Octan ołowiu(IV)

Octan ołowiu(IV)
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
bezbarwne kryształy[2]
Wzór Hilla

C8H12O8Pb

Inne wzory

(CH3COO)4Pb, Pb(OAc)4

Masa molowa

443,38 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

546-67-8

PubChem

16684437

Podobne związki
Podobne związki

octan ołowiu(II)

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Octan ołowiu(IV), (CH3COO)4Pb – organiczny związek chemiczny, sól kwasu octowego i ołowiu na IV stopniu utlenienia. Można go otrzymać w reakcji minii ołowiowej z kwasem octowym[4].

Reagent w chemii organicznej

Octan ołowiu(IV) wykorzystywany jest w chemii organicznej w trzech kierunkach: jako silny utleniacz, jako czynnik acetylujący oraz jako reagent wprowadzający ołów do związków ołowioorganicznych.

Przykłady zastosowań:

oxidative cleavage of allyl alcohols

Przypisy

  1. ↑ P-65.6.2 Sole, [w:] Henri A. Favre, Warren H. Powell, Nomenklatura związków organicznych. Rekomendacje IUPAC i nazwy preferowane 2013, Komisja Terminologii Chemicznej Polskiego Towarzystwa Chemicznego (tłum.), wyd. 6, Narodowy Komitet Międzynarodowej Unii Chemii Czystej i Stosowanej, [2024], s. 752 [zarchiwizowane 2025-02-17].
  2. 1 2 3 4 5 Physical Constants of Inorganic Compounds, [w:] CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 97, Boca Raton: CRC Press, 2016, s. 4-68, ISBN 978-1-4987-5429-3, OCLC 961861918 (ang.).
  3. ↑ Octan ołowiu(IV) [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, 20 maja 2024, numer katalogowy: 398845 [dostęp 2026-04-03].
  4. ↑ lead(IV) ethanoate, [w:] A Dictionary of Chemistry, John Daintith (red.), wyd. 6, Oxford: Oxford University Press, 2008, s. 321, ISBN 978-0-19-920463-2.
  5. ↑ Matthew M. Kreilein, James C. Eppich, Leo A. Paquette, 1,4-Dioxene, „Organic Syntheses”, 82, 2005, s. 99, DOI: 10.15227/orgsyn.082.0099 (ang.).
  6. ↑ Mark R. Sivik, Kenetha J. Stanton, Leo A. Paquette, (1R,5R)-(+)-Verbenone of high optical purity, „Organic Syntheses”, 72, 1995, s. 57, DOI: 10.15227/orgsyn.072.0057 (ang.).
  7. ↑ W.J. Middleton, D.M. Gale, Bis(trifluoromethyl)diazomethane, „Organic Syntheses”, 50, 1970, s. 6, DOI: 10.15227/orgsyn.050.0006 (ang.).
  8. ↑ Robert K. Müller i inni, Preparation of N-aminoaziridines: trans-1-amino-2,3-diphenylaziridine, 1-amino-2-phenylaziridine, and 1-amino-2-phenylaziridinium acetate, „Organic Syntheses”, 55, 1976, s. 114, DOI: 10.15227/orgsyn.055.0114 (ang.).
  9. ↑ Frank J. Wolf, John Weijlard, n-Butyl glyoxylate, „Organic Syntheses”, 35, 1955, s. 18, DOI: 10.15227/orgsyn.035.0018 (ang.).
  10. ↑ M.B. Smith, J. March, March’s Advanced Organic Chemistry, Wiley, 2001, ISBN 0-471-58589-0.
  11. ↑ E.J. Alvarez-Manzaneda i inni, O3/Pb(OAc)4: a new and efficient system for the oxidative cleavage of allyl alcohols, „Tetrahedron Letters”, 47 (37), 2006, s. 6619–6622, DOI: 10.1016/j.tetlet.2006.07.020 (ang.).
  12. ↑ B. Myrboh, H. Ila, H. Junjappa, One-Step Synthesis of Methyl Arylacetates from Acetophenones Using Lead(IV) Acetate, „Synthesis”, 1981 (2), 1981, s. 126–127, DOI: 10.1055/s-1981-29358 (ang.).