciwko Danielowi Wellsowi atakował trzeciego w swojej karierze brejka maksymalnego. Przy wyniku 134 spudłował różową bilę[2]. Ten mecz ostatecznie wygrał 10-7. Jednak w trzeciej rundzie trafia na Andrew Higginsona i kończy swoją rywalizację w turnieju przegrywając 3-10.

W sezonie 2013/14 wbił 16 brejków stupunktowych i na koniec sezonu posiada na swoim koncie 91 break'ów stupunktowych w profesjonalnej grze[3].

Występy w turniejach w karierze

Turniej 1999
/00		 2000
/01		 2001
/02		 2002
/03		 2003
/04		 2004
/05		 2007
/08		 2010
/11		 2011
/12		 2012
/13		 2013
/14		 2014
/15		 2015
/16		 2016
/17		 2017
/18		 2018
/19		 2019
/20		 2020
/21		 2021
/22
Ranking[4] [i] [i] [ii] [i] [ii] [i] [ii] [ii] 85 [iii] 64 34 37 50 52 44 49 27 21
Turnieje rankingowe
Championship League nie rozegrano nierankingowy RR A
British Open A A LQ A LQ A nie rozegrano WD
Northern Ireland Open nie rozegrano 4R 2R 2R 1R QF A
English Open nie rozegrano 1R 1R 1R 3R 3R LQ
UK Championship A A LQ A LQ A LQ LQ LQ LQ 2R 2R 1R 2R 3R 2R 4R 3R 1R
Scottish Open A A LQ A LQ nie rozegrano MR nie rozegrano 2R 1R 1R 3R 1R LQ
World Grand Prix nie rozegrano NR DNQ DNQ DNQ DNQ 1R 1R DNQ
Shoot Out nie rozegrano nierankingowy 1R 1R 2R 2R WD WD
German Masters nie rozegrano LQ LQ 2R 3R LQ 2R LQ LQ 1R LQ LQ 1R
Players Championship nie rozegrano DNQ DNQ SF DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ
European Masters nie rozegrano LQ A LQ A NR nie rozegrano LQ LQ LQ LQ 1R 3R
Welsh Open A A LQ A LQ A LQ LQ LQ LQ 2R 1R 3R QF 2R QF 1R WD 2R
Gibraltar Open nie rozegrano MR 2R 2R 4R WD A WD
Tour Championship nie rozegrano DNQ DNQ DNQ DNQ
World Championship LQ LQ LQ LQ LQ LQ LQ LQ LQ LQ LQ 1R LQ LQ LQ LQ QF 1R LQ
Turnieje nierankingowe
Haining Open nie rozegrano Minor-Rank 3R A A A NH A
The Masters A A A LQ LQ A LQ A A A A A A A A A A A A
Championship League nie rozegrano A A A A A RR A A A A RR RR A
Dawne turnieje rankingowe
Thailand Masters A A LQ NR nie rozegrano
Irish Masters nierankingowy A LQ A nie rozegrano
Northern Ireland Trophy nie rozegrano LQ nie rozegrano
Wuxi Classic nie rozegrano nierankingowy LQ 1R 1R nie rozegrano
Australian Goldfields Open nie rozegrano LQ LQ LQ LQ A nie rozegrano
Shanghai Masters nie rozegrano LQ LQ LQ LQ LQ LQ LQ 1R QF nierankingowy nie rozegrano
Paul Hunter Classic nie rozegrano Pro-am Minor-Rank. 3R 2R 2R NR nie rozegrano
Indian Open nie rozegrano LQ LQ NH LQ 2R LQ nie rozegrano
China Open A A LQ nie rozegrano A LQ 1R LQ LQ 1R SF LQ 1R 1R 1R nie rozegrano
Riga Masters nie rozegrano Minor-Rank LQ 2R 1R SF nie rozegrano
International Championship nie rozegrano LQ 3R 1R 1R 2R 1R 1R 2R nie rozegrano
China Championship nie rozegrano NR 2R 1R QF nie rozegrano
World Open A A LQ A LQ A LQ LQ LQ LQ 3R nie rozegrano 3R LQ 1R LQ nie rozegrano
Dawne turnieje nierankingowe
Masters Qualifying Event A A A 1R 2R NH F nie rozegrano
Shoot-Out nie rozegrano A A QF QF 1R 1R rankingowy
  1. 1 2 3 4 Był amatorem.
  2. 1 2 3 4 Nowi gracze w Tourze nie mają rankingu.
  3. ↑ Gracze, którzy zakwalifikowali się z Players Tour Championship Order of Merit zaczynają sezon bez punktów rankingowych.

Statystyka zwycięstw

Amatorskie

  • Challenge Tour 2002/2003 – turniej IV
  • IBSF World Championship, 2006
  • International Open Series 2006/2007 – turniej V
  • EBSA European Play-Offs, 2010

Przypisy

  1. ↑ 100+ Centuries, snookerinfo(ang.)
  2. ↑ Kwalifikacje MŚ: koniec kariery Steve’a Davisa, Maflin dwie bile od „maksa”. Onet sport, 2014-04-11. [dostęp 2014-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-14)]. (pol.).
  3. ↑ Kurt Maflin – Season 2013/2014. CueTracker – Snooker Database. [dostęp 2014-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-14)]. (ang.).
  4. ↑ Ranking History. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.