Wodorotlenek berylu
|
|
|
|
| Ogólne informacje |
| Charakterystyka fizyczna |
| białe ciało stałe |
|
| Wzór chemiczny |
Be(OH)2 |
| • zapis Hilla |
BeH2O2 |
| Masa molowa |
43,03 g/mol |
| Identyfikacja |
| Numer CAS |
13327-32-7 |
| PubChem |
25879 |
| InChI |
InChI=1S/Be.2H2O/h;2*1H2/q+2;;/p-2
|
| InChIKey |
WPJWIROQQFWMMK-UHFFFAOYSA-L
|
|
|
|
| Niebezpieczeństwa |
Globalnie zharmonizowany system
klasyfikacji i oznakowania chemikaliów[2] |
|
|
| Zwroty H |
H301, H315, H317, H319, H330, H335, H350i, H372, H411 |
| Zwroty P |
brak wiarygodnych danych |
|
| Numer RTECS |
DS3150000 |
| Dawka śmiertelna |
LDLo 3,821 mg/kg (szczur, dożylnie)[3] |
|
| Podobne związki |
| Inne kationy |
Mg(OH)2, Ca(OH)2, Sr(OH)2, Ba(OH)2, Ra(OH)2 |
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
Wodorotlenek berylu, Be(OH)2 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy wodorotlenków amfoterycznych. Z silnymi zasadami daje berylany, np. Na2BeO2 i K2BeO2. Na skalę przemysłową otrzymywany jest jako produkt uboczny przy wydobyciu berylu z jego rud – berylu i bertrandytu[4]. Praktycznie nie rozpuszcza się w wodzie, jego iloczyn rozpuszczalności (dla formy α) wynosi 6,92×10−22[1].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M.W.M. Haynes (red.), wyd. 97, Boca Raton: CRC Press, 2016, s. 4-51, 5-177, ISBN 978-1-4987-5429-3, OCLC 961861918 (ang.).
- ↑ Beryllium compounds, [w:] GESTIS-Stoffdatenbank [online], Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung, ZVG: 82790 [dostęp 2023-08-23] (niem. • ang.).
- ↑ Beryllium hydroxide, [w:] ChemIDplus [online], United States National Library of Medicine [dostęp 2011-09-29] (ang.).
- ↑ Jessica ElzeaJ.E. Kogel Jessica ElzeaJ.E., Nikhil C.N.C. Trivedi Nikhil C.N.C., James M.J.M. Barker James M.J.M., Stanley T.S.T. Krukowski Stanley T.S.T., Industrial Minerals & Rocks: Commodities, Markets, and Uses, wyd. 7, Society for Mining, Metallurgy and Exploration, 2006, ISBN 0-87335-233-5 (ang.).
