Phoenicochroit
 okaz z Chile | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Pb2(CrO4)O[1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
2,5–3,5[1] |
| Łupliwość |
doskonała, słaba[1] |
| Pokrój kryształu |
tabliczkowy, wydłużony[1] |
| Przezroczystość |
przeświecający, przezroczysty[1] |
| Układ krystalograficzny |
jednoskośny[1] |
| Klasa krystalograficzna |
pryzmatyczna[1] |
| Gęstość |
7,01 g/cm3[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
ciemnoczerwona, jasnoczerwona[1] |
| Rysa |
czerwona, żółtawopomarańczowa[1] |
| Połysk |
diamentowy, żywiczny[1] |
| Współczynnik załamania |
2,34–2,65 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,270–0,310[1] dyspersja (optyka): silna[1] pleochroizm: słaby[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
7.FB.05[1] |
Phoenicochroit – rzadki minerał z rodziny chromianów[1].
Właściwości
Krystalizuje w układzie jednoskośnym[1]. Wykształca kryształy o pokroju tabliczkowym i wydłużonym[1]. Jest minerałem przeświecającym do przezroczystego[1]. Posiada czerwoną lub żółtawopomarańczową rysę oraz diamentowy bądź żywiczny połysk[1]. Jest izostrukturalny z lanarkitem[1].
Występowanie
Jest minerałem wtórnym występującym w strefach utlenienia bogatych w chrom hydrotermalnych złóż rud ołowiu. Towarzyszą mu głównie krokoit, galena, piromorfit, vauquelinit, hemihedryt, schwartzembergit, wulfenit, mimetyt, seeligeryt, iranit, wickenburgit, fornacyt, cerusyt, leadhillit, kalcyt, fluoryt oraz kwarc[1]. Spotykany w Austrii, Chile (Antofagasta), Niemczech, Iranie, we Włoszech, Namibii (Erongo), Rosji, RPA (Mpumalanga), Szkocji i Stanach Zjednoczonych (Arizona, Kalifornia, Nevada)[1].