Wojckuny
| Państwo | |
|---|---|
| Okręg | |
| Rejon | |
| Gmina |
Sory |
Położenie na mapie Litwy ![]() | |
Położenie na mapie Polski w 1939 r. ![]() | |
Wojckuny (lit. Vaickūnai) – dawna osada na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie święciańskim, w gminie Sory.
Miejscowość została zlikwidowana w 1978 roku.
Historia
W czasach zaborów wieś w gminie Michałowo, w powiecie święciańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego[1]. W 1905 roku liczyła 25 mieszkańców, 70 dziesięcin, własność Klimowa[2][3].
W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie święciańskim, w gminie Podbrodzie.
W 1931 w 6 domach zamieszkiwały 32 osoby[4].
Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Powiewiórce. Podlegała pod Sąd Grodzki w Święcianach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Pohulance[5].
W 1938 roku wieś należała do gromady Wojckuny, gminy Podbrodzie[6].
Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku wieś została zajęta przez Armię Czerwoną i włączona do BSRR, a w 1940 do LSRR. W latach 1941–1944 pod okupacją niemiecką. Następnie leżała w LSRR.
Przypisy
- ↑ Wojckuny, powiat święciański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 746.
- ↑ Гошкевич И. И. Виленская губернія: Полный списокъ населенныхъ мѣстъ со статистическими данными о каждомъ поселеніи, составленный по оффиціальнымъ свѣдѣниямъ, Вильна, 1905.
- ↑ Nowaja Topograficzeskaja Karta Zapadnoj Rossii 1:84.000
- ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. 1, Warszawa 1938, s. 51.
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych, Przemyśl, Warszawa 1933, s. 31.
- ↑ Rozporządzenie Wojewody Wileńskiego z dnia 20 września 1938 r. w sprawie zmiany granic gromad, utworzenia nowych gromad i ustalenia ich nazw w powiecie święciańskim (Wileński Dziennik Wojewódzki), 1938, nr. 14, s. 423
Linki zewnętrzne
- Wojckuny, powiat święciański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 746.

