Wodorotlenek chromu(III)
| |||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||
| Wzór chemiczny |
Cr(OH)3 | ||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| • zapis Hilla |
CrH3O3 | ||||||||||||||||
| Masa molowa |
103,02 g/mol | ||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||
Wodorotlenek chromu(III), Cr(OH)3 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy wodorotlenków, związek chromu na III stopniu utlenienia.
Otrzymywanie
Wodorotlenek chromu można przygotować na różne sposoby. Najczęściej jednak wszystkie te metody wykorzystują sole na trzecim stopniu utlenienia.
Woda amoniakalna strąca z roztworów soli chromu(III) osad Cr(OH)3[1]:
- Cr3+ + 3NH3 + 3H2O → Cr(OH)3 + 3NH4+
Wodorosiarczek amonu strąca z roztworów soli chromu(III) osad Cr(OH)3 zamiast Cr2S3[1]:
- Cr3+ + 3HS− + 3H2O → Cr(OH)3 + 3H2S
gdyż stężenie S2− jest niewystarczające do przekroczenia iloczynu rozpuszczalności Cr2S3[1].
Pod wpływem zasady także strąca się Cr(OH)3[1]:
- Cr3+ + 3OH− → Cr(OH)3
Właściwości
Wodorotlenek chromu(III) wykazuje właściwości amfoteryczne. Roztwarza się w nadmiarze zasady[1]:
- Cr(OH)3 + OH− → [Cr(OH)4]−
dając zielony roztwór. W tej reakcji powstaje anion tetrahydroksychromianowy(III)[1].
Bezwodny wodorotlenek chromu jest czerwonobrązowymi kryształami nierozpuszczalnymi w wodzie, ale rozpuszczalnymi w alkoholu. Trihydrat Cr(OH)3·3H2O jest niebieskozielonym proszkiem nierozpuszczalnym w wodzie, ale rozpuszczalnym w kwasach[3].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 Włodzimierz Rzeszutko, Włodzimierz Opoka, Eugeniusz Somogyi, Chemia analityczna jakościowa, wyd. 3, Kraków: Wydawnictwo Uniwerystetu Jagiellońskiego, s. 54–55, ISBN 978-83-233-8345-1 [dostęp 2024-01-20].
- ↑ Dichromium trioxide hydrate, [w:] GESTIS-Stoffdatenbank [online], Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung, ZVG: 5090 [dostęp 2024-02-22] (niem. • ang.).
- ↑ Tiina Santonen, Inorganic Chromium(III) Compounds, World Health Organization, 2009, s. 9, ISBN 978-92-4-153076-7 [dostęp 2024-01-20] (ang.).