Filozofia norweska

Filozofia norweska – część filozofii Zachodu, narodowa tradycja filozoficzna, uprawiana na terytorium Norwegii.

Początkowo nie miała ona samodzielnego znaczenia, ponieważ Norwegia w ciągu czterystu lat zależna była od Danii, a po klęsce Danii w wojnie angielsko-duńskiej od Szwecji, która zmusiła Norwegię do zawarcia unii. Samodzielna filozofia norweska powstała dopiero w połowie XVIII w. Po utworzeniu katedry filozofii na Uniwersytecie w Oslo rozwinęła się w Norwegii filozofia szkolna. Pierwszym zawodowym filozofem był Niels Treschow[1].

Poważny wpływ na rozwój myśli filozoficznej w Norwegii, jak i w innych krajach skandynawskich, wywarł idealizm niemiecki. Prawie do końca XIX w. na katedrach uniwersyteckich panowała filozofia heglowska, wykładana w duchu ortodoksyjno-teologicznym[2]. Jednym z najbardziej wpływowych heglistów był Georg Vilhelm Lyng[1]. W ostatnich kilkudziesięciu latach XIX w. na skutek sukcesów nauk przyrodniczych filozofowie norwescy zaczęli przejawiać zainteresowanie również pozytywizmem i empiryzmem[2]. W końcu XIX powstała psychologia eksperymentalna i psychologia fizjologiczna, zbliżająca się do teorii Wilhelma Wundta. Do rozwoju tej psychologii w Norwegii wielce przyczynił się Anathon Aall[3][4]. Najwybitniejszym filozofem norweskim XIX w. był prawicowy heglista Marcus Jacob Monrad[2]. Na początku XX w. przenika do Norwegii freudyzm, którego popularyzatorem był Harald Krabbe Schjelderup. W tym samym okresie powstaje również socjologia norweska, której założycielem był Christen Collin, z zawodu literaturoznawca[5].

Przypisy

Bibliografia

po polsku
w językach obcych
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.