Filozofia argentyńska

Filozofia argentyńska – część filozofii latynoamerykańskiej, narodowa tradycja filozoficzna, uprawiana w Argentynie. Zrodziła się w epoce europejskiej kolonizacji pod wpływem scholastyki w filozofii hiszpańskiej. Wykładowca koledżu Real Colegio de San Carlos Francisco José Planes prowadził cykl wykładów z filozofii, w których propagował idee Cabanisa i Condillaca. Juan Crisóstomo Lafinur i Juan Manuel Fernández de Agüero byli kontynuatorami francuskiej tradycji materialistycznej. Za czasów dyktatury Juana Manuela de Rosasa szeroko rozpowszechniły się w Argentynie idee socjalizmemu utopijnego Saint-Simona[1]. W latach 70. XIX w. do Argentyny zaczęła przenikać filozofia pozytywizmu. Szczególne miejsce w filozofii argentyńskiej z końca XIX i z początku XX stulecia zajmował José Ingenieros[2], który zajmował się również historią filozofii, napisał książkę Evolución de las ideas argentinas, a w 1916 roku wygłosił cykl wykładów „Kultura filozoficzna w Hiszpanii”[3]. Na początku XX w. wzmaga się wpływ neokantyzmu i neotomizmu, później zdobył popularność również egzystencjalizm. Jego przedstawicielami są m.in. Vicente Fatone i Carlos Astrada. Zwolennikami neotomizmu są Octavio Derisi, Juan Ramón Sepich i Ismael Quiles[2], który chciał za pomocą personalizmu przerzucić most od tomizmu do Heideggera. Argentyńczyk Carlos Cossio zajmował się filozofią prawa, usiłując związać teorie takich filozofów, jak Hans Kelsen, Edmund Husserl i Heidegger[4].

Zobacz też

Przypisy

Bibliografia


This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.