Lucy Powell

Lucy Powell

Lucy Powell (2024)
Pełne imię i nazwisko	Lucy Maria Powell
Data i miejsce urodzenia	10 października 1974 Manchester
Minister edukacji Wielkiej Brytanii
Okres	od 20 lipca 2026
Przynależność polityczna	Partia Pracy
Poprzednik	Bridget Phillipson
Przewodnicząca Izby Gmin Lord przewodniczący Rady
Okres	od 5 lipca 2024 do 5 września 2025
Przynależność polityczna	Partia Pracy
Poprzednik	Penny Mordaunt
Następca	Alan Campbell
Poseł do Izby Gmin z okręgu Manchester Central
Okres	od 15 listopada 2012
Przynależność polityczna	Partia Pracy
Poprzednik	Tony Lloyd
Wiceprzewodnicząca Partii Pracy
Okres	od 25 października 2025
Poprzednik	Angela Rayner

Lucy Maria Powell (ur. 10 października 1974 w Manchesterze^[1]) – brytyjska polityczka, członkini Partii Pracy. W latach 2024–2025 przewodnicząca Izby Gmin oraz lord przewodniczący Rady. Od 2026 minister edukacji. Od 2012 posłanka do Izby Gmin. Od 2025 wiceprzewodnicząca partii Pracy.

Urodziła się i wychowała w Manchesterze. Z wykształcenia jest chemiczką. Odbyła studia pierwszego stopnia w Somerville College na Uniwersytecie Oksfordzkim, zaś studia magisterskie w King’s College w Londynie^[2]. W czasie studiów wstąpiła do Partii Pracy i w była zaangażowana w jej kampanię przed wyborami parlamentarnymi w 1997^[3]. Następnie była asystentką laburzystowskiej parlamentarzystki Beverley Hughes. Później pracowała dla Britain in Europe (organizacji działającej, m.in. na rzecz przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do strefy euro i ratyfikacji traktatu konstytucyjnego) oraz w Narodowym Fundusz na rzecz Nauki, Technologii i Sztuki (NESTA)^[1][4].

W 2010 po raz pierwszy kandydowała do Izby Gmin. Przegrała wówczas wybory w okręgu Manchester Withington z Johnem Leechem, kandydatem Liberalnych Demokratów (uzyskała 40,5% głosów, wobec 44,6% oddanych na zwycięzcę)^[5]. Następnie kierowała kampanią Eda Milibanda, który ubiegał się o funkcję lidera Partii Pracy. Po jego zwycięstwie w wewnątrzpartyjnych wyborach, stanęła na czele zespołu doradców nowego lidera^[2][3]. W listopadzie 2012, po rezygnacji Tony'ego Lloyda z mandatu parlamentarnego^[6], z powodzeniem kandydowała w wyborach uzupełniających w okręgu Manchester Central^[7]. Uzyskiwała reelekcje poselskie z tego okręgu, w latach: 2015, 2017, 2019 i 2024^[8].

Od 2013 wchodziła w skład gabinetów cieni kierowanych przez Eda Milibanda i Harriet Harman. Sprawowała w nich funkcje wiceministra edukacji (ministra stanu), a następnie ministra w urzędzie gabinetu. Była też zastępczynią Douglasa Alexandra, szefa kampanii laburzystów przed wyborami parlamentarnymi w 2015^[3]. Po objęciu przywództwa w partii przez Jeremy'ego Corbyna, została ministrem edukacji w utworzonym przez niego gabinecie cieni^[9]. Zrezygnowała z tego stanowiska w czerwcu 2016, po referendum w sprawie wystąpienia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej – w proteście przeciwko sposobowi kierowania partią przez Corbyna^[10]. Powróciła do gabinetu cieni, w okresie pełnienia funkcji lidera Partii Pracy przez Keira Starmera. Była wówczas ministrem ds. mieszkalnictwa (2021), ministrem cyfryzacji, kultury, mediów i sportu (2021–2023) oraz przewodniczącą Izby Gmin (od 4 września 2023)^[8].

Po wygranych przez Partię Pracy wyborach parlamentarnych w 2024, weszła w skład gabinetu Keira Starmera – jako przewodnicząca Izby Gmin i lord przewodniczący Rady^[11]. 5 września 2025, w trakcie rekonstrukcji gabinetu, została odwołana z tych urzędów^[12]. 25 października 2025 objęła funkcję wiceprzewodniczącej Partii Pracy (ang. deputy leader), otrzymując w wewnątrzpartyjnych wyborach 54,3% głosów. Jej kontrkandydatką była minister edukacji Bridget Phillipson^[13]. 20 lipca 2026 została powołana na stanowisko ministra edukacji, w gabinecie Andy’ego Burnhama^[14].

Jest zamężna z lekarzem Jamesem Williamsonem, z którym ma dwoje dzieci. Wspólnie wychowują również syna jej męża z pierwszego małżeństwa. Mieszka w Manchesterze^[2][15][16].

• Strona rządowa
• Strona parlamentarna
• Strona prywatna