China Open 2011

China Open
2010 2011 2012
Ilustracja
Miejsce

Chiny Uniwersytet Pekiński, Pekin

Od

28 marca 2011

Do

3 kwietnia 2011

Zwycięzca

Anglia Judd Trump

II miejsce

Anglia Mark Selby

Najwyższy break

142 Anglia Robert Milkins

Breaki 100+ pkt.

38

Liczba uczestników

40

Rozegrane mecze

39

Organizator

World Professional Billiards and Snooker Association

China Open 2011 – siódmy turniej rankingowy sezonu snookerowego 2010/2011. W dniach 28 marca – 3 kwietnia 2011 roku miejscem jego rozegrania była hala widowiskowa Uniwersytetu Pekińskiego w Pekinie (Chiny).

Obrońcą tytułu mistrzowskiego był Walijczyk Mark J. Williams, który przegrał 4-5 w pierwszej rundzie turnieju z reprezentantem Anglii Stephenem Lee[1].

W Polsce turniej transmitowała stacja Eurosport.

Nagrody

Nagroda
Zwycięzca60 000 £
Finalista30 000 £
Półfinalista15 000 £
Ćwierćfinalista8 000 £
2. runda5 925 £
1. runda4 000 £
4. runda kwalifikacji2 200 £
3. runda kwalifikacji1 500 £
Najwyższy break turnieju2 000 £
Najwyższy break kwalifikacji400 £
Łączna pula nagród[2][3]325 000 £

Zawodnicy

Zawodnicy rozstawieni

W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu. Jako drugi rozstawiony został aktualny Mistrz świata. Następni gracze byli rozstawiani według kolejności zajmowanej na światowej liście rankingowej:

  1. Walia Mark J. Williams MBE (obrońca tytułu)
  2. Australia Neil Robertson
  3. Szkocja John Higgins MBE
  4. Anglia Mark Selby
  5. Chiny Ding Junhui
  6. Szkocja Stephen Maguire
  7. Anglia Shaun Murphy
  8. Anglia Ali Carter
  1. Szkocja Graeme Dott
  2. Anglia Ronnie O’Sullivan MBE
  3. Anglia Mark Allen
  4. Anglia Peter Ebdon
  5. Szkocja Stephen Hendry MBE
  6. Anglia Jamie Cope
  7. Anglia Ricky Walden
  8. Hongkong Marco Fu

Zawodnicy nierozstawieni

Sędziowie

Wydarzenia związane z turniejem

  • Matthew Stevens w przegranym meczu 0-5 ze Stephenem Hendrym zdobył 9 punktów, co jest rekordem najmniejszej ilości zdobytych punktów w meczu do 5 wygranych w telewizyjnym turnieju[4]
  • Judd Trump po raz pierwszy w karierze awansował do finału turnieju rankingowego[5].

Przebieg turnieju

Ta sekcja będzie uzupełniana w trakcie trwania turnieju

Runda dzikich kart

Mecze dzikiej rundy zostały rozegrane 28 i 29 marca w Pekinie[6][7][8].

Mecz Wynik
WC1 Norwegia Kurt Maflin 5–3 Chiny Cao Yupeng
WC2 Szkocja Marcus Campbell 5–3 Chiny Mei Xiwen
WC3 Anglia Robert Milkins 5–1 Chiny Rouzi Maimaiti
WC4[9][10] Anglia Jimmy White w/d–w/o Chiny Tian Pengfei
WC5 Anglia Nigel Bond 5–3 Chiny Jin Long
WC6 Irlandia Ken Doherty 1–5 Chiny Li Hang
WC7 Anglia Joe Perry 5–2 Chiny Li Yan
WC8 Irlandia Północna Gerard Greene 5–2 Chiny Yu Delu

Drabinka turniejowa

[6][8]

Runda 1
(Do 5 frejmów)		Runda 2
(Do 5 frejmów)		Ćwierćfinały
(Do 5 frejmów)		Półfinały
(Do 6 frejmów)		Finał
(Do 10 frejmów)
WaliaMark J. Williams4
AngliaStephen Lee5
AngliaStephen Lee5
WaliaRyan Day2
AngliaRonnie O’Sullivan2
WaliaRyan Day5
AngliaStephen Lee2
ChinyDing Junhui5
SzkocjaStephen Hendry5
WaliaMatthew Stevens0
SzkocjaStephen Hendry2
ChinyDing Junhui5
ChinyDing Junhui5
NorwegiaKurt Maflin4
ChinyDing Junhui3
AngliaMark Selby6
AngliaAli Carter5
AngliaStuart Bingham1
AngliaAli Carter5
SzkocjaMarcus Campbell3
Irlandia PółnocnaMark Allen4
SzkocjaMarcus Campbell5
AngliaAli Carter1
AngliaMark Selby5
AngliaJamie Cope3
AngliaRobert Milkins5
AngliaRobert Milkins1
AngliaMark Selby5
AngliaMark Selby5
ChinyTian Pengfei3
AngliaMark Selby8
AngliaJudd Trump10
SzkocjaJohn Higgins5
AngliaNigel Bond3
SzkocjaJohn Higgins5
AngliaRicky Walden2
AngliaRicky Walden5
AngliaMartin Gould4
SzkocjaJohn Higgins2
AngliaShaun Murphy5
SzkocjaGraeme Dott4
ChinyLi Hang5
ChinyLi Hang4
AngliaShaun Murphy5
AngliaShaun Murphy5
AngliaJoe Perry3
AngliaShaun Murphy1
AngliaJudd Trump6
SzkocjaStephen Maguire3
AngliaMark Davis5
AngliaMark Davis2
AngliaJudd Trump5
HongkongMarco Fu3
AngliaJudd Trump5
AngliaJudd Trump5
AngliaPeter Ebdon3
AngliaPeter Ebdon5
Irlandia PółnocnaGerard Greene2
AngliaPeter Ebdon 5
AustraliaNeil Robertson1
AustraliaNeil Robertson5
AngliaBarry Hawkins1

Finał

Finał: Do 10 wygranych frame’ów
Uniwersytet Pekiński, Pekin,  Chiny,  3 kwietnia 2011
Sędzia: Szkocja Leo Scullion
Anglia Mark Selby 8 – 10 Anglia Judd Trump
Sesja południowa:
0–104 (104), 101–21 (88), 46–76, 0–104 (104), 90–34 (90), 53–69 (53 Selby, 55 Trump), 39–67 (61), 66–65 (62 Selby)
Sesja wieczorna:
49–89 (68), 132–0 (132), 66–0 (66), 0–113 (113), 134–0 (134), 40–73, 124–7 (124), 84–31, 49–60 (57), 41–57 (57)
134 Najwyższy break 113
3 Breaki stupunktowe 3
8 Breaki notowane 7

Breaki stupunktowe turnieju zasadniczego

[11]

Snookerzysta Breaki
Anglia Robert Milkins 142, 114
Anglia Mark Selby 139, 134, 132, 131, 130, 125, 129, 102
Anglia Nigel Bond 138
Walia Mark Williams 137, 113, 104, 100
Anglia Mark Davis 137
Chiny Ding Junhui 134, 133, 120, 117
Chiny Li Hang 133, 117
Anglia Judd Trump 130, 113, 104, 104
Anglia Barry Hawkins 128
Australia Neil Robertson 124
Anglia Ronnie O’Sullivan 123
Chiny Yu Delu 117
Anglia Shaun Murphy 108
Szkocja John Higgins 107
Anglia Joe Perry 106
Norwegia Kurt Maflin 103
Chiny Tian Pengfei 101
Szkocja Stephen Hendry 100
Walia Ryan Day 100

Statystyki turnieju

Statystyki pierwszej rundy

Państwo Il. zawodników % zawodników
Anglia Anglia 16 50%
Szkocja Szkocja 5 15,61%
Walia Walia 3 9,37%
Chiny Chiny 3 9,37%
Irlandia Północna Irlandia Północna 2 6,26%
Australia Australia 1 3,13%
Hongkong Hongkong 1 3,13%
Norwegia Norwegia 1 3,13%
  • Liczba uczestników rundy: 32 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 16
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 16
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 9
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 7
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 123 (144)
  • Średnia liczba partii w meczu: 7,69
  • Najwyższe zwycięstwo: 5-0
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 4


Statystyki drugiej rundy

Państwo Il. zawodników % zawodników
Anglia Anglia 9 56,25%
Szkocja Szkocja 3 18,75%
Chiny Chiny 2 12,5%
Walia Walia 1 6,25%
Australia Australia 1 6,25%
  • Liczba uczestników rundy: 16 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 9
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 7
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 6
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 2
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 57 (72)
  • Średnia liczba partii w meczu: 7,12
  • Najwyższe zwycięstwo: 5-1
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 1


Statystyki ćwierćfinałów

Państwo Il. zawodników % zawodników
Anglia Anglia 6 75%
Szkocja Szkocja 1 12,50%
Chiny Chiny 1 12,50%
  • Liczba uczestników rundy: 8 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 6
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 2
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 3
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 1
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 28 (36)
  • Średnia liczba partii w meczu: 7,00
  • Najwyższe zwycięstwo: 5-1
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 0


Statystyki półfinałów

Państwo Il. zawodników % zawodników
Anglia Anglia 3 75,00%
Chiny Chiny 1 25,00%
  • Liczba uczestników rundy: 4 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 3
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 1
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 1
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 1
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 16 (22)
  • Średnia liczba partii w meczu: 8,00
  • Najwyższe zwycięstwo: 6-1
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 0

Kwalifikacje

Mecze kwalifikacyjne do turnieju China Open odbędą się w dniach 24 – 27 lutego 2011 roku w Pontin’s Centre w Prestatyn w Walii. Wyłonią one 16 zawodników, którzy zostaną rozstawieni do turnieju zasadniczego.

Drabinka kwalifikacji

[12][13]

  Runda 1
Do 5 frame’ów		   Runda 2
Do 5 frame’ów		   Runda 3
Do 5 frame’ów		   Runda 4
Do 5 frame’ów
                               
Irlandia Północna  Patrick Wallace 2   Anglia  Alfred Burden 5   Anglia  Matthew Selt 4   Anglia  Stephen Lee 5
Chiny  Zhang Anda 5   Chiny  Zhang Anda 1   Anglia  Alfie Burden 5   Anglia  Alfie Burden 4
Chiny  Liu Song 5   Anglia  Adrian Gunnell 0   Anglia  Tom Ford 5   Walia  Ryan Day 5
Tajlandia  Noppon Saengkham 1   Chiny  Liu Song 5   Chiny  Liu Song 3   Anglia  Tom Ford 1
Chiny  Xiao Guodong 5   Anglia  Joe Jogia 5   Anglia  Anthony Hamilton 5   Walia  Matthew Stevens 5
Irlandia Północna  Dermot McGlinchey 2   Chiny  Xiao Guodong 2   Anglia  Joe Jogia 0   Anglia  Anthony Hamilton 1
Anglia  Simon Bedford 2   Anglia  Jack Lisowski 4   Anglia  Dave Harold 1   Anglia  Mark King 1
Norwegia  Kurt Maflin 5   Norwegia  Kurt Maflin 5   Norwegia  Kurt Maflin 5   Norwegia  Kurt Maflin 5
Walia  Andrew Pagett 2   Anglia  Jimmy Robertson 3   Anglia  Mark Joyce 5   Anglia  Stuart Bingham 5
Irlandia  Joe Delaney 5   Irlandia  Joe Delaney 5   Irlandia  Joe Delaney 1   Anglia  Mark Joyce 2
Anglia  Liam Highfield 5   Anglia  Barry Pinches 5   Anglia  Rory McLeod 5   Szkocja  Marcus Campbell 5
Anglia  Jamie O’Neill 2   Anglia  Liam Highfield 3   Anglia  Barry Pinches 2   Anglia  Rory McLeod 3
Irlandia  David Morris 4   Anglia  Ian McCulloch 0   Anglia  Robert Milkins 5   Anglia  Andrew Higginson 2
Anglia  David Gilbert 5   Anglia  David Gilbert 5   Anglia  David Gilbert 4   Anglia  Robert Milkins 5
Chiny  Liu Chuang 5   Anglia  Jimmy White 5   Anglia  Peter Lines 3   Walia  Dominic Dale 2
Anglia  Jak Jones 3   Chiny  Liu Chuang 3   Anglia  Jimmy White 5   Anglia  Jimmy White 5
Brazylia  Igor Figueiredo 2   Belgia  Bjorn Haneveer 5   Anglia  Nigel Bond 5   Chiny  Liang Wenbo 3
Anglia  Kuldesh Johal 5   Anglia  Kuldesh Johal 3   Belgia  Bjorn Haneveer 4   Anglia  Nigel Bond 5
Szkocja  James McBain w/o   Walia  Jamie Jones 2   Anglia  Mike Dunn 5   Anglia  Martin Gould 5
    Szkocja  James McBain 5   Szkocja  James McBain 2   Anglia  Mike Dunn 2
Tajlandia  T. Thirapongpaiboon 1   Anglia  Andy Hicks 1   Malta  Tony Drago 2   Irlandia  Ken Doherty 5
Tajlandia  Issara Kachaiwong 5   Tajlandia  Issara Kachaiwong 5   Tajlandia  Issara Kachaiwong 5   Tajlandia  Issara Kachaiwong 0
Anglia  Kyren Wilson w/o   Anglia  Rod Lawler 5   Anglia  Michael Holt 3   Anglia  Joe Perry 5
    Anglia  Kyren Wilson 1   Anglia  Rod Lawler 5   Anglia  Rod Lawler 2
Tajlandia  James Wattana 5   Anglia  Stuart Pettman 2   Anglia  Steve Davis 4   Anglia  Mark Davis 3
Anglia  Justin Astley 2   Tajlandia  James Wattana 5   Tajlandia  James Wattana 5   Tajlandia  James Wattana 5
Anglia  Ben Woollaston 5   Szkocja  Anthony McGill 0   Szkocja  Jamie Burnett 3   Anglia  Judd Trump 5
Anglia  Reanne Evans 1   Anglia  Ben Woollaston 5   Anglia  Ben Woollaston 5   Anglia  Ben Woollaston 1
Anglia  Paul Davison 5   Anglia  Matthew Couch 5   Irlandia  Fergal O’Brien 5   Irlandia  Gerard Greene 5
Anglia  Adam Wicheard 3   Anglia  Paul Davison 4   Anglia  Matthew Couch 3   Irlandia  Fergal O’Brien 2
Walia  Michael White 5   Irlandia Północna  Joe Swail 5   Szkocja  Alan McManus 3   Anglia  Barry Hawkins 5
Irlandia  Michael Judge 3   Walia  Michael White 3   Irlandia Północna  Joe Swail 5   Irlandia Północna  Joe Swail 2

Breaki stupunktowe kwalifikacji

[11]

Snookerzysta Breaki
Norwegia Kurt Maflin 140, 117, 115, 103
Anglia Jimmy Robertson 138
Malta Tony Drago 137
Anglia Stuart Pettman 136
Anglia Mark King 134
Anglia Ben Woollaston 130
Walia Dominic Dale 120
Anglia Martin Gould 120
Anglia Jack Lisowski 116, 106
Anglia David Gilbert 112, 101
Anglia Judd Trump 109
Anglia Robert Milkins 107
Szkocja Jamie Burnett 107
Anglia Matthew Couch 105
Irlandia Ken Doherty 105
Anglia Anthony Hamilton 102

Przypisy

  1. ↑ eurosport.pl: Cztery setki? Wciąż mało! Williams przegrywa z Lee. [dostęp 2025-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-04-01)]. (pol.).
  2. ↑ worldsnooker.com: Prize Money. [dostęp 2025-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-02-27)]. (ang.).
  3. ↑ snookerworld.pl: Nagrody i punkty na China Open 2011. [dostęp 2025-07-27].
  4. ↑ Stephen Hendry thrashes Matthew Stevens at China Open. BBC Sport, 2011-03-28. [dostęp 2025-07-27]. (ang.).
  5. ↑ Trump dołącza do elity! Finał z Selbym. eurosport.pl. [dostęp 2025-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-04-04)]. (pol.).
  6. 1 2 Bank of Beijing China Open. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2025-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-12)]. (ang.).
  7. ↑ China Open 2011 – Final Stages. global-snooker.com. [dostęp 2025-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-13)]. (ang.).
  8. 1 2 Bank of Beijing China Open. snooker.org. [dostęp 2025-07-27]. (ang.).
  9. ↑ Visa problems end White’s Beijing hopes. World Snooker Tour, 2011-03-28. [dostęp 2025-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
  10. ↑ Jimmy White withdraws from China Open. The Snooker Forum. [dostęp 2011-03-27]. (ang.).
  11. 1 2 Ron Florax: 2011 China Open - Centuries. CueTracker. [dostęp 2025-07-27]. (ang.).
  12. ↑ WWW Snoker: Wyniki kwalifikacji China Open 2011. [dostęp 2025-07-27]. (ang.).
  13. ↑ snookerworld.pl: Wyniki kwalifikacji China Open 2011. [dostęp 2025-07-27].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.