Czajczyńce

Czajczyńce
Чайчинці
Ilustracja
Pałac w Czajczyńcach na rysunku N. Ordy
Państwo

 Ukraina

Obwód

 tarnopolski

Rejon

krzemieniecki

Powierzchnia

2.640 km²

Populacja

 

• liczba ludności

435[1]

• gęstość

225 os./km²

Nr kierunkowy

+380 3549

Kod pocztowy

47414

Położenie na mapie hromady Borsuki
Mapa konturowa hromady Borsuki, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Czajczyńce”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Czajczyńce”
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa konturowa obwodu tarnopolskiego, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Czajczyńce”
Położenie na mapie rejonu krzemienieckiego
Mapa konturowa rejonu krzemienieckiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Czajczyńce”
Ziemia49°51′20″N 25°52′25″E/49,855556 25,873611

Czajczyńce (ukr. Чайчинці) – wieś na Ukrainie w rejonie krzemienieckim obwodu tarnopolskiego[2][3].

15 lipca 1943 roku (rzeź wołyńska) nacjonaliści ukraińscy dokonali tutaj mordu na polskiej ludności. Władysław i Ewa Siemaszkowie szacują, że zamordowano 60 osób. Nieliczni, którzy ocaleli, uciekli do Wiśniowca Nowego[4].

Zabytki

  • pałac letni zbudowany przez ks. Michała Wiśniowieckiego dla żony Tekli z Radziwiłłów, od której imienia Czajczyńce przez pewien czas nazywały się Teklampolem[2]. Struktura pałacu, wskazuje analogię nie z Wiśniowcem, ale z pałacem księcia Pawła Sanguszki budowanym w Zasławiu w latach 1746-1757 przez Pawła Fontanę. Podobieństwo z Zasławiem polega na piętrzeniu bryły zarówno w widoku frontalnym, jak też bocznym. Część środkowa, najwyższa, opięta wielkim porządkiem, podnosiła monumentalność budowli. Najniższe elementy narożne nie zostały wysunięte, jak pawilony-alkierze w Wiśniowcu, ale wciśnięte w ramiona wyższych członów korpusu pałacu[5]. Pałac spłonął podczas I wojny światowej.

Przypisy

  1. ↑ Паспорт Борсуківської територіальної громади
  2. 1 2 Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I. Warszawa: 1880-1902, s. 729.
  3. ↑ Про утворення та ліквідацію районів [online], Офіційний вебпортал парламенту України [dostęp 2023-03-15] (ukr.).
  4. ↑ Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939–1945, t. 1, Warszawa: „von borowiecky”, 2000, s. 433, ISBN 83-87689-34-3, OCLC 749680885.
  5. ↑ Rezydencje

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.