Jodek miedzi(I)
| |||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||||||||||||||
| biały proszek | |||||||||||||||||||||||||
| Wzór Hilla |
CuI | ||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
190,45 g/mol | ||||||||||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||||||||||||
| Inne aniony |
CuF, CuBr, CuCl | ||||||||||||||||||||||||
| Inne kationy |
AgI, AuI | ||||||||||||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||||||||||
Jodek miedzi(I) – nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu jodowodorowego i miedzi na stopniu utlenienia I.
Jodek miedzi(I) otrzymuje się poprzez zmieszanie wodnych roztworów soli miedzi(II) (np. siarczanu miedzi) i jodku sodu lub potasu:
Cu2+ + 2I− → CuI2
Powstały jodek miedzi(II) (CuI2) ulega natychmiastowej reakcji dysproporcjonowania na nierozpuszczalny jodek miedzi(I) i jod[5].
2CuI2 → 2CuI↓ + I2
Przypisy
- 1 2 Jodek miedzi(I) [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, 27 kwietnia 2024, numer katalogowy: 215554 [dostęp 2026-07-05] (ang.). (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
- ↑ Cuprous iodide, [w:] PubChem [online], United States National Library of Medicine, CID: 6432705 [dostęp 2026-07-05] (ang.).
- 1 2 David R. Lide (red.), CRC Handbook of Chemistry and Physics, wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 4-61, ISBN 978-1-4200-9084-0 (ang.).
- ↑ Copper(I) iodide [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: 215554 [dostęp 2011-05-17] (ang.). (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
- ↑ A.F. Holleman, E. Wiberg, Inorganic Chemistry, San Diego: Academic Press, 2001, s. 1256, ISBN 978-0-12-352651-9.

