Fulmine (1931)

Fulmine
Ilustracja
„Fulmine” przed 1938 rokiem
Klasa

niszczyciel

Typ

Folgore

Historia
Stocznia

Cantieri Navali del Quarnaro w Fiume Włochy

Położenie stępki

1 maja 1930

Wodowanie

2 sierpnia 1931

 Regia Marina
Nazwa

Fulmine

Wejście do służby

14 września 1932

Zatopiony

9 listopada 1941

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność

1238 t standardowa
1890 t pełna

Długość

96,23 m

Szerokość

9,28 m

Zanurzenie

4–4,5 m

Napęd
2 turbiny parowe, 3 kotły, moc 44 000 KM, 2 śruby,
Prędkość

38 węzłów (projektowa)

Zasięg

3600 Mm przy 12 w.

Uzbrojenie
• 1932:
4 działa 120 mm (2 x II)
2 działa plot. 40 mm (2 x I)
4 wkm plot. 13,2 mm (2 x II)
do 52 min
• 1941:
4 działa 120 mm (2 x II)
6 działek plot. 20 mm (3 x II, 2 x I)
Wyrzutnie torpedowe

6 × 533 mm (2 x III),
6 torped

Załoga

165

Fulmine – włoski niszczyciel z okresu międzywojennego i II wojny światowej typu Folgore (Dardo II serii). Nosił znak burtowy FL. Zbudowany we Fiume w ówczesnych Włoszech, zwodowany w 1931 roku, wszedł do służby w marynarce włoskiej (Regia Marina) w 1932 roku. Walczył podczas wojny na Morzu Śródziemnym. Zatopiony 9 listopada 1941 roku przez brytyjskie okręty podczas bitwy z konwojem Duisburg.

Wyporność standardowa okrętu wynosiła 1238 ton, a pełna początkowo około 1900 ton. Uzbrojenie stanowiły cztery armaty kalibru 120 mm w zdwojonych stanowiskach i sześć wyrzutni torped oraz małokalibrowa artyleria przeciwlotnicza i uzbrojenie przeciwpodwodne. Napęd stanowiły turbiny parowe, prędkość projektowa wynosiła 38 węzłów, lecz realna podczas wojny około 30 węzłów.

Projekt i budowa

„Fulmine” należał do typu czterech włoskich niszczycieli, znanego w literaturze jako typ Folgore, określanego też przez marynarkę włoską jako druga seria typu Dardo[1][2]. Stanowił on modyfikację konstrukcji typu Dardo (Freccia), w której zmniejszono szerokość kadłuba o pół metra, aby zwiększyć prędkość[1]. Oprócz tego turbiny parowe systemu Parsonsa zamieniono na turbiny Belluzzo[1]. O budowie czterech zmodyfikowanych okrętów zdecydowano w październiku 1929 roku, jeszcze przed wodowaniem pierwszych okrętów typu Dardo[1]. Zmniejszenie szerokości spowodowało zmniejszenie pojemności burtowych zbiorników paliwa o ok. 100 ton i zmniejszenie zasięgu. Ponadto pogłębiły się problemy ze statecznością, jakie miały już niszczyciele typu Dardo, co spowodowało konieczność zmian po zbudowaniu i dodania balastu[1].

„Fulmine” został zamówiony razem z bliźniaczym „Baleno” w stoczni Cantieri Navali del Quarnaro we Fiume (obecnie Rijeka)[3]. Stępkę pod oba położono 1 maja 1930 roku[3]. Wodowany był 2 sierpnia 1931 roku[3]. 5 lipca 1932 roku przeprowadzono próby morskie okrętu[4]. Nazwa „Fulmine” oznaczała piorun[5]. Otrzymał on znak burtowy od skrótu nazwy: FL[3]. W odróżnieniu od typu poprzedzającego niszczyciele typu Folgore nie miały indywidualnych dewiz, jedynie dywizjonową (Fulgor in hostem, z łac. „Piorun we wroga”)[5].

Dane taktyczno-techniczne

Opis ogólny

Niszczyciele typu Folgore miały stalowy kadłub z podwyższonym pokładem dziobowym[6]. Sylwetka okrętów wyróżniała się pojedynczym szerokim kominem i zastosowaniem dwóch dwudziałowych stanowisk armat na pokładzie dziobowym i nadbudówce rufowej. „Baleno” i „Fulmine” budowane we Fiume odróżniały się od drugiej pary i poprzednich okrętów zaokrągloną ścianą przednią nadbudówki dziobowej i minimalnie większą długością[6]. Wyporność standardowa wynosiła 1238 ton, normalna 1665 ton, a pełna 1890 ton[7]. Podczas wojny, po modernizacjach uzbrojenia i wyposażenia wyporność pełna okrętów sięgała ok. 2100 ton[8]. Długość całkowita „Fulmine” i „Baleno” wynosiła 96,23 m, a na linii wodnej 94,15 m, natomiast szerokość wynosiła 9,28 m, a na linii wodnej 9,2 m[7]. Zanurzenie wynosiło 3,02 m przy wyporności standardowej i 4,5 m przy pełnej[7].

Załoga etatowo składała się początkowo ze 165 osób, w tym 6 oficerów[9]. Podczas wojny liczebność załogi zwiększała się o maksymalnie kilkadziesiąt osób[9].

Okręty typu Folgore były napędzane przez dwa zespoły turbin parowych systemu Beluzzo z przekładniami, zasilane przez trzy kotły wodnorurkowe o ciśnieniu roboczym 22 atmosfer, poruszające dwie trzyłopatowe śruby[7]. Kotły i turbiny dla „Fulmine” i „Baleno” były wyprodukowane przez stocznię Officine & Cantieri Partenopei w Neapolu, budującą drugą parę okrętów[3]. Projektowa moc wynosiła 44 000 KM, a prędkość maksymalna 38 węzłów[7]. Na próbach „Fulmine” osiągnął średnią moc 48 468 KM i prędkość 38,1 węzła, ale w stanie lekkim przy wyporności 1411 ton[10]. Typowo okręty tego typu w realnych warunkach rozwijały podczas służby prędkość nie większą niż 34 węzły, która u progu II wojny światowej na skutek zużycia mechanizmów spadła do 30–31 węzłów[4]. Normalny zapas paliwa płynnego wynosił 192–400 ton, a pełny 462–530 ton[7]. Zasięg wynosił początkowo 3600 mil morskich przy prędkości 12 węzłów, 3200 Mm przy 16 węzłach, 1500 Mm przy 24 węzłach lub 640 mil przy 32 węzłach[7].

Uzbrojenie i jego zmiany

Główną artylerię stanowiły cztery armaty kalibru 120 mm Ansaldo model 1926 o długości lufy L/50 (50 kalibrów)[4]. Podwójne podstawy dział model 1926 lub 1931 z maskami ochronnymi (dłuższymi w drugim wypadku) umieszczone były na pokładzie dziobowym i na niskiej nadbudówce na rufie[4]. Kąt podniesienia lufy wynosił w pierwszym przypadku do +45°, a w drugim do 35°[4]. Działa strzelały pociskami przeciwpancernymi o masie 23,4 kg, burzącymi lub zapalającymi o masie 22,8 kg i oświetlającymi[11]. Donośność dział sięgała 18 km[4]. Amunicja była rozdzielnego ładowania, przy czym ładunek miotający umieszczony był w łusce[4]. Teoretycznie szybkostrzelność wynosiła do 7–8 strzałów na minutę, lecz w praktyce wynosiła ok. 6 (salwy co 10 sekund)[11]. Zapas amunicji wynosił etatowo 800 pocisków (200 na lufę)[11].

Uzbrojenie przeciwlotnicze początkowo stanowiły dwa działka automatyczne kalibru 40 mm Vickers-Terni model 1917 o długości lufy L/39, na podstawach model 1930, umieszczone po obu burtach na pokładzie górnym za kominem[12]. Uzupełniały je cztery wielkokalibrowe karabiny maszynowe kalibru 13,2 mm Breda, podwójnie sprzężone w dwóch stanowiskach na skrzydłach dachu nadbudówki dziobowej[12]. Okręty miały też dwa karabiny maszynowe kalibru 8 mm Breda na przenośnych lawetach[12]. W październiku 1941 roku „Fulmine” poddano modernizacji uzbrojenia, zdejmując przestarzałe działka 40 mm i karabiny maszynowe 13,2 mm, zamiast których zamontowano sześć działek automatycznych 20 mm Breda model 1935 L/65 (dwie podwójne podstawy na burtach na końcach pokładu dziobowego i dwa pojedyncze w miejscu wkm-ów 13,2 mm)[13].

Uzbrojenie torpedowe stanowiło sześć wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm w dwóch potrójnych aparatach torpedowych na pokładzie na śródokręciu[12]. Początkowo okręty typu Folgore miały tylko jedną zrzutnię bomb głębinowych na rufie[9]. Począwszy od 1937 roku, zaczęły być sukcesywnie wyposażane w dwie zrzutnie bomb głębinowych na rufie (na trzy bomby o masie 100 kg albo sześć o masie 50 kg każda), a podczas wojny liczbę bomb głębinowych jeszcze zwiększano[14]. Wszystkie okręty wyposażono w demontowane tory minowe na pokładzie, na których można było zabierać do 52 min kotwicznych typu Bollo, czego jednak w praktyce nie stosowano z uwagi na pogorszenie stateczności[9]. Okręty typu Folgore były ponadto od 1937 roku sukcesywnie wyposażane w dwa trały typu C z żurawikami do ich obsługi na rufie[14].

Wyposażenie

System kierowania ogniem obejmował przede wszystkim dalocelownik SDT na dachu nadbudówki dziobowej, z dwoma stereoskopowymi dalmierzami optycznymi o bazie 3 m i celownikiem APG[12]. Na platformie przed masztem, mieszczącej stanowisko starszego oficera artyleryjskiego, znajdował się inklinometr służący do oceny kąta kursowego celu[12]. Na pokładówce na śródokręciu był trzeci rezerwowy dalmierz 3-metrowy[12]. Okręt miał jeden reflektor o średnicy 90 cm na platformie nad stanowiskiem obserwacyjnym na nadbudówce[9].

Okręty typu Folgore wyposażone były w radiostacje do łączności telegraficznej, z anteną rozciągniętą między masztem dziobowym i rufowym[9]. Od końca lat 30. wyposażano je też w radiostacje RM.4 krótkiego zasięgu do łączności fonią, z antenami na mostku[9]. Część okrętów otrzymała wówczas radionamierniki[9]. Do wykrywania okrętów podwodnych służył tylko szumonamiernik[9]. W skład wyposażenia ponadto wchodziła aparatura do stawiania parowej zasłony dymnej montowana w kominie oraz generatory chemiczne zasłony dymnej na rufie[9].

Malowanie

Początkowo niszczyciele były malowane w części nadwodnej na kolor jasny popielatoszary, z ciemnym ołowianoszarym pokładem, a część podwodna była malowana na ciemnnozielono[15]. Na burtach w okolicy dział dziobowych i na rufie malowano na czerwono litery identyfikacyjne[15]. Na początku wojny od lipca 1940 roku na pokłady na dziobie naniesiono skośne biało-czerwone pasy dla identyfikacji z powietrza[15]. „Fulmine” nie otrzymał przed swoją utratą kamuflażu, wprowadzanego na włoskich okrętach dopiero od końca 1941 roku[15].

Służba

Okres międzywojenny

„Fulmine” (w głębi) i „Saetta” (typu Dardo), 1938 rok

„Fulmine” został wcielony do służby w Regia Marina 14 września 1932 roku[3]. Razem z innymi okrętami tego typu był przydzielony do 8. dywizjonu (squadriglia) niszczycieli[2][a]. Podczas hiszpańskiej wojny domowej pełnił służbę na wodach Hiszpanii, biorąc udział w „patrolach neutralności”, a faktycznie wspierając nacjonalistów[16]. Patrolował tam zwłaszcza w ramach blokady morskiej w związku z podjęciem ofensywnych działań przez Włochów przeciw żegludze republikańskiej w Cieśninie Sycylijskiej latem 1937 roku[16]. Brał ponadto udział w ćwiczeniach i paradach floty dla przywódców zagranicznych[17].

II wojna światowa

1940 rok

Po przystąpieniu Włoch do II wojny światowej 10 czerwcu 1940 roku „Fulmine” nadal wchodził w skład 8 dywizjonu niszczycieli, bazującego w Tarencie i przydzielonego do 5 dywizjonu okrętów liniowych[18]. Dowódcą był kmdr por. Leonardo Gramaglia[19]. „Fulmine” wziął udział we wstępnej fazie bitwy koło przylądka Stilo, wychodząc 7 lipca 1940 roku w morze w eskorcie pancerników „Conte di Cavour” i „Giulio Cesare”[18]. Przed głównym starciem jednak, 9 lipca o 6 rano 8 dywizjon został odesłany na Sycylię w celu uzupełnienia paliwa i nie wziął w nim udziału[18]. „Fulmine” z 8 dywizjonem eskortował następnie pancernik „Caio Duilio” podczas akcji 30 sierpnia–1 września i 7–8 września, jednakże bez starć z nieprzyjacielem[20].

1941 rok

Od początku 1941 roku, w związku z wycofaniem starszych pancerników do II linii, wszystkie niszczyciele typu Folgore zostały skierowane do zadań osłony konwojów z zaopatrzeniem i wojskiem z Włoch do północnej Afryki, przydzielone do grupy niszczycieli eskortowych[19].

Między innymi w dniach 19–25 marca „Fulmine” doprowadził konwój czterech niemieckich statków do Trypolisu i z powrotem bez strat[21][b]. Między 25 kwietnia a 1 maja był w bezpośredniej eskorcie konwoju z Palermo i Mesyny do Trypolisu[22][c]. Na początku maja eskortował natomiast konwój powrotny[23]. Między 16 a 21 maja eskortował konwój siedmiu statków, które dotarły do Trypolisu mimo ataków okrętu podwodnego HMS „Urge”[23][d]. W dniach 27–30 maja eskortował konwój powrotny sześciu statków z Trypolisu, w tym wiozących jeńców, bez strat[23].

Między 19 a 22 czerwca 1941 roku „Fulmine” doprowadził konwój pięciu statków do Trypolisu, mimo ataków lotnictwa[24][e]. 22 lipca natomiast z konwoju czterech statków do Trypolisu eskortowanych przez „Fulmine” lotnictwo zatopiło niemiecki transportowiec „Preußen” (8203 BRT) na zachód od Pantellerii[25][f]. Pod koniec lipca niszczyciel doprowadził konwój powrotny do Neapolu bez strat[25][g]. W dniach 13–15 sierpnia „Fulmine” eskortował szybki konwój pięciu statków z Neapolu do Trypolisu, nieskutecznie atakowany przez lotnictwo i okręt podwodny[26][h]

10 września „Fulmine” wypłynął z Włoch w eskorcie konwoju sześciu statków, atakowanego 12 i 13 września przez brytyjskie samoloty z Malty, które zatopiły statki: „Caffaro” (6476 BRT) i „Nicolò Odero” (6003 BRT) i uszkodziły „Tembien”, przy czym okręty eskorty uratowały ponad 500 rozbitków[27][i]. 13 września reszta konwoju dopłynęła do Trypolisu[27]. W kolejnym miesiącu, na skutek łamania szyfrów państw Osi, 18 października 1941 roku brytyjski okręt podwodny HMS „Ursula” uszkodził koło Lampedusy tankowiec „Beppe” z konwoju pięciu statków eskortowanego przez „Fulmine”, po czym kolejny statek „Caterina” (4786 BRT) został zatopiony przez lotnictwo[28][j].

7 listopada 1941 roku „Fulmine” wypłynął z Neapolu w eskorcie konwoju Beta do Afryki, znanego też od głównego statku jako konwój Duisburg, wraz z niszczycielami: „Maestrale”, „Euro”, „Grecale”, „Libeccio” i „Alfredo Oriani”[29]. Na skutek przechwycenia korespondencji włoskich konwój został 9 listopada po północy zaatakowany z zaskoczenia ok. 130 mil morskich na południowy zachód od Kalabrii przez brytyjskie okręty nawodne zespołu Force K z Malty, korzystające z przewagi w walkach nocnych, jaką dawał radar, w efekcie czego doszło do tzw. bitwy z konwojem Duisburg[30]. Kilka minut po godz. 1:00 „Fulmine” został celnie ostrzelany sześcioma pociskami kalibrów 152 mm i 102 mm przez krążownik HMS „Penelope” i niszczyciel HMS „Lively”[30]. Otrzymał trafienia między innymi w mostek i pod linią wodną[31]. „Fulmine” oddał w odpowiedzi osiem niecelnych salw tylko z dział dziobowych[30]. O godz. 1:15 niszczyciel przewrócił się i zatonął na pozycji 37°00′N 18°10′E/37,000000 18,166667[31]. Według innych autorów stało się to już o 1:06 na skutek wybuchu kotła[30]. Zatopione zostały też wszystkie siedem statków konwoju („Duisburg”, „San Marco”, „Maria”, „Sagitta”, „Rina Corrado”, „Conte di Misurata”, „Minatitlan”) oraz uszkodzone niszczyciele: „Grecale”, „Euro” i „Maestrale”[30]. Następnego ranka zaś ratujący rozbitków niszczyciel „Libeccio” został zatopiony przez okręt podwodny HMS „Upholder”[30]. W efekcie całej bitwy na okręcie i później w morzu zginęło 141 członków załogi „Fulmine”[30]. Z okrętem zginęli m.in. dowódca kmdr ppor. Mario Milano, który w początkowej fazie boju stracił rękę, i starszy oficer artyleryjski kpt. mar. Giovanni Garau, kontynuujący strzelanie z dział; obaj odznaczeni pośmiertnie złotym Medalem za Męstwo Wojskowe[31].

We włoskiej służbie podczas wojny okręt 97 razy wychodził w morze i przepłynął 29 518 mil morskich w czasie 2127 godzin[32], w tym 4 razy wychodził w celu osłony okrętów, 37 razy w celu konwojowania i 14 razy na poszukiwanie okrętów podwodnych[32].

Uwagi

  1. ↑ Wł. VIII Squadriglia cacciatorpediniere
  2. ↑ Statki: „Arcturus”, „Santa Fé”, „Procida” i „Wachtfels” w eskorcie niszczycieli: „Saetta”, „Fulmine” i „Baleno”[21]
  3. ↑ Statki: „Marburg”, „Kybfels”, „Reichenfels” (niemieckie), „Birmania”, „Rialto” (włoskie), pod bezpośrednią eskortą niszczycieli: „Fulmine” i „Euro” i torpedowców: „Orione”, „Castore” i „Procione” oraz daleką osłoną krążowników i innych niszczycieli.
  4. ↑ Transportowce: „Preussen”, „Sparta”, „Castelverde”, „Motia”, „Capo Orso” i zbiornikowce „Panuco” i „Superga” w eskorcie niszczycieli: „Folgore”, „Euro”, „Fulmine”, „Strale” i „Turbine” i zespołu dalszej osłony. „Preussen” i „Panuco” zderzyły się manewrując podczas ataku okrętu podwodnego[23].
  5. ↑ Statki: „Preussen”, „Motia”, „Bainsizza”, „Maddalena Odero” i „Nicolò Odero” w eskorcie niszczycieli: „Folgore”, „Euro”, „Saetta” i „Fulmine”[24].
  6. ↑ Statki: „Maddalena Odero”, „Nicolò Odero”, „Caffaro”, „Preußen” w eskorcie niszczycieli: „Folgore”, „Euro”, „Saetta”, „Fulmine”, „Alpino” i torpedowca „Pallade”[25].
  7. ↑ Statki: „Ernesto”, „Nita”, „Castelverde”, „Nirva” i „Aquitania” eskortowane przez niszczyciele: „Folgore”, „Saetta”, „Fulmine”[25].
  8. ↑ Statki (motorowce): „Andrea Gritti”, „Rialto”, „Vettor Pisani”, „Francesco Barbaro” i „Sebastiano Venier” eskortowane przez niszczyciele: „Folgore”, „Fulmine”, „Strale”, „Lanzerotto Malocello” i torpedowiec „Orsa”[26].
  9. ↑ Statki: „Tembien”, „Caffaro”, „Nirvo”, „Bainsizza”, „Nicolò Odero” i „Giulia” eskortowane przez niszczyciele: „Oriani”, „Fulmine” i torpedowce „Procione”, „Pegaso”, „Orsa”, „Circe” i „Perseo”[27].
  10. ↑ W skład eskorty wchodziły niszczyciele: „Folgore”, „Fulmine”, „Antoniotto Usodimare”, „Gioberti”, „Nicoloso da Recco”, „Sebenico” i torpedowiec „Calliope”[28].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Patianin 2013 ↓, s. 16-17.
  2. 1 2 Whitley 1997 ↓, s. 160.
  3. 1 2 3 4 5 6 Patianin 2013 ↓, s. 16.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 Patianin 2013 ↓, s. 21.
  5. 1 2 Patianin 2013 ↓, s. 28.
  6. 1 2 Patianin 2013 ↓, s. 18-20.
  7. 1 2 3 4 5 6 7 Patianin 2013 ↓, s. 20.
  8. ↑ Patianin 2013 ↓, s. 29.
  9. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Patianin 2013 ↓, s. 26.
  10. ↑ Patianin 2013 ↓, s. 20-21.
  11. 1 2 3 Patianin 2013 ↓, s. 24.
  12. 1 2 3 4 5 6 7 Patianin 2013 ↓, s. 25.
  13. ↑ Patianin 2013 ↓, s. 28, 33.
  14. 1 2 Patianin 2013 ↓, s. 26, 28-29.
  15. 1 2 3 4 Patianin 2013 ↓, s. 27-29.
  16. 1 2 Patianin 2013 ↓, s. 30.
  17. ↑ Patianin 2013 ↓, s. 31.
  18. 1 2 3 Patianin 2013 ↓, s. 32.
  19. 1 2 Patianin 2013 ↓, s. 34.
  20. ↑ Patianin 2013 ↓, s. 33.
  21. 1 2 Jürgen Rohwer: Seekrieg, 1941 März. [w:] Chronik des Seekrieges 1939-1945 [on-line]. 2020-12-24. (niem.).
  22. ↑ Jürgen Rohwer: Seekrieg, 1941 April. [w:] Chronik des Seekrieges 1939-1945 [on-line]. 2023-02-03. (niem.).
  23. 1 2 3 4 Jürgen Rohwer: Seekrieg, 1941 Mai. [w:] Chronik des Seekrieges 1939-1945 [on-line]. 2021-11-15. (niem.).
  24. 1 2 Jürgen Rohwer: Seekrieg, 1941 Juni. [w:] Chronik des Seekrieges 1939-1945 [on-line]. 2020-11-30. (niem.).
  25. 1 2 3 4 Jürgen Rohwer: Seekrieg, 1941 Juli. [w:] Chronik des Seekrieges 1939-1945 [on-line]. 2022-10-31. (niem.).
  26. 1 2 Jürgen Rohwer: Seekrieg, 1941 August. [w:] Chronik des Seekrieges 1939-1945 [on-line]. 2022-11-07. (niem.).)
  27. 1 2 3 Jürgen Rohwer: Seekrieg, 1941 September. [w:] Chronik des Seekrieges 1939-1945 [on-line]. 2021-09-15. (niem.).
  28. 1 2 Jürgen Rohwer: Seekrieg, 1941 Oktober. [w:] Chronik des Seekrieges 1939-1945 [on-line]. 2022-06-18. (niem.).
  29. ↑ Jürgen Rohwer: Seekrieg 1941, November. [w:] Chronik des Seekrieges 1939-1945 [on-line]. 2020-01-25. (niem.).
  30. 1 2 3 4 5 6 7 Kaczmarek 2014 ↓, s. 55-56.
  31. 1 2 3 Patianin 2013 ↓, s. 43.
  32. 1 2 Patianin 2013 ↓, s. 45.

Bibliografia

  • Rafał Kaczmarek. Największy sukces „Force K”. „Morze, Statki i Okręty”. Nr 5-6/2014 (145), s. 54-56, maj–czerwiec 2014. 
  • Siergiej Patianin. «Strieły» i «mołnii». Esmincy tipow «Dardo» i «Folgore». „Arsienał-Kollekcyja”. Nr 1/2013 (7), s. 15-45, styczeń 2013. Moskwa. (ros.). 
  • Jürgen Rohwer: Chronik des Seekrieges 1939-1945. Württembergische Landesbibliothek Stuttgart. (niem.).
  • M.J. Whitley: Zerstörer im Zweiten Welkrieg. Stuttgart: Motorbuch Verlag, 1997. ISBN 3-613-01426-2. (niem.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.