Live Facelift

Live Facelift
Okładka
Wykonawca wideo
Alice in Chains
Wydany

30 lipca 1991

Nagrywany

22 grudnia 1990 w Moore Theatre, Seattle[1][2]

Gatunek

metal alternatywny • grunge • heavy metal • hard rock[3] • rock alternatywny[4]

Długość

40:04 (VHS)
29:26 (LP)

Wydawnictwo

Columbia

Producent

Lisanne Dutton

Reżyser

Josh Taft

Album po albumie
Wideografia
— Live Facelift
(1991)		 The Nona Tapes
(1995)
Albumy koncertowe
— Live Facelift
(1991)		 Unplugged
(1996)

Live Facelift – album wideo amerykańskiego zespołu muzycznego Alice in Chains, będący zapisem koncertu, który odbył się 22 grudnia 1990 w Moore Theatre w Seattle w stanie Waszyngton. Prócz utworów wykonanych na żywo, zawierał on również trzy teledyski – do kompozycji „We Die Young”, „Man in the Box” i „Sea of Sorrow”. Pierwotnie Live Facelift został wydany w formacie VHS i był dołączony – w limitowanym nakładzie 40 tys. kopii – jako darmowy dodatek do debiutanckiego albumu studyjnego Facelift (1990). W 2001 jego sprzedaż przekroczyła w Stanach Zjednoczonych próg 50 tys. egzemplarzy, dzięki czemu uzyskał od zrzeszenia amerykańskich wydawców muzyki Recording Industry Association of America (RIAA) certyfikat złotej płyty.

W 2016 i 2017 Live Facelift po raz pierwszy ukazał się w formacie winylowym w limitowanych nakładach 5 tys. i 1000 sztuk. Materiał był wzbogacony o wycięte fragmenty koncertu z pierwotnej wersji z 1991 oraz został poddany ponownemu masteringowi i miksowi.

Informacje

W roli supportu wystąpił Pearl Jam (na zdj. w 1991)

Występ Alice in Chains w Moore Theatre w Seattle w stanie Waszyngton, reklamowany na plakatach jako „bożonarodzeniowe grzmotnięcie”[5], objął część materiału z debiutanckiego albumu studyjnego Facelift (1990)[6]. Setlista była dłuższa, lecz nie wszystkie utwory zamieszczono w finalnej wersji na Live Facelift. Wśród wyciętych znalazły się: „We Die Young”, „I Can’t Remember”, „It Ain’t Like That”, „Sunshine”, „Confusion”, „I Know Somethin’ (‘Bout You)” oraz „Queen of the Rodeo”[a][8][9][10].

Koncert w reżyserii Josha Tafta, którego muzycy Alice in Chains poznali za pośrednictwem gitarzysty Stone’a Gossarda, zarejestrowano w kolorach czarno-białych. Miało to związek z niskim budżetem, wynoszącym od 14 do 16 tys. dolarów (była to jedna trzecia kwoty, za jaką zimą 1990 nagrano teledysk do singla „Man in the Box”), i w ocenie reżysera był „wyjątkowo niski dla sześciu kamer na żywo”[11]. Taft uważał, że „wizualnie najbardziej sensowne było zrobienie czegoś mocno okrojonego, trochę ciężko wyglądającego i prostego”[12], a sprawująca funkcję producenta wykonawczego Lisanne Dutton z Motherland Productions zwracała uwagę, że znaczne koszty pochłonęła technologia rozmazania obrazu. Spowodowane to było wizerunkiem kobiety w stroju topless namalowanej na korpusie gitary Jerry’ego Cantrella[12].

W roli supportu wystąpił zespół Pearl Jam, grający w owym czasie pod nazwą Mookie Blaylock[b][2][5][14].

Wydanie i promocja

Strona A winylowego formatu z 2016
Strona B winylowego formatu

Live Facelift został opublikowany na kasecie VHS 30 lipca 1991[15][16]. W jego skład weszło pięć utworów i trzy wideoklipy: do piosenek „We Die Young”, „Man in the Box” oraz „Sea of Sorrow”[3][17]. Produkcją wykonawczą zajęła się Lisanne Dutton[12], fotografie wykonali Rick Gould (przód) i Rocky Schenck (tył), a za design był odpowiedzialny David Coleman[18]. Zarządzająca zespołem Susan Silver – w wypowiedzi dla książki Grunge Is Dead: The Oral History of Seattle Rock Music (2009) – przyznawała: „Oni [Alice in Chains] dostali się na poziom, gdzie mogli zagrać w Moore Theatre – czyli dla półtora tysiąca ludzi. Alice grali i to było niesamowite. Zostało to sfilmowane. Don Ienner wpadł na pomysł wydania tego materiału w ilości 40 tys. egzemplarzy z Facelift [1990], a zbiegło się to z czasem, gdy «Man in the Box» zaczął być emitowany w radiu”[1].

Aby zwiększyć zainteresowanie zespołem i nowym singlem „Man in the Box”, decyzją Dona Iennera – ówczesnego prezesa wytwórni Columbia – album Facelift został w 1991 wydany w specjalnym pakiecie wraz z dołączonym za darmo VHS Live Facelift w liczbie 40 tys. kopii[17][19][20].

Record Store Day

25 listopada 2016 Live Facelift po raz pierwszy wydano na winylu z okazji Record Store Day, będącego częścią czarnego piątku[21]. Ukazał się on w limitowanej liczbie 5 tys. kopii i zawierał dodatkowo utwór „It Ain’t Like That”, który wycięto z pierwotnej wersji[21]. Materiał poddano ponownemu miksowi, wykonanemu przez Nicka Raskulinecza w Rock Falcon Studio w Nashville w stanie Tennessee, przy współpracy Nathana Yarborougha[22]. Procesem masteringu zajął się Brian Gardner[22].

15 września 2017 zapis koncertu ukazał się na czerwonym winylu w limitowanej liczbie 1000 sztuk. Do każdego zakupionego egzemplarza był dołączony okolicznościowy plakat promujący, wzorowany na oryginale z 1990[23].

Odbiór

Krytyczny

Recenzje
Wydawca Ocena
AllMusic 2/5 gwiazdek[3]
„Teraz Rock” 3.5/5 gwiazdek[6]

Dziennikarz Greg Prato z AllMusic ocenił album na dwie gwiazdki w pięciostopniowej skali, argumentując: „Utwory wykonane w wersjach koncertowych doskonale ukazują niesamowitą energię prężnie rozwijającego się zespołu”[3]. Mark Deming pisał na łamach „The New York Timesa”: „Ciężkie uderzenie alternatywnej grupy Alice in Chains, służy swoją mroczną muzyką z napędem na gitarze przed tłumem rodzinnego miasta”[24]. 24 grudnia – dwa dni po koncercie – „The Seattle Times” opublikował relację z występu. Phil West nazwał w niej Alice in Chains mile widzianym wyjątkiem na tle ówczesnej sceny heavymetalowej, którą opisał jako „odzianych w spandex klaunów, wyrzucających gitarowe solówki z prędkością jednej mili na minutę dzięki sztuczkom ręcznym, a nie muzycznej sprawności”. West zwracał uwagę, że chociaż Alice in Chains posiada pewne spójne elementy z uznanymi wykonawcami hardrockowymi, to zespół ma więcej wspólnego z rockiem alternatywnym i lokalną sceną grunge’ową, niż z konwencjonalnym heavy metalem. Dziennikarz wyróżniał też różnorodny program koncertowy – od smutnego „Love, Hate, Love”, przypominającego pieśń żałobną w wykonaniu Soundgarden, przez chłopięcy funk rodem z „I Know Somethin’ (‘Bout You)”, po country-punkowy „Queen of the Rodeo”. Pozytywnie oceniał śpiew Layne’a Staleya, porównując go do Roberta Planta, który – w jego ocenie – sprawił, że „wahania nastrojów były przekonujące”. Grę Cantrella opisał jako inteligentną. W podsumowaniu przyznał, że grupa Alice in Chains dała najbardziej interesujący koncert tego wieczora, znacznie lepszy od Mookie Blaylock oraz epizodycznego występu Chrisa Cornella i Matta Camerona[c][4].

Jordan Babula z „Teraz Rocka” pisał w swojej recenzji: „Surowy, monofoniczny, ale kipiący energią materiał bez wątpienia maluje intrygujący portret kwartetu Staley–Cantrell–[Mike] Starr–[Sean] Kinney – formacji wciąż jeszcze młodej, ale już koncertowo ogarniętej i bez żadnych kompleksów pokazującej to, co miała wówczas najlepszego: mocarnego wokalistę, sprawnego drugiego wokalistę z potężną, «brudną» gitarą, precyzyjnego bębniarza uderzającego z siłą młota kowalskiego oraz szarpiący przeponę słuchacza bas”. Jako całość przyznał, że wydawnictwo jest „kapitalnym i ekscytującym materiałem”[6].

Komercyjny

Moore Theatre (na zdj. w 2007) – miejsce, w którym zarejestrowano Live Facelift

27 lutego 1994 Live Facelift zadebiutował na 11. miejscu brytyjskiej listy UK Official Music Video Chart, publikowanej przez Official Charts Company (OCC)[27]. Po tygodniu spadł na 18. lokatę. Łącznie w zestawieniu spędził dwa tygodnie[28]. Po wznowionym wydaniu, 17 grudnia 2016 uplasował się na 8. pozycji w zestawieniu Tastemaker Albums, opracowywanym przez „Billboard”[29]. Tego samego dnia dotarł do 24. lokaty innego z notowań „Billboardu” – Top Hard Rock Albums[30].

17 października 2001 Live Facelift – przekroczywszy nakład 50 tys. sprzedanych kopii w Stanach Zjednoczonych – uzyskał certyfikat złotej płyty. Przyznany został przez tamtejsze zrzeszenie wydawców muzyki Recording Industry Association of America (RIAA)[31].

Zestawienia

W lipcu 1997 brytyjski tygodnik „Kerrang!” sklasyfikował występ zespołów Alice in Chains i Pearl Jam na 24. pozycji w rankingu „100 najlepszych koncertów w historii”[32].

Rok Tytuł Publikacja Pozycja Źródło
1997 „100 najlepszych koncertów w historii” „Kerrang!” 24 [32]

Lista utworów

Edycja standardowa (1991, VHS)[18]
NrTytuł utworuAutorzyDługość
1.„Man in the Box”Layne Staley • Jerry Cantrell5:34
2.„Real Thing”Staley • Cantrell4:00
3.„Love, Hate, Love”Staley • Cantrell7:16
4.„Sea of Sorrow”Cantrell5:29
5.„Bleed the Freak”Cantrell4:35
6.„We Die Young” (teledysk)Cantrell2:35
7.„Man in the Box” (teledysk)Staley • Cantrell4:46
8.„Sea of Sorrow” (teledysk)Cantrell5:49
40:04
Record Store Day (2016, LP)[33]
NrTytuł utworuAutorzyDługość
1.„It Ain’t Like That”Cantrell • Mike Starr • Sean Kinney4:33
2.„Man in the Box”Staley • Cantrell4:34
3.„Real Thing”Staley • Cantrell4:04
4.„Love, Hate, Love”Staley • Cantrell6:36
5.„Sea of Sorrow”Cantrell5:33
6.„Bleed the Freak”Cantrell4:06
29:26

Personel

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[18]:

Pozycje na listach i certyfikaty

Uwagi

  1. ↑ Koncertową wersję „Bleed the Freak” z płyty Live Facelift zamieszczono w 2000 na albumie Live[7].
  2. ↑ Pearl Jam w lutym 1991 występował na trasie Facelift Tour, poprzedzając koncerty Alice in Chains[13].
  3. ↑ Cornell i Cameron dołączyli do muzyków Mookie Blaylock, by wspólnie wykonać kilka utworów z repertuaru Temple of the Dog[2][25], w tym „Say Hello 2 Heaven” i „Hunger Strike”[5]. W 1991 Cornell wystąpił gościnnie na minialbumie Sap (1992) Alice in Chains, śpiewając w „Right Turn”[26].
  4. ↑ Sprzedaż ustalona na podstawie certyfikatu przyznanego 17 października 2001[31].

Przypisy

  1. 1 2 Prato 2009 ↓, s. 263.
  2. 1 2 3 de Sola 2015 ↓, s. 136.
  3. 1 2 3 4 Greg Prato: Live Facelift – Alice in Chains. AllMusic. [dostęp 2011-03-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-30)]. (ang.).
  4. 1 2 Phil West: Alice in Chains Forgoes the Excess. The Seattle Times. [dostęp 2017-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-14)]. (ang.).
  5. 1 2 3 Reiff 2020 ↓, s. 128.
  6. 1 2 3 Babula 2018 ↓, s. 58.
  7. ↑ Bill Adams: Alice in Chains – Live Facelift 12” EP. [dostęp 2021-01-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-09)]. (ang.).
  8. ↑ John Bacus: Alice in Chains – 12/22/09: Seattle, WA Moore Theatre. [dostęp 2016-01-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-12)]. (ang.).
  9. ↑ Alice in Chains Setlist at The Moore Theatre, Seattle, WA, USA. setlist.fm. [dostęp 2025-10-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-10-18)]. (ang.).
  10. ↑ Alice in Chains Setlist at The Moore Theatre in Seattle, United States on December 22, 1990. [dostęp 2025-10-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-10-18)]. (ang.).
  11. ↑ de Sola 2015 ↓, s. 136–137.
  12. 1 2 3 de Sola 2015 ↓, s. 137.
  13. ↑ Prato 2009 ↓, s. 253; Crowe 2013 ↓, s. 52; de Sola 2015 ↓, s. 139; Henderson 2016 ↓, s. 69; Yarm 2019 ↓, s. 263.
  14. ↑ Crowe 2013 ↓, s. 44; Henderson 2016 ↓, s. 66; Thompson 2021 ↓, s. 79.
  15. ↑ Live Facelift – Alice in Chains: Release Info. AllMusic. [dostęp 2025-05-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-05-21)]. (ang.).
  16. ↑ Alice in Chains – Live Facelift (Video) – Reviews. Album of the Year. [dostęp 2025-11-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-11-15)]. (ang.).
  17. 1 2 Gillian G. Gaar. A Band Called Alice. „Goldmine”, s. 55–56, 5 sierpnia 1994. ISSN 1055-2685.
  18. 1 2 3 Poligrafia dołączona do albumu Live Facelift; wyd. Sony, nr kat. SRLM-810.
  19. ↑ Jeffrey Ressner. Alice in Chains: Through the Looking Glass. „Rolling Stone”, s. 47, 26 listopada 1992. ISSN 0035-791X.
  20. ↑ Mark Cooper. Dearly Beloved. „Q”, s. 36, kwiecień 1993. ISSN 0955-4955.
  21. 1 2 Live Facelift – Record Store Day. Record Store Day. [dostęp 2016-11-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-24)]. (ang.).
  22. 1 2 Alice in Chains – Live Facelift (2016, Vinyl). Discogs. [dostęp 2020-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-11-11)]. (ang.).
  23. ↑ Live: Facelift (Red Vinyl) LP + Moore Poster Bundle. [dostęp 2018-01-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-06)]. (ang.).
  24. ↑ Mark Deming: Live Facelift (1991). The New York Times. [dostęp 2017-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-08-13)]. (ang.).
  25. ↑ Prato 2019 ↓, s. 95–96.
  26. ↑ Prato 2009 ↓, s. 340; de Sola 2015 ↓, s. 162; Henderson 2016 ↓, s. 79; Prato 2019 ↓, s. 125; Reiff 2020 ↓, s. 151.
  27. 1 2 Official Music Video Chart – 27 February 1994–5 March 1994. Official Charts Company. [dostęp 2024-01-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-01-03)]. (ang.).
  28. ↑ Official Music Video Chart – 6 March 1994–12 March 1994. Official Charts Company. [dostęp 2024-01-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-01-03)]. (ang.).
  29. 1 2 Live: Facelift (EP) Chart History – Tastemaker Albums. Billboard. [dostęp 2017-10-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-30)]. (ang.).
  30. 1 2 Live: Facelift (EP) Chart History – Top Hard Rock Albums. Billboard. [dostęp 2017-11-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-05)]. (ang.).
  31. 1 2 3 Gold & Platinum – RIAA. Recording Industry Association of America. [dostęp 2010-02-10]. (ang.).
  32. 1 2 Kerrang! 100 Greatest Gigs of All Time. Kerrang!. [dostęp 2024-11-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-29)]. (ang.).
  33. 1 2 Poligrafia dołączona do winylowej wersji Live Facelift; wyd. Sony, nr kat. 08898.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.