Robert Galley

Robert Galley (ur. 11 stycznia 1921 w Paryżu, zm. 8 czerwca 2012 w Troyes^[1]) – francuski polityk, inżynier i samorządowiec, poseł do Zgromadzenia Narodowego, senator, minister.

Kształcił się w Lycée Louis-le-Grand i Lycée Hoche. Przygotowania do egzaminów wstępnych na uczelnie inżynierskie przerwała niemiecka inwazja w 1940^[1]. Po kapitulacji Francji w czerwcu 1940 przebrany za polskiego żołnierza przedostał się z Saint-Jean-de-Luz do Wielkiej Brytanii na pokładzie statku MS „Sobieski”^[1][2][3]. Dołączył do wojsk Wolnej Francji^[1]. Brał udział w operacjach wojskowych we Francuskiej Afryce Równikowej, a następnie w kampaniach w Syrii, Egipcie i Tunezji. Został żołnierzem 2 Dywizji Pancernej dowodzonej przez Philippe’a Leclerca de Hauteclocque (z którego córką Jeanne zawarł później związek małżeński). Od sierpnia 1944 walczył we Francji, brał udział w wyzwoleniu Paryża, a następnie w kolejnych bitwach w Lotaryngii i Alzacji. Jako dowódca kompanii pancernej uczestniczył też w kampanii w Niemczech w 1945^[1][3].

Po wojnie ukończył uczelnie inżynierskie: École centrale des arts et manufactures i École nationale supérieure du pétrole et des moteurs^[1][4]. Pracował w przedsiębiorstwie naftowym, a od 1955 w komitecie do spraw energii atomowej CEA, nadzorując m.in. budowę ośrodków badawczych w Marcoule i Pierrelatte^[1][2]. W 1966 został delegatem premiera do spraw informatyki, a w 1967 przewodniczącym rady dyrektorów instytutu naukowego IRIA^[4].

W 1968 po raz pierwszy uzyskał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego. Z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w wyborach w 1973 i 1978^[1]. Był związany z ugrupowaniami gaullistowskimi – Unią Demokratów na rzecz Republiki i Zgromadzeniem na rzecz Republiki^[1]. W latach 1971–1972 pełnił funkcję zastępcy mera Troyes, następnie do 1995 zajmował stanowisko burmistrza tego miasta^[2]. W okresie 1970–1988 wchodził w skład rady departamentu Aube^[4]. W 1980 został wybrany w skład Senatu^[2].

Między 1968 a 1981 sprawował szereg funkcji rządowych. Był ministrem ds. zaopatrzenia (1968, 1974–1976), ministrem delegowanym przy premierze ds. badań naukowych, zagadnień atomowych i kosmicznych (1968–1969), ministrem poczty i telekomunikacji (1969–1972), ministrem transportu (1972–1973), ministrem obrony (1973–1974, 1980–1981) oraz ministrem ds współpracy (1976–1981)^[5].

W 1981 ponownie uzyskał mandat deputowanego do niższej izby parlamentu, który utrzymywał w wyborach w 1986, 1988, 1993 i 1997, wykonując go do 2002^[1].

• Legia Honorowa II klasy (2002)^[2]