Wodorotlenek kadmu

Wodorotlenek kadmu
Kopczyk białego, drobnoziarnistego proszku o kłaczkowatej, zbrylonej strukturze
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
biały proszek[1]
Wzór chemiczny

Cd(OH)2

• zapis Hilla

CdH2O2

Masa molowa

146,43 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

21041-95-2

PubChem

10313210

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Wodorotlenek kadmu, Cd(OH)2 – nieorganiczny związek chemiczny kadmu z grupy wodorotlenków. Można go otrzymać w postaci drobnego osadu w wyniku strącania z roztworu soli kadmu w rozcieńczonym kwasie azotowym[5][6.1]:

Cd2+ + 2OH− → Cd(OH)2↓

W innych układach powstają zwykle sole zasadowe[5].

Jest praktycznie nierozpuszczalny w wodzie, jego iloczyn rozpuszczalności wynosi 7,2×10−15[3.2].

Przez ogrzewanie wodorotlenku kadmu można otrzymać tlenek kadmu, CdO[7].

Wykorzystywany jest jako elektroda w akumulatorach niklowo-kadmowych[6.2]:

  • ładowanie: Cd(OH)2 + 2e− → Cd + 2OH−
  • rozładowywanie: Cd + 2OH− → Cd(OH)2 + 2e−

Przypisy

  1. 1 2 Dale L. Perry, Sidney L. Phillips, Handbook of Inorganic Compounds, CRC Press, 1995, s. 78, ISBN 0-8493-8671-3.
  2. ↑ Wodorotlenek kadmu (nr 494046) w katalogu produktów Sigma-Aldrich (Merck). [dostęp 2019-07-17].
  3. CRC Handbook of Chemistry and Physics, John R. Rumble (red.), Thomas J. Bruno (red.), Maria J. Doa (red.), wyd. 102, Boca Raton: CRC Press, 2021, ISBN 978-0-367-41724-6, OCLC 1262897845 (ang.).
    1. 1 2 3 4 Physical Constants of Inorganic Compounds, s. 4-43.
    2. ↑ Solubility Product Constants of Inorganic Salts, s. 5-194.
  4. ↑ Cadmium hydroxide [PDF], karta charakterystyki produktu Thermo Fisher (Kandel), 25 stycznia 2024, numer katalogowy: 10662 [zarchiwizowane 2026-08-22].
  5. 1 2 Karl-Heinz Schulte-Schrepping, Magnus Piscator, Cadmium and Cadmium Compounds, [w:] Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry, Weinheim: Wiley‐VCH, 2005, s. 8, DOI: 10.1002/14356007.a04_499 (ang.).
  6. Norman N. Greenwood, Alan Earnshaw, Chemistry of the Elements, wyd. 2, Oxford–Boston: Butterworth-Heinemann, 1997, DOI: 10.1016/C2009-0-30414-6, ISBN 0-7506-3365-4 (ang.).
    1. ↑ S. 1209.
    2. ↑ S. 1204.
  7. ↑ David L. Heiserman, Księga pierwiastków chemicznych, Warszawa: Prószyński i S-ka, 1997, s. 205, ISBN 83-7180-123-8.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.