Jodek berylu
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||||||||||
| bezbarwne igłowe kryształy[1][2] | |||||||||||||||||||||
| Wzór Hilla |
BeI2 | ||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
262,82 g/mol | ||||||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||||||||
| Inne kationy |
MgI2, CaI2, SrI2, BaI2, RaI2 | ||||||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||||||
Jodek berylu, BeI2 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy jodków. Został otrzymany po raz pierwszy w 1828 roku przez Friedricha Wöhlera[2].
Otrzymywanie
- przez bezpośrednią reakcję berylu z jodem w temperaturze 500–700 °C – metoda Wöhlera (1828) i Jules’a Henriego Debraya (1855):
- Be + I2 → BeI2
- w reakcji węgliku berylu z gazowym jodowodorem w temperaturze ok. 700 °C – metoda opracowana przez Paula Lebeau w 1898 r.:
Właściwości
Właściwości fizyczne
Tworzy bezbarwne kryształy[2] w kształcie igieł[5]. Rozpuszcza się w disiarczku węgla oraz etanolu, nierozpuszczany jest w benzenie i toluenie. Jego temperatura topnienia wynosi 480 °C (przed jej osiągnięciem zaczyna sublimować), zaś temperatura wrzenia ok. 590 °C[1][2][3].
Właściwości chemiczne
W reakcji z innym halogenami w stanie gazowym tworzy odpowiednie halogenki[2]:
- BeI2 + 2F2 → BeF2 + 2IF
- BeI2 + Cl2 → BeCl2 + I2
- BeI2 + Br2 → BeBr2 + I2
Reaguje gwałtownie ze środkami utleniającymi, takimi jak chlorany i nadmanganiany. Podczas reakcji powstają purpurowe pary jodu, a zarówno wytworzone produkty gazowe, jak i stała pozostałość są palne. Metale alkaliczne redukują go w temp. 350 °C, a magnez – w temp. 450 °C[2].
Jest silnie higroskopijny[5], przy czym pod wpływem wilgoci ulega szybkiemu rozkładowi[2]. Z wodą reaguje gwałtownie, tworząc tlenek berylu i jodowodór[3]:
- BeI2 + H2O → 2HI + BeO
Natomiast z siarkowodorem reaguje jedynie w podwyższonej temperaturze, tworząc BeS[2].
Amonowany jodek berylu
Jodek berylu ma zdolność do absorbowania znacznych ilości gazowego amoniaku. Powstający produkt – amonowany jodek berylu – nie został dobrze scharakteryzowany. Ma niską temperaturę topnienia, a po schłodzeniu krystalizuje. Ma właściwości wybuchowe i może być wykorzystywany jako materiał pędny. Reaguje z wieloma związkami organicznymi, szczególnie z aminami[2].
Zastosowanie
Nie ma on praktycznego zastosowania[4].
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 97, Boca Raton: CRC Press, 2016, s. 4-51, ISBN 978-1-4987-5429-3, OCLC 961861918 (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Elemental Iodine – an overview [online], ScienceDirect Topics [dostęp 2019-08-24].
- 1 2 3 4 Dale Perry, Handbook of Inorganic Compounds, wyd. 2, CRC Press, 10 maja 2011, s. 63, DOI: 10.1201/b10908, ISBN 978-1-4398-1461-1 [dostęp 2019-08-24] (ang.).
- 1 2 Berylim Halides, [w:] Kenneth Walsh, Beryllium Chemistry and Processing, ASM International, 118), ISBN 978-0-87170-721-5 (ang.).
- 1 2 3 P. Erlich, Beryllium Iodide, [w:] Georg Brauer (red.), Handbook of Preparative Inorganic Chemistry, wyd. 2, t. 1, Nowy Jork, Londyn: Academic Press, 1963, s. 892–893.