Mitridatyt

Mitridatyt

w towarzystwie purpurytu z Kalifornii
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	Ca2Fe3+3(PO4)3O2·3H2O[1]
Twardość w skali Mohsa	2,5[1]
Przełam	nierówny/nieregularny[1]
Łupliwość	bardzo dobra[1]
Pokrój kryształu	tabliczkowy, płytkowy, pseudoheksagonalny
Przezroczystość	przeświecający, nieprzezroczysty[1]
Układ krystalograficzny	jednoskośny[1]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1]
Gęstość	3,25 g/cm3[1]
Właściwości optyczne
Barwa	brązowa, zielona, żółta w odcieniach[1]
Rysa	jasnozielona[1]
Połysk	woskowy, tłusty, matowy, ziemisty[1]
Współczynnik załamania	1,785–1,85 (dwuosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 0,065[1] dyspersja (optyka): bardzo silna; X = zielonożółta Y, Z = ciemnozielonobrązowa[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	8.DH.30[1]

Mitridatyt – minerał z klasy fosforanów.

Krystalizuje w układzie jednoskośnym^[2][1]. Wykształca kryształy o pokroju płytkowym, tabliczkowym lub pseudoheksagonalnym^[2][1]. Występuje w skupieniach masywnych, ziemistych i pudrowych^[2]. Spotykany także w formie grudek, skorup i żyłek^[2][1]. Jest minerałem przeświecającym do nieprzezroczystego oraz kruchym^[2][1]. Posiada jasnozieloną rysę i woskowy, tłusty, matowy bądź ziemisty połysk^[2][1].

Występuje w oolitowych osadowych rudach żelaza^[2][1]. Spotykany także w pegmatytach granitowych^[2][1]. Towarzyszą mu zwykle anapait, wiwianit, rockbridgeit, syderyt, tryfylin, heterosyt, hureaulit, purpuryt, fairfieldyt, cyrilovit, apatyt, collinsyt, messelit, strengit, montgomeryit, kwarc, hydroksyapatyt, stewartyt, jahnsyt oraz whitmoreit^[2][1].

Występuje w Argentynie, Australii (Australia Południowa), Brazylii, Czechach, Niemczech (Bawaria), Japonii, Maroku (Dara-Tafilalt), Namibii (Erongo), Portugalii, Rosji, Hiszpanii i Stanach Zjednoczonych (Maine, New Hampshire, Dakota Południowa, Kalifornia)^[1]. W Polsce spotykany na Dolnym Śląsku w okolicach Piławy Górnej, Świdnicy i Szklar^[1].