Program SAN

W komunikacie MON wskazano łącznie 703 pojazdy, w tym około 400 na podwoziach Jelcz oraz około 300 na bazie pojazdu Legwan^[1][2]. W części analiz prasowych liczbę pojazdów zaokrąglano do około 700^[11]. W późniejszej rozpisce branżowej, odnoszącej się do modelu 18 baterii po 3 plutony ogniowe, podano, że 375 platform KIA KLTV Cab Chassis Truck 4P ma stanowić nośniki wybranych komponentów SAN, a 288 podwozi Jelcz 6×6 ma przenosić cięższe efektory i pojazdy zabezpieczenia^[12].

W analizie Defence24 wskazano, że system dowodzenia ma dostarczyć APS jako rozwiązanie SanView C2, służące do kierowania ogniem oraz integracji zarządzania systemem i obrazowania sytuacji taktycznej^[11]. W komunikacie Kongsberga podkreślano, że architektura dowodzenia i kierowania APS ma spinać sensory i efektory oraz integrować SAN z krajową obroną powietrzną^[3]. Defence24 opisywał również bateryjny wóz dowodzenia w plutonie wsparcia jako oparty na rozwiązaniach znanych z programu Pilica^[11]. Według analizy MILMAG w całym systemie ma występować 54 pojazdy dowodzenia plutonu ogniowego na bazie Jelcza 442.32, oparte na oprogramowaniu SanView C2; każdy taki wóz ma zbierać dane z radaru FIELDctrl Ultra, dwóch radarów FIELDctrl Follow, systemu rozpoznania radioelektronicznego oraz urządzeń optoelektronicznych^[8].

W systemie SAN mają występować dwa typy stacji radiolokacyjnych APS: FieldCTRL Ultra i FieldCTRL Follow, a na szczeblu baterii – radary firmy Weibel Scientific; uzupełnieniem mają być sensory pasywne (radioelektroniczne) oraz środki optoelektroniczne^[11]. W plutonie wsparcia opisywano również radary Xenta-M (Weibel) wyposażone w system rozpoznawania „swój–obcy”^[11]. W późniejszych rozpisach branżowych podawano, że w całym systemie ma znaleźć się 54 radarów APS FIELDctrl Ultra i 108 radarów FIELDctrl Follow, wszystkie na pojazdach Legwan; odpowiada to konfiguracji 1 radaru Ultra i 2 radarów Follow na pluton ogniowy^[8][12]. Według MILMAG radar FIELDctrl Ultra pracuje w paśmie X (9,7–10 GHz), z mocą 200 W i ma wykrywać cel o skutecznej powierzchni odbicia 0,01 m² z odległości 6 km, natomiast dla FIELDctrl Follow publicznie podawano zasięg instrumentalny 50 km^[8].

W komunikacie Kongsberga wskazano, że baterie SAN mają obejmować m.in. uzbrojenie lufowe kal. 35 mm, 30 mm i 12,7 mm, a także pociski rakietowe, drony przechwytujące oraz inne środki przeciwdziałania zagrożeniom powietrznym^[3]. W przekazie PIT-RADWAR podano, że w modułach ogniowych stosowane mają być armaty kal. 35 mm SA-35, a w plutonie dowodzenia – bateryjne stanowisko dowodzenia ZENIT^[5]. Defence24 opisywał m.in. armaty 35 mm SA-35, armaty 30 mm z amunicją programowalną (integrowane z modułami Kongsberga) oraz wielkokalibrowe karabiny maszynowe WLKM kal. 12,7 mm (ZM Tarnów), a także obecność wyrzutni rakiet kal. 70 mm (wiązaną z APKWS), bezzałogowców przechwytujących („drone-versus-drone”) i środków walki radioelektronicznej (WRE)^[3][11][13].

W późniejszych rozpisach branżowych, opartych na modelu 18 baterii po 3 plutony ogniowe, podawano łącznie 18 samobieżnych armat przeciwlotniczych SA-35, 54 zdalnie sterowane systemy wieżowe Protector MCT-30 z armatą 30 mm, 36 stanowisk WLKM kal. 12,7 mm, 54 wyrzutnie APKWS II, 54 wyrzutnie systemu MEROPS oraz 54 pojazdy z systemami walki radioelektronicznej^[12]. W analizie MILMAG rekonstruującej skład plutonu ogniowego wskazano, że każdy z takich plutonów miałby dysponować 1 armatą 30 mm Mk44S Bushmaster II, 1 wyrzutnią APKWS II, 1 wyrzutnią bezzałogowców przechwytujących MEROPS i 1 urządzeniem zakłócającym; dodatkowo w pierwszym i drugim plutonie każdej baterii przewidywano stanowiska WLKM 12,7 mm, a w trzecim plutonie – armatę SA-35^[8].