Tabory (Prudnik)
| część | |
![]() Tabory (2022) | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Miasto | |
| SIMC |
nie nadano |
Położenie na mapie Prudnika ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa opolskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu prudnickiego ![]() | |
Położenie na mapie gminy Prudnik ![]() | |
Tabory (niem. Tabor) – dawna część miasta Prudnik, położona na wschód od centrum miasta.
Nazwa
W czasach niemieckich część miasta nazywana była Tabor[1]. Nazwa ta pochodzi od taborytów – radykalnego odłamu husytów[2], którzy natomiast otrzymali swoje miano od miasta Tabor w Czechach[3].
Geografia
Część miasta obejmowała obszar u zbiegu współczesnych ulic Wiejskiej i Batorego[4], przy Moście Dolnym[5]. Stanowiła wschodnie przedmieście Prudnika[6]. Położona była na lewym brzegu rzeki Prudnik[6]. Tabory wyznaczają miejsce, w którym rzeka Prudnik zmienia swój kierunek na południowy[7].
Historia
W średniowieczu teren późniejszych Taborów znajdował się poza murami miejskimi, za bramą dolną[6]. W tym miejscu w marcu 1428 rozbili obóz taboryci, którzy zdobyli i spalili Prudnik podczas wojen husyckich[2][8]. Pamięć o tym wydarzeniu pozostał w pamięci mieszkańców Prudnika, którzy w późniejszych latach okrzyknęli ten obszar mianem Tabor[6].
Na Taborach wykształciła się gęsto zabudowana niskimi domami ulica złożona z trzech ciągów[3]. Miejsce to przypominało „mały folwark”, gdzie skupiało się drobne rzemiosło: kuźnie, piekarnie i warsztaty mięsno-wędliniarskie[6]. Tabory traktowane były jako dzielnica, obejmowały cały obszar między rzeką Prudnik a ulicami Wiejską i Batorego[9]. Dzielnica została uwieczniona na grafikach profesora Leo Göttingera, który mieszkał na Taborach[10]. Rzeka Prudnik początkowo oddzielała Tabory od Dolnego Przedmieścia, które z czasem zostało rozbudowane w kierunku Taborów i „przekroczyło” rzekę[11].

Podczas powodzi 10 lipca 1903 domy na Taborach zostały zalane[12]. Kilka budynków zostało zniesionych przez wodę[13][14].
Po bitwie o Prudnik w marcu 1945 domy na Taborach opisane zostały jako „wypalone”[15]. Po przejęciu miasta przed administrację polską w 1945 ulica Tabor otrzymała polską nazwę ul. Tabory. Była to jedna z ulic, które obejmowało prudnickie getto dla Niemców[16].
Rzemiosło na Taborach funkcjonowało do połowy lat 60. XX wieku[6]. W dzielnicy znajdowała się także restauracja „Słoneczko”. Następnie, w latach 80. XX wieku na Taborach znalazł się pawilon z kantorem wymiany walut. Ostatecznie budynki na Taborach zostały rozebrane[5]. Ulica Tabory – wąska asfaltowa alejka[17] – stała się pieszym łącznikiem między Mostem Dolnym a Jasionowym Wzgórzem[18]. Wyznaczono w tym miejscu plac targowy[19].
W 2001 na Taborach zbudowano stację benzynową Statoil[20]. Ostatnie domy mieszkalne na Taborach rozebrano w latach 2004–2005[21]. W ich miejscu wzniesiono w 2005 market Kaufland[5]. Wraz z budową marketu ulica Tabory została praktycznie zlikwidowana[9][18][22], stając się integralną częścią terenu stacji paliw i parkingu marketu[18]. Rada Miejska w Prudniku pozbawiła ulicę kategorii drogi gminnej i wyłączyła ją z użytkowania[23]. Przy dawnych Taborach powstało rondo im. Żołnierzy Wyklętych[24].

Obszar dawnych Taborów został zalany podczas powodzi we wrześniu 2024[25].
Gospodarka
W miejscu Taborów znajduje się hipermarket Kaufland i stacja benzynowa Circle K[5].
Religia
Katolicy z Taborów należeli do parafii Miłosierdzia Bożego w Prudniku (dekanat Prudnik)[26].
Mieszkańcy części miasta
- Leo Göttinger (1896–?) – malarz, kompozytor, rzeźbiarz
Przypisy
- ↑ Andrzej Dereń, Projekt Mauerberg – Zamek Gryżów (cz. 3): Potęga i zagłada [online], Teraz Prudnik!, 2 czerwca 2018 [dostęp 2026-08-20].
- 1 2 Kasza 2020 ↓, s. 12.
- 1 2 Kasza 2020 ↓, s. 558.
- ↑ Kasza 2020 ↓, s. 556.
- 1 2 3 4 Kasza 2020 ↓, s. 565.
- 1 2 3 4 5 6 Kasza 2020 ↓, s. 562.
- ↑ Andrzej Dereń, Strażnicy Róży, „Tygodnik Prudnicki”, 21 (1013), Prudnik: Spółka Wydawnicza „Aneks”, 26 maja 2010, s. 26, ISSN 1231-904X.
- ↑ Kasza 2020 ↓, s. 559.
- 1 2 Tabory to część miasta, „Tygodnik Prudnicki”, 24 (759), Prudnik: Spółka Wydawnicza „Aneks”, 15 czerwca 2005, s. 11, ISSN 1231-904X.
- ↑ Kasza 2020 ↓, s. 564.
- ↑ Andrzej Dereń, Most Dolny, „Tygodnik Prudnicki”, 26 (1226), Prudnik: Spółka Wydawnicza „Aneks”, 25 czerwca 2014, s. 21, ISSN 1231-904X.
- ↑ Kasza 2020 ↓, s. 549.
- ↑ Kazimierz Nabzdyk, Wielka powódź w lipcu 1903 roku, „Tygodnik Prudnicki”, 27 (861), Prudnik: Spółka Wydawnicza „Aneks”, 4 lipca 2007, s. 8, ISSN 1231-904X.
- ↑ Krzysztof Strauchmann, Wielka powódź w lipcu 1903. Czy szkody były większe niż w 1997 roku? [online], Nowa Trybuna Opolska, 21 czerwca 2020 [dostęp 2026-08-21].
- ↑ Kasza 2020 ↓, s. 97.
- ↑ Kasza 2020 ↓, s. 94.
- ↑ W sprawie ciemności, „Głos Włókniarza”, 23 (624), Prudnik: Samorząd Robotniczego PZPB, 1 grudnia 1988, s. 10.
- 1 2 3 Andrzej Dereń, Po co nowy budynek, skoro jest dworzec kolejowy, „Tygodnik Prudnicki”, 5 (1310), Prudnik: Spółka Wydawnicza „Aneks”, 3 lutego 2016, s. 3, ISSN 1231-904X.
- ↑ Tabory to żaden problem, „Tygodnik Prudnicki”, 1–2 (62–63), Prudnik: Spółka Wydawnicza „Aneks”, 12 stycznia 1992, s. 8, ISSN 1231-904X.
- ↑ Kto szybko buduje..., „Tygodnik Prudnicki”, 10 (537), Prudnik: Spółka Wydawnicza „Aneks”, marzec 2001, s. 1, ISSN 1231-904X.
- ↑ Na Taborach, „Tygodnik Prudnicki”, 25 (708), Prudnik: Spółka Wydawnicza „Aneks”, 23 czerwca 2004, s. 4, ISSN 1231-904X.
- ↑ Damian Wicher, Kiedy Kaufland?, „Tygodnik Prudnicki”, 39 (774), Prudnik: Spółka Wydawnicza „Aneks”, 28 września 2005, s. 28, ISSN 1231-904X.
- ↑ Tabory przechodzą do historii, „Tygodnik Prudnicki”, 37 (720), Prudnik: Spółka Wydawnicza „Aneks”, 15 września 2004, s. 4, ISSN 1231-904X.
- ↑ Kasza 2020 ↓, s. 561.
- ↑ Krzysztof Strauchmann, Opolszczyzna pod wielką wodą. Taka powódź zdarza się raz na pięćset lat [online], Nowa Trybuna Opolska, 12 września 2025 [dostęp 2026-08-20].
- ↑ Parafie według dekanatów [online], diecezja.opole.pl [dostęp 2026-08-20] (pol.).
Bibliografia
- Ryszard Kasza: Ulicami Prudnika z historią i fotografią w tle. Przemysław Birna, Franciszek Dendewicz, Piotr Kulczyk. Prudnik: Powiat Prudnicki, 2020. ISBN 978-83-954314-5-6.






