Anouk Aimée

Anouk Aimée
Ilustracja
Anouk Aimée (1952)
Imię i nazwisko

Nicole Françoise Florence Dreyfus

Data i miejsce urodzenia

27 kwietnia 1932
Paryż

Data i miejsce śmierci

18 czerwca 2024
Paryż

Zawód

aktorka

Współmałżonek

Edouard Zimmermann
(1949–1950; rozwód)
Nikos Papatakis
(1951–1954; rozwód)
Pierre Barouh
(1966–1969; rozwód)
Albert Finney
(1970–1978; rozwód)

Lata aktywności

1947–2019

Marcello Mastroianni i Aimée w filmie Słodkie życie (1960)
Aimée w filmie Osiem i pół (1963)

Anouk Aimée (właśc. Nicole Françoise Florence Dreyfus[1]; ur. 27 kwietnia 1932 w Paryżu, zm. 18 czerwca 2024 tamże[2]) – francuska aktorka filmowa i telewizyjna. Laureatka BAFTY i Złotego Globu za rolę w filmie Kobieta i mężczyzna (1966) oraz przyznawanej podczas MFF w Cannes nagrody za pierwszoplanową rolę kobiecą za film Skok w pustkę (1980).

Życiorys

Urodziła się w Paryżu jako córka pary aktorskiej – Geneviève Marii Thérèse Soryi (z domu Durand) i Henriego Murraya Dreyfusa[3]. Jej ojciec był żydem, matka zaś katoliczką. Została wychowana w katolicyzmie, ale później jako dorosła przeszła na judaizm[4]. Jej wczesna edukacja odbyła się w l’École de la rue Milton w Paryżu i l’École de Barbezieux[5]. Uczyła się tańca w Operze Marsylskiej. Podczas II wojny światowej ukończyła szkołę w Mayfield School w Mayfield w Sussex, ale wyjechała przed zdaniem matury[6]. Studiowała teatr w Anglii, po czym studiowała sztukę dramatyczną i taniec u Andrée Bauer-Thérond[7].

Jako 14-latka zadebiutowała w roli Anouk w dramacie La Maison sous la mer (1947) z Viviane Romance. Wkrótce reżyser Marcel Carné zaangażował ją do roli Barbary w dramacie La fleur de l’âge (1947)[8]. W dramacie André Cayatte’a Kochankowie z Werony (1949) zagrała postać Georgii Maglii, współczesnej Julii. Zarówno namiętna, jak i enigmatyczna, Aimée w latach 50. występowała w szeregu melodramatów[9], aż w końcu wdarła się do Hollywood z drugoplanową rolą Evy w dramacie Anatole’a Litvaka Podróż (The Journey, 1959)[10] u boku Deborah Kerr i Yula Brynnera.

Międzynarodową popularność zdobyła dzięki roli znudzonej nimfomanki Maddaleny w komediodramacie Federico Felliniego Słodkie życie (La Dolce vita, 1960)[11] z Marcello Mastroiannim. Tytułowa rola tancerki kabaretowej i samotnej matki w melodramacie Jacques’a Demy’ego Lola (1961) przyniosła jej nominację do nagrody BAFTA dla najlepszej aktorki zagranicznej. W filmie biblijnym Roberta Aldricha Ostatnie dni Sodomy i Gomory (Sodom and Gomorrah, 1962) ze Stewartem Grangerem została obsadzona w roli królowej Bery. Była jedną z kilku aktorek branych pod uwagę do roli baronowej w filmowej wersji Dźwięki muzyki (1965), rola ostatecznie przypadła Eleanor Parker[12]. Po występie w roli cierpliwej żony w kolejnym filmie Osiem i pół (1963), Federico Fellini nazwała ją jedną z najlepszych aktorem na świecie[13].

Za kreację Anne Gauthier w melodramacie Claude’a Leloucha Kobieta i mężczyzna (1966) otrzymała statuetkę Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym, nagrodę BAFTA i nominację do Oscara dla najlepszej aktorki[14]. Wcieliła się w szereg drugoplanowych ról w europejskich filmach i miniserialach telewizyjnych, w tym jako Lola / Cecile w dramacie Jacques’a Demy’ego Sklep z modelkami (Model Shop, 1969), Simone Lowenthal w czarnej komedii Prêt-à-Porter (1994) czy Letycja Buonaparte w miniserialu Napoleon (2002).

Była na okładkach magazynów takich jak „Paris Match”, „Elle”, „Télé 7 jours”, „Film” i „Ekran”[15].

Filmografia

Nagrody

Rok Nagroda Kategoria Film Źr
1967 Nagroda BAFTA Najlepsza aktorka pierwszoplanowa Kobieta i mężczyzna [14]
1967 Złoty Glob Najlepsza aktorka w filmie dramatycznym
1980 Nagroda MFF w Cannes Najlepsza aktorka pierwszoplanowa Skok w pustkę

Przypisy

  1. ↑ Anouk Aimée. L’encinémathèque. [dostęp 2024-06-18]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (fr.).
  2. ↑ L'actrice Anouk Aimée, héroïne du film "Un homme et une femme", est morte à l’âge de 92 ans. francebleu.fr. [dostęp 2024-06-16]. (fr.).
  3. ↑ Anouk Aimee Biography (1932?-). Film Reference. [dostęp 2022-02-26]. (ang.).
  4. ↑ Anouk Aimée. Jewish Women’s Archive. [dostęp 2022-02-26]. (ang.).
  5. ↑ Anouk Aimée Pictures. FanPix.Net. [dostęp 2022-02-26]. (ang.).
  6. ↑ Anouk Aimée. „Ekran”. nr 35 (73/II), s. 4, 31 sierpnia 1958. Warszawa: Zarząd Główny TPPR. ISSN 0013-3299.
  7. ↑ Anouk Aimée – Actors and Actresses. Film Reference. [dostęp 2022-02-26]. (ang.).
  8. ↑ Anouk Aimée. AlloCiné. [dostęp 2022-02-26]. (fr.).
  9. ↑ Ryszard Lassota. Tej aktorki jeszcze nie znacie: Anouk Aimée. „Ekran”. nr 16 (54/II), s. 5, 20 kwietnia 1958. Warszawa: Zarząd Główny TPPR. ISSN 0013-3299.
  10. ↑ Anouk Aimée. Rotten Tomatoes. [dostęp 2022-02-26]. (ang.).
  11. ↑ Hal Erickison: Anouk Aimée Biography. AllMovie. [dostęp 2022-02-26]. (ang.).
  12. ↑ Anouk Aimée Trivia. FamousFix.com. [dostęp 2022-02-26]. (ang.).
  13. ↑ Jedna z najlepszych – Anouk Aimée. „Ekran”. nr 49 (806/XVI), s. 16, 1 października 1973. Warszawa: Zarząd Główny TPPR. ISSN 0013-3299.
  14. 1 2 Anouk Aimée Awards. FamousFix.com. [dostęp 2022-02-26]. (ang.).
  15. ↑ Anouk Aimée Magazines. FamousFix.com. [dostęp 2022-02-26]. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.