Jean-Yves Le Drian

Jean-Yves Le Drian
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

30 czerwca 1947
Lorient

Minister spraw zagranicznych Francji
Okres

od maja 2017
do maja 2022

Poprzednik

Jean-Marc Ayrault

Następca

Catherine Colonna

Minister obrony Francji
Okres

od maja 2012
do maja 2017

Przynależność polityczna

PS

Poprzednik

Gérard Longuet

Następca

Sylvie Goulard

podpis
Odznaczenia
Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Zasługi Morskiej (Francja) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP Krzyż Wielki Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Order Złotego Runa (Gruzja) Ordre de la Valeur II klasy (Kamerun)

Jean-Yves Le Drian (ur. 30 czerwca 1947 w Lorient) – francuski polityk, prezydent regionu Bretania, od 2012 do 2017 minister obrony, od 2017 do 2022 minister spraw zagranicznych.

Życiorys

Z wykształcenia historyk. Pracował na Université Rennes-II jako asystent.

Zaangażował się w działalność polityczną w ramach Partii Socjalistycznej. W 1977 został zastępcą mera Lorient. W latach 1983–1998 był burmistrzem tego miasta, następnie do 2004 zasiadał w radzie miejskiej. Od 1978 do 1991 sprawował mandat posła do Zgromadzenia Narodowego z departamentu Morbihan. Od maja 1991 do kwietnia 1992 pełnił funkcję sekretarza stanu ds. morskich.

W latach 1997–2007 przez dwie kadencje ponownie zasiadał w niższej izbie francuskiego parlamentu. Od 1998 do 2002 był jednocześnie radnym Bretanii. 28 marca 2004 został przewodniczącym rady regionalnej (prezydentem regionu), zajmując to stanowisko do 29 czerwca 2012. W wyborach parlamentarnych w 2007 nie ubiegał się o poselską reelekcję. 16 maja 2012 objął urząd ministra obrony w rządzie, którego premierem został Jean-Marc Ayrault[1]. Utrzymał to stanowisko także w drugim rządzie tego samego premiera (od 21 czerwca 2012). 2 kwietnia 2014 ponownie powierzono mu pełnienie tej funkcji w rządzie Manuela Vallsa[2]. Pozostał na niej również w utworzonym w sierpniu 2014 drugim gabinecie dotychczasowego premiera.

W grudniu 2015 jako kandydat lewicy kolejny raz został wybrany na urząd przewodniczącego rady regionalnej Bretanii (z kadencją od 1 stycznia 2016)[3]. W grudniu 2016 ponownie powołano go na ministra obrony w rządzie Bernarda Cazeneuve’a[4].

Przed wyborami prezydenckimi w 2017 wbrew stanowisku swojej partii poparł Emmanuela Macrona[5]. W maju 2017, po jego zwycięstwie, objął urząd ministra do spraw Europy oraz spraw zagranicznych w nowo powołanym gabinecie Édouarda Philippe’a[6]. Pozostał na tej funkcji również w utworzonym w czerwcu 2017 drugim rządzie tegoż premiera[7]. W tym samym miesiącu na urzędzie przewodniczącego rady regionalnej Bretanii zastąpił go Loïg Chesnais-Girard; Jean-Yves Le Drian pozostał członkiem rady regionalnej. W 2020 współtworzył nowe ugrupowanie pod nazwą Territoires de progrès, skupiające wspierających prezydenta działaczy lewicy[8].

W lipcu 2020 utrzymał dotychczasową funkcję ministerialną w powstałym wówczas gabinecie Jeana Castex[9]. Zakończył urzędowanie w maju 2022. W 2023 został mianowany osobistym wysłannikiem prezydenta Francji do spraw Libanu[10].

Od 1982 jest masonem, członkiem loży Wielki Wschód Francji[11].

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Décret du 16 mai 2012 relatif à la composition du Gouvernement. legifrance.gouv.fr, 17 maja 2012. [dostęp 2014-10-19]. (fr.).
  2. ↑ Sapin aux Finances, Cazeneuve à l'Intérieur, Royal à l'Ecologie... le gouvernement de Manuel Valls. francetvinfo.fr, 2 kwietnia 2014. [dostęp 2014-04-02]. (fr.).
  3. ↑ Elections régionales et des assemblées de Corse, Guyane et Martinique 2015. interieur.gouv.fr. [dostęp 2015-12-14]. (fr.).
  4. ↑ Décret du 6 décembre 2016 relatif à la composition du Gouvernement. legifrance.gouv.fr, 7 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-12]. (fr.).
  5. ↑ French election: Defence Minister Le Drian defects to Macron. bbc.com, 23 marca 2017. [dostęp 2017-05-17]. (ang.).
  6. ↑ Gouvernement Édouard Philippe: qui sont les ministres de Macron. lefigaro.fr, 17 maja 2017. [dostęp 2017-05-17]. (fr.).
  7. ↑ Remaniement: Nicole Belloubet garde des Sceaux, Florence Parly ministre des Armées. lefigaro.fr, 21 czerwca 2017. [dostęp 2017-06-21]. (fr.).
  8. ↑ D’anciens socialistes lancent avec Jean-Yves Le Drian une «aile gauche de la majorité». 20minutes.fr, 1 lutego 2020. [dostęp 2020-12-13]. (fr.).
  9. ↑ Remaniement: qui sont les ministres du gouvernement Castex. lefigaro.fr, 6 lipca 2020. [dostęp 2020-07-06]. (fr.).
  10. ↑ Liban: Emmanuel Macron nomme Jean-Yves Le Drian comme „envoyé personnel”. francetvinfo.fr, 7 czerwca 2023. [dostęp 2024-04-05]. (fr.).
  11. ↑ Vincent Nouzille: Macron et les francs-maçons: le bras de fer. lefigaro.fr, 8 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-26]. (fr.).
  12. ↑ Décret du 13 juillet 2022 portant nomination dans l’ordre national de la Légion d’honneur. legifrance.gouv.fr, 14 lipca 2022. [dostęp 2026-07-23]. (fr.).
  13. ↑ M.P. z 2014 r. poz. 916 (ISAP)
  14. ↑ Real Decreto 1093/2015, de 4 de diciembre, por el que se concede la Gran Cruz de la Orden de Isabel la Católica al señor Jean-Yves Le Drian, Ministro de Defensa de la República Francesa. boe.es, 5 grudnia 2015. [dostęp 2026-07-23]. (hiszp.).
  15. ↑ Президент Грузии наградил министра обороны Франции орденом «Золотое руно». apsny.ge, 12 września 2016. [dostęp 2026-07-23]. (ros.).
  16. ↑ Coopération Cameroun-France: une nouvelle dynamique. prc.cm, 23 października 2019. [dostęp 2026-07-23]. (fr.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.