Miełuki

Miełuki
Melukiai
Państwo

 Litwa

Okręg

 wileński

Rejon

ignaliński

Gmina

Ignalino

Położenie na mapie Litwy
Mapa konturowa Litwy, po prawej znajduje się punkt z opisem „Miełuki”
Położenie na mapie Polski w 1939 r.
Mapa konturowa Polski w 1939 r., blisko górnej krawiędzi po prawej znajduje się punkt z opisem „Miełuki”
Ziemia55°16′12″N 26°13′44″E/55,270000 26,228889

Miełuki (lit. Melukiai) – wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie ignalińskim, w gminie Ignalino.

Miejscowość została zlikwidowana w 1982 roku[1].

Historia

W czasach zaborów zaścianek rządowy w gminie Zabłociszki, w powiecie święciańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1866 roku miał 16 mieszkańców w 2 domach[2]. W 1905 roku liczył 9 mieszkańców, 42 dziesięciny[3].

W dwudziestoleciu międzywojennym kolonia leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie święciańskim, w gminie Mielegiany.

W 1931 w 2 domach zamieszkiwało 14 osób[4].

Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Mielegianach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Święcianach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Mielegianach[5].

Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku wieś została zajęta przez Armię Czerwoną i włączona do BSRR, a w 1940 do LSRR. W latach 1941–1944 pod okupacją niemiecką. Następnie leżała w LSRR.

Przypisy

  1. ↑ Informacija apie Ignalinos kraštą - L,M [online], enciklopedija.ignalinosvb.lt [dostęp 2025-11-29] [zarchiwizowane z adresu 2011-10-03] (ang.).
  2. ↑ Miełuki, powiat święciański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 350.
  3. ↑ Гошкевич И. И. Виленская губернія: Полный списокъ населенныхъ мѣстъ со статистическими данными о каждомъ поселеніи, составленный по оффиціальнымъ свѣдѣниямъ, Вильна, 1905, s. 293
  4. ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. 1, Warszawa 1938, s. 48.
  5. ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych, Przemyśl, Warszawa 1933, s. 1040.

Linki zewnętrzne