Paolo Gentiloni

Paolo Gentiloni
Gentiloni në vitin 2019
Komisioner Evropian për Ekonominë
Në detyrë 1 dhjetor 2019 – 30 nëntor 2024
Paraprirë nga	Pierre Moscovici
Pasuar nga	Valdis Dombrovskis
Kryeministër i Italisë
Në detyrë 12 dhjetor 2016 – 1 qershor 2018
Paraprirë nga	Matteo Renzi
Pasuar nga	Giuseppe Conte
Ministër i Punëve të Jashtme dhe i Bashkëpunimit Ndërkombëtar i Italisë
Në detyrë 31 tetor 2014 – 12 dhjetor 2016
Paraprirë nga	Federica Mogherini
Pasuar nga	Angelino Alfano
Ministër i Komunikimeve i Italisë
Në detyrë 17 maj 2006 – 8 maj 2008
Paraprirë nga	Mario Landolfi
Pasuar nga	Claudio Scajola
Deputet i Dhomës së Deputetëve
Në detyrë 30 maj 2001 – 2 dhjetor 2019
Të dhëna vetjake
U lind më	Paolo Gentiloni Silveri 22 nëntor 1954 (71 vjeç) Roma, Itali
Partia politike	La Margherita Partia Demokratike
Shkollimi	Universiteti Sapienza i Romës
Profesioni	politikan, gazetar
Nënshkrimi

Paolo Gentiloni Silveri (lindur më 22 nëntor 1954 në Roma) është politikan dhe gazetar italian. Ai ishte kryeministër i Italisë nga 12 dhjetori 2016 deri më 1 qershor 2018 dhe komisioner evropian për ekonominë nga 1 dhjetori 2019 deri më 30 nëntor 2024.^[1][2]

Gentiloni lindi në Roma më 22 nëntor 1954. Ai u diplomua në shkenca politike në Universitetin “La Sapienza” të Romës dhe u bë gazetar profesionist.^[3][4]

Në rini mori pjesë në lëvizjet e majta dhe më vonë iu afrua mjediseve ambientaliste. Ka qenë drejtor i revistës Nuova Ecologia, periodiku i Legambiente-s.^[4]

Në vitet 1990 Gentiloni bashkëpunoi ngushtë me Francesco Rutelli-n. Fillimisht ishte zëdhënës i kryetarit të bashkisë së Romës dhe më pas u bë këshilltar për turizmin dhe jubileun në Romë.^[4]

Në vitin 2001 u zgjodh për herë të parë deputet në Dhomën e Deputetëve. Ai mbeti anëtar i saj deri në vitin 2019.^[3][1]

Gentiloni u zgjodh fillimisht në listat e La Margherita-s dhe më pas iu bashkua Partisë Demokratike, duke qenë ndër figurat e saj themeluese.^[4]

Nga viti 2002 deri në vitin 2007 ishte zëdhënës i Margherita-s. Në vitet 2013–2014 ishte anëtar i Komitetit të përhershëm për Afrikën dhe çështjet globale dhe i Komisionit për çështjet e jashtme dhe evropiane të Dhomës së Deputetëve.^[1]

Në vitin 2019 u zgjodh president i Partisë Demokratike, detyrë që e mbajti deri në vitin 2020.^[4]

Në qeverinë e dytë të Romano Prodi-t, Gentiloni ishte ministër i Komunikimeve nga 17 maji 2006 deri më 8 maj 2008.^[5]

Më 31 tetor 2014 ai u emërua ministër i Punëve të Jashtme dhe i Bashkëpunimit Ndërkombëtar në qeverinë e Matteo Renzi-t, duke zëvendësuar Federica Mogherini-n.^[6][7]

Gjatë kësaj periudhe ai u mor me krizën libiane, me luftën në Siri, me raportet ndërmjet Bashkimit Evropian dhe Rusisë, si edhe me politikën italiane ndaj Ballkanit Perëndimor dhe Mesdheut.^[7]

Pas dorëheqjes së Matteo Renzi-t, më 12 dhjetor 2016 Gentiloni mori detyrën si kryeministër i Italisë. Qeveria e tij qëndroi në detyrë deri më 1 qershor 2018.^[2][8]

Gjatë mandatit të tij qeveria italiane veproi në një fazë kalimtare ndërmjet përfundimit të qeverisë Renzi dhe lindjes së qeverisë së parë të Giuseppe Conte-s.^[2]

Nga 1 dhjetori 2019 deri më 30 nëntor 2024 Gentiloni ishte komisioner evropian për ekonominë në Komisionin von der Leyen. Në këtë detyrë u mor me qeverisjen ekonomike evropiane, me zbatimin e Semestrit Evropian, me Paktin e Stabilitetit dhe me koordinimin e përgjigjes ekonomike të Bashkimit Evropian ndaj krizave të viteve të fundit.^[1]

Gjatë mandatit të tij si ministër i Punëve të Jashtme, Gentiloni mbështeti hapur integrimin evropian të Shqipërisë dhe të vendeve të tjera të Ballkanit Perëndimor. Në nëntor 2014, në një bisedë me ministrin e jashtëm shqiptar Ditmir Bushati, ai riafirmoi mbështetjen italiane për rrugën evropiane të rajonit dhe për organizimin e një takimi trepalësh Itali–Shqipëri–Serbi.^[9]

Në janar 2015 ai promovoi në Romë takimin trepalësh mes ministrave të jashtëm të Italisë, Serbisë dhe Shqipërisë, si pjesë e mbështetjes italiane për afrimin evropian të Ballkanit Perëndimor.^[10]

Në dhjetor 2015 Gentiloni vizitoi Kosovën, ku takoi kontingjentin italian të KFOR-it dhe autoritetet kosovare. Në të njëjtën periudhë ai riafirmoi mbështetjen e Italisë për rrugën evropiane të Prishtinës dhe për forcimin e shtetit të së drejtës në vend.^[11][12]

Më vonë, si komisioner evropian për ekonominë, ai mbështeti edhe programet e asistencës makrofinanciare të Bashkimit Evropian për Shqipërinë dhe Kosovën gjatë pasojave ekonomike të pandemisë.^[13][14]

• Faqja në Portalin historik të Dhomës së Deputetëve
• Faqja në Komisionin Evropian
• Faqja në Ministrinë e Punëve të Jashtme

1. 1 2 3 4 "Paolo Gentiloni". European Commission (në anglisht). Marrë më 2026-04-20.
2. 1 2 3 "I Governi nelle Legislature". Presidenza del Consiglio dei Ministri (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
3. 1 2 "Paolo Gentiloni Silveri". Portale storico della Camera dei deputati (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
4. 1 2 3 4 5 "Gentiloni, Paolo". Treccani (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
5. ↑ "Ministro delle comunicazioni (II Governo Prodi)". Camera dei deputati (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
6. ↑ "Decreto del Presidente della Repubblica 31 ottobre 2014" (PDF). Ministero degli Affari Esteri e della Cooperazione Internazionale (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
7. 1 2 "Paolo Gentiloni". Ministero degli Affari Esteri e della Cooperazione Internazionale (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
8. ↑ "Formazione del Governo Gentiloni". Camera dei deputati (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
9. ↑ "Gentiloni receives phone calls from the foreign ministers of Poland, Israel and Albania, and the U.S. Secretary of State". Ministero degli Affari Esteri e della Cooperazione Internazionale (në anglisht). Marrë më 2026-04-20.
10. ↑ "Intervista dell'Ambasciatore Giuseppe Manzo al quotidiano "Danas"". Ambasciata d'Italia a Belgrado (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
11. ↑ "Minister Gentiloni visits Kosovo". Ministero degli Affari Esteri e della Cooperazione Internazionale (në anglisht). Marrë më 2026-04-20.
12. ↑ "Gentiloni ha ricevuto alla Farnesina il Ministro degli Esteri del Kosovo". Ministero degli Affari Esteri e della Cooperazione Internazionale (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
13. ↑ "EU disburses €90 million in Macro-Financial Assistance to Albania to address the economic fallout of the pandemic". European Commission (në anglisht). Marrë më 2026-04-20.
14. ↑ "EU disburses €460 million in Macro-Financial Assistance to Tunisia, Kosovo, Montenegro and North Macedonia". European Commission (në anglisht). Marrë më 2026-04-20.