Jacques Soufflet

Jacques Soufflet (ur. 4 października 1912 w Lesbœufs, zm. 9 stycznia 1990 w Neuilly-sur-Seine^[1]) – francuski wojskowy i polityk, senator, w latach 1974–1975 minister obrony.

Kształcił się w szkole wojskowej École spéciale militaire de Saint-Cyr. Został zawodowym wojskowym, służył w wojskach lotniczych, w 1932 otrzymał stopień podporucznika^[1]. W 1940 zdecydował się na kontynuowanie walki, przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie spotkał generała Charles’a de Gaulle’a. Dołączył do sił zbrojnych Wolnej Francji, we wrześniu 1940 wziął udział w nieudanej dla aliantów operacji Menace. Dostał się do niewoli, deportowano go na terytorium Francji kontynentalnej; po osądzeniu i ułaskawieniu został zatrudniony w administracji Francji Vichy jako inspektor w głównym komisariacie ds. sportu. Dołączył do ruchu oporu, a w 1942 przez Hiszpanię ponownie dotarł do Wielkiej Brytanii. Służył w grupie myśliwców „Alsace”, następnie dowodził grupą bombowców „Lorraine”, wykonał blisko sto lotów bojowych. II wojnę światową zakończył w stopniu podpułkownika^[1].

W kolejnych latach pracował w prywatnych przedsiębiorstwach transportowych, głównie z branży lotniczej. Był zastępcą dyrektora w Air Algérie. Pełnił funkcję przewodniczącego stowarzyszenia Amicale des FAFL, zrzeszającego weteranów sił powietrznych Wolnej Francji^[1]. Pod koniec lat 50. dołączył do gaullistowskiej Unii na rzecz Nowej Republiki. W 1959 wybrano go w skład Senatu, w 1968 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję. Był związany z kolejną formacją gaullistów – Unią Demokratów na rzecz Republiki, pełnił funkcję przewodniczącego frakcji senackiej UDR^[1]. Od maja 1974 do stycznia 1975 sprawował urząd ministra obrony w rządzie Jacques’a Chiraca^[2].

Odznaczony Legią Honorową III klasy, Krzyżem Wojennym 1939–1945 oraz Medalem Ruchu Oporu^[1].