Szutany
 | |
| Państwo | |
|---|---|
| Okręg | |
| Rejon | |
| Gmina |
Święciany |
| Populacja • liczba ludności |
|
Położenie na mapie Litwy  | |
Położenie na mapie Polski w 1939 r.  | |
 55°13′06″N 26°12′48″E/55,218333 26,213333 | |
Szutany (lit. Šutonys) – wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie święciańskim, w gminie Święciany.
Dawniej używana nazwa – Szutany I.
Historia
W czasach zaborów wieś w gminie Zabłociszki, w powiecie święciańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego[1]. W 1905 roku liczyła 15 mieszkańców, 9 dziesięcin[2].
W dwudziestoleciu międzywojennym kolonia leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie święciańskim, w gminie Mielegiany.
W 1931 w 5 domach zamieszkiwało 35 osób[3].
Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Cejkiniach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Święcianach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Cejkiniach[4].
W 1938 roku wieś należała do gromady Bielany, gminy Mielegiany[5].
Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku wieś została zajęta przez Armię Czerwoną i włączona do BSRR, a w 1940 do LSRR. W latach 1941–1944 pod okupacją niemiecką. Następnie leżała w LSRR.
Przypisy
- ↑ Szutany, wieś, powiat święciański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 83.
- ↑ Гошкевич И. И. Виленская губернія: Полный списокъ населенныхъ мѣстъ со статистическими данными о каждомъ поселеніи, составленный по оффиціальнымъ свѣдѣниямъ, Вильна, 1905.
- ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. 1, Warszawa 1938, s. 51.
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych, Przemyśl, Warszawa 1933, s. 1690.
- ↑ Rozporządzenie Wojewody Wileńskiego z dnia 20 września 1938 r. w sprawie zmiany granic gromad, utworzenia nowych gromad i ustalenia ich nazw w powiecie święciańskim (Wileński Dziennik Wojewodzki, 1938, nr. 14, s. 421
Linki zewnętrzne
- Szutany, wieś, powiat święciański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 83.