Wodorotlenek baru

Wodorotlenek baru
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
białe ciało stałe
Wzór chemiczny

Ba(OH)2

• zapis Hilla

BaH2O2

Masa molowa

171,34 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

17194-00-2

PubChem

28387

Podobne związki
Inne aniony

tlenek baru, nadtlenek baru

Inne kationy

wodorotlenek wapnia, wodorotlenek strontu

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Wodorotlenek baru, Ba(OH)2 – nieorganiczny związek chemiczny. Roztwór wodorotlenku baru jest silną zasadą, w stanie stałym występuje w postaci białych granulek lub proszku.

Otrzymywanie

Wodorotlenek baru otrzymywany jest w wyniku reakcji tlenku baru (BaO) z wodą. Krystalizuje jako ośmiowodny hydrat (Ba(OH)2·8H2O), który może zostać odwodniony do związku jednowodnego (monohydratu) poprzez ogrzewanie na powietrzu lub odwodniony całkowicie podczas ogrzewania w 100 °C pod próżnią.

Zastosowanie

Wodorotlenek baru jest używany w chemii analitycznej do miareczkowania słabych kwasów, zwykle kwasów organicznych. Jest „czystym odczynnikiem” wolnym od zanieczyszczeń wodorotlenku sodu i wodorotlenku potasu. Rozpuszczony nie zawiera niepożądanych węglanów (węglan baru jest nierozpuszczalny w wodzie). Używany do miareczkowania z takimi wskaźnikami jak fenoloftaleina lub tymoloftaleina zmieniających kolor w środowisku alkalicznym, bez ryzyka błędu miareczkowania spowodowanego słabymi jonami węglanowymi. Wodny nasycony roztwór wodorotlenku baru nazywany jest wodą barytową.

Wodorotlenek baru używany jest w syntezie organicznej jako silna zasada, np.

oraz w innych reakcjach.

Inne zastosowania

Zagrożenia

Wodorotlenek baru jest żrący i szkodliwy dla zdrowia.

Przypisy

  1. 1 2 Wodorotlenek baru (nr 433373) w katalogu produktów Sigma-Aldrich (Merck). [dostęp 2011-01-16].
  2. ↑ Wodorotlenek baru [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: 433373 [dostęp 2016-03-13].
  3. ↑ Karl Meyer, Henry S. Bloch, Naphthoresorcinol, „Organic Syntheses”, 25, 1945, s. 73, DOI: 10.15227/orgsyn.025.0073 (ang.).
  4. ↑ George Bosworth Brown, Methylsuccinic acid, „Organic Syntheses”, 26, 1946, s. 45, DOI: 10.15227/orgsyn.026.0054 (ang.).
  5. ↑ J.F. Thorpe, G.A.R. Kon, Cyclopentanone, „Organic Syntheses”, 5, 1925, s. 37, DOI: 10.15227/orgsyn.005.0037 (ang.).
  6. ↑ J.B. Conant, Niel Tuttle, Diacetone alcohol, „Organic Syntheses”, 1, 1921, s. 45, DOI: 10.15227/orgsyn.001.0045 (ang.).