Ignacy Korwin-Milewski

Ignacy Korwin-Milewski
Ilustracja
Ignacy Korwin-Milewski, pastel autorstwa Leona Wyczółkowskiego (1901)
Data i miejsce urodzenia

27 kwietnia 1846
Gieranony (Jakuny?)

Data i miejsce śmierci

16 października 1926
Pula

Rodzice

Oskar Korwin-Milewski i Weronika Wołk-Łaniewska

Małżeństwo

Janina Zofia Umiastowska

Krewni i powinowaci

Hipolit Milewski,
Maria Milewska,
Oskar Milewski

Odznaczenia
Kawaler/Dama Wielkiego Krzyża Honoru i Dewocji – Zakon Maltański (SMOM)
Ignacy Korwin-Milewski w mundurze Kawalera Honoru i Dewocji Zakonu Maltańskiego, portret Władysława Czachórskiego (1876, obraz zaginiony w czasie II wojny światowej)[1]
Wyspa Świętej Katarzyny na Morzu Adriatyckim, należąca do Ignacego Korwin-Milewskiego w latach 1899–1926
Cecylia Włodzimirska, rzekoma córka Ignacego Korwin-Milewskiego[2]
Jacht parowy „Litwa”, należący do Ignacego Korwin-Milewskiego, w porcie w Sztokholmie w lipcu 1897 roku[3]
Dwór Korwin-Milewskich w Gieranonach, miejsce urodzenia Ignacego Korwin-Milewskiego (fotografia sprzed 1939 roku)
Pałac Ignacego Korwin-Milewskiego w Wilnie, obecnie siedziba Związku Pisarzy Litwy[4]. Korwin-Milewski był jego właścicielem w latach 1882–1894[5]
Grobowiec matki Ignacego Korwin-Milewskiego, Weroniki z Wołk-Łaniewskich, na cmentarzu na Rossie w Wilnie, ufundowany przez niego w latach 90. XIX wieku, w którym pochowano jego serce[4]
Święto Trąbek I Aleksandra Gierymskiego (1884). Ignacy Korwin-Milewski posiadał inną wersję tego obrazu, Święto Trąbek II (1888), zaginioną w czasie II wojny światowej[1]

Ignacy Karol Milewski (Korwin-Milewski) (ur. 27 kwietnia 1846 w Gieranonach Murowanych[a], zm. 16 października 1926 w Puli) – polski kolekcjoner i mecenas sztuki, filantrop, podróżnik, hrabia papieski, przedstawiciel XIX-wiecznego konserwatyzmu na ziemiach polskich, publicysta polityczny. Bogaty właściciel ziemski z powiatu oszmiańskiego w guberni wileńskiej leżącej w Kraju Północno-Zachodnim Imperium Rosyjskiego, członek honorowy Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Krakowie[7][8].

Życiorys

W latach 1856–1863 przebywał w Paryżu, gdzie ukończył Lycée impérial Bonaparte. Po pobycie w Paryżu przeniósł się do Wilna. W roku 1865 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie w Dorpacie, które ukończył trzy lata później[1]. Był wówczas członkiem korporacji akademickiej Konwent Polonia[9]. Lata 1868–1870 spędził w Gieranonach. Od maja 1871 roku do 1875 roku studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium[1]. W 1875 roku wyjechał do Rzymu[10], gdzie w 1876 roku zakupił w Kurii Rzymskiej dziedziczny tytuł hrabiowski, przyjmując herb „Milan”[11], którego dewiza brzmiała Malgré tout (franc. „mimo wszystko”); został on nadany przez papieża Piusa IX[1]. 18 lutego 1876 roku wstąpił do Zakonu Kawalerów Maltańskich, otrzymując godność Kawalera Wielkiego Krzyża Honoru i Dewocji[1]. W 1877 roku przejął znaczną część majątku matki i od ok. 1880 roku zaczął gromadzić w Wilnie kolekcję dzieł sztuki[10][12].

Kilkukrotnie zmieniał obywatelstwo z rosyjskiego na austriackie i z powrotem na rosyjskie, które ostatecznie zmienił na włoskie[13]. Pomnożył swój majątek dzięki udanym transakcjom finansowym[11]. W latach 1899–1926 był właścicielem Wyspy Świętej Katarzyny na Morzu Adriatyckim, zakupionej od arcyksięcia Karola Stefana Habsburga, na której osiadł w 1905 roku[14]. Miała ona status eksterytorialny[14].

Wybudował na wyspie pałac zaprojektowany przez Teodora Talowskiego[15] i umieścił w nim swoją kolekcją dzieł malarskich, w tym obrazy takich artystów jak Jan Matejko, Aleksander Gierymski, Józef Chełmoński, Leon Wyczółkowski, Jacek Malczewski[16][17]. W skład kolekcji, liczącej pierwotnie ponad 200 płócien artystów związanych ze szkołą monachijską[1][18], wchodziły m.in. obrazy Stańczyk Jana Matejki (1865), Babie lato Józefa Chełmońskiego (1875), Aktorzy przed Hamletem Władysława Czachórskiego (1875), Żydówka z cytrynami Aleksandra Gierymskiego (1881) oraz Święto Trąbek Aleksandra Gierymskiego (1888)[1][16]. Jedną z jej części stanowił zbiór autoportretów zamówionych przez Milewskiego w latach 1890–1904 u 16 malarzy, których najwyżej cenił, wzorowany na Galerii Uffizi we Florencji[18]. Za wizytówkę swojej kolekcji uważał Stańczyka i Autoportret Matejki oraz Święto Trąbek Gierymskiego[1].

Był właścicielem luksusowego jachtu parowego, a zarazem dwumasztowego szkunera, również zakupionego od Karola Stefana Habsburga; pierwotnie nosił on nazwę „Christa”, lecz Milewski zmienił jego nazwę na „Litwa”[11][19]. Należał do elitarnej Cesarsko-Królewskiej Eskadry Jachtowej (niem. K.u.k Yacht-Geschwader)[20][21], nominalnie części austro-węgierskiej marynarki wojennej[22] (jednostki pływające eskadry posługiwały się austro-węgierską banderą wojenną)[23]. W lecie 1897 roku odbył „Litwą” pięciomiesięczny rejs po Morzu Bałtyckim, Morzu Białym i Morzu Norweskim, przepływając 5610 mil morskich i zatrzymując się w 48 miejscach[21]. Opisywał swoje podróże morskie w broszurach i książkach[11] (np. Vingt-trois jours dans l’Ocean Glacial et la Mer Blanche: 4éme Croisiére de la Litwa, Paryż 1898)[24].

Prowadził działalność filantropijną, współfinansował pierwsze pogotowie ratunkowe w Wilnie[4]. W 1892 roku ufundował witraż ku czci Matki Boskiej Ostrobramskiej w prezbiterium kościoła Mariackiego w Krakowie[1]. Wspomagał materialnie polskich artystów jako mecenas sztuki, wypłacał regularną pensję Aleksandrowi Gierymskiemu i posiadał kilkadziesiąt jego obrazów[11]. W latach 1899–1908 był mecenasem malarza Wincentego Wodzinowskiego, zakupił dla niego dworek wraz z pracownią w podkrakowskich Swoszowicach[25]. Planował przekazać kolekcję na własność społeczeństwu polskiemu i zamierzał sfinansować budowę odpowiedniej galerii, jednak pertraktacje z władzami miejskimi Krakowa i Lwowa zakończyły się fiaskiem[16].

Był ekscentrykiem i bohaterem głośnych skandali, o których pisała polska i europejska prasa[16][26]. Przez dwa lata utrzymywał relacje z 26-letnią Cecylią Włodzimirską, modelką Wincentego Wodzinowskiego[27][28], i z powodu ogromnej różnicy wieku, chcąc uniknąć kłopotliwych pytań, przedstawiał ją jako swoją córkę[26][28]. Związek zakończył się konfliktem i roszczeniami finansowymi ze strony Włodzimirskiej, która żądała pieniędzy jako rzekome nieślubne dziecko Milewskiego[27]. W 1904 roku Milewski postrzelił z rewolweru jej młodego znajomego w trakcie awantury na dworcu kolejowym w Wiedniu, gdy został przez niego niespodziewanie uderzony[28][29]. Relacjonując ten incydent, krakowski dziennik „Nowiny dla Wszystkich” wspomniał, że wcześniej Milewski został na pięć lat wydalony z Rosji za grożenie rewolwerem gubernatorowi Wilna[29].

W 1906 roku ożenił się w kościele Świętego Ducha w Wilnie z Janiną Zofią Umiastowską z Ostroróg-Sadowskich po śmierci jej pierwszego męża Władysława Umiastowskiego, który zmarł w 1905 roku[4]. Para nie miała dzieci[7], a małżeństwo po kilku latach zakończyło się separacją[18]. Po I wojnie światowej stracił majątki ziemskie i ruchomości pozostałe na terenach rosyjskich[10]. W 1922 roku w Wilnie przeszedł atak apopleksji, co znacznie nadszarpnęło jego zdrowie[1]. Spędził ostatnie lata życia na Wyspie Świętej Katarzyny[1]. Po separacji i konflikcie z żoną był zmuszony odwoływać się do wielu europejskich instancji sądowych, a jego majątek obłożono sekwestrem. W latach 20. XX wieku znalazł się w tarapatach finansowych i zaczął wyprzedawać swoje zbiory[30].

8 czerwca 1926 roku usynowił Stanisława Feliksa Lipkowskiego (1901–1986), wnuka swojej siostry Marii, którego uczynił spadkobiercą[1]. Zmarł w szpitalu w Puli 16 października 1926 roku, został pogrzebany na cmentarzu w Rovigno d’Istria[31], a jego serce pochowano w grobowcu matki, Weroniki z Wołk-Łaniewskich, na cmentarzu na Rossie w Wilnie[4]. Po śmierci Milewskiego kolekcja jego obrazów uległa rozproszeniu[32].

Rodzina

Wywodził się z Milewskich herbu Korwin, rodziny właścicieli ziemskich. Syn Oskara Korwin-Milewskiego, przedstawiciela konserwatywnego obozu krytykującego nadmierną centralizację Imperium Rosyjskiego[33], oraz Weroniki Wołk-Łaniewskiej. Rodzice Ignacego Karola posiadali jeszcze trójkę dzieci: Marię, Oskara oraz Hipolita. Hipolit Milewski, podobnie jak Ignacy Karol, zajął się działalnością polityczną[34].

Ignacy Korwin-Milewski zakupił w Kurii Rzymskiej dziedziczny tytuł hrabiowski dla najbliższej rodziny, jednak jego ojciec Oskar Korwin-Milewski i brat Hipolit Korwin-Milewski nie używali tytułu hrabiowskiego i często podpisywali się z dodatkiem „nie hrabia”[4].

Program polityczny i publicystyka

W swoich pismach publicystycznych, tworzonych głównie na początku XX wieku, przedstawiał się jako reprezentant szlachty litewskiej i nawoływał do lojalności wobec caratu[35]. Krytykował reformę uwłaszczeniową Aleksandra II z 1861 roku, program polityczny Narodowej Demokracji i polskie powstania narodowe; postulował zwalczanie idei demokratycznych, a ruch narodowowyzwoleńczy i rewolucyjny traktował jako „niebezpieczne mrzonki [...] rujnujące klasę szlachecką”[35]. Uważał, że szlachta Kraju Północno-Zachodniego Imperium Rosyjskiego powinna się zjednoczyć ze szlachtą rosyjską i wiernie stać przy boku cesarza, co zapewni jej uprzywilejowaną pozycję w państwie rosyjskim przy zachowaniu rodzimej tradycji, religii i wielowiekowej kultury[35][36].

Według Mikołaja Tarkowskiego, badacza myśli politycznej Milewskiego, jego poglądy, wyrażane w ostry i bezkompromisowy sposób, miały charakter skrajny i napotykały zdecydowany sprzeciw większości polskiego ziemiaństwa, również o nastawieniu konserwatywno-zachowawczym, narażając go na ataki; zarzucano mu rusofilstwo i apostazję[35].

Publikacje

Broszury polityczno-publicystyczne

  • List otwarty do panów akcyonaryuszów Wileńskiego Ziemskiego Banku (Kraków 1884),
  • Внутренный кризись России и Народное Представительство (Wilno 1905),
  • Głos szlachcica o wyborach posła do Rady Państwa (dwa wydania polskie, Wilno 1910 i Warszawa 1911, oraz wydanie rosyjskie, Petersburg 1911),
  • Wiązanka odpowiedzi szlachcica tudzież słowo o tem, do czego ma dążyć szlachta litewska (Wilno 1910),
  • Do czego ma dążyć szlachta litewska (wydanie polskie i rosyjskie 1911),
  • Walka z kłamstwem (wydanie rosyjskie Petersburg 1910, wydanie polskie Petersburg 1911),
  • O reformie duchowieństwa na Litwie (Wilno 1912),
  • Жажду Справедливости для угнетённого литовского дворянства (Petersburg 1912),
  • Ein Separatfrieden mit Russland? (pod pseudonimem „Doktor A.-Z.”, Wiedeń 1915)[7].

Inne prace

  • Vingt-trois jours dans l’Ocean Glacial et la Mer Blanche: 4éme Croisiére de la Litwa (Paryż 1898),
  • Une petite croisière en très haute compagnie (Paryż 1899),
  • Sa Majesté la Reine d’Espagne et son Frère Mgr l’Archiduc Charles-Étienne (Paryż 1901),
  • Eine Antwort des Grafen J. Milewski dem Krakauer Einwohner Karol Wlodzimirski als Zuhälter seiner eigenen Frau erteilt (Paryż 1904)[7].

Wystawy i upamiętnienie

W czerwcu 1894 roku wystawił 22 obrazy na Powszechnej Wystawie Krajowej we Lwowie[1]. Zyskał ogromny rozgłos dzięki zorganizowaniu w grudniu 1895 roku w Künstlerhaus we Wiedniu wystawy 52 najlepszych dzieł wchodzących w skład kolekcji[1]. Wystawa, której towarzyszył niemieckojęzyczny katalog (1895)[1][37], zyskała znakomite recenzje i oglądał ją sam cesarz Franciszek Józef[1]. W różnych okresach życia Milewski udostępniał swoje zbiory zwiedzającym w dworze w Gieranonach, w pałacu w Wilnie i w pałacu na Wyspie Świętej Katarzyny[1].

W dniach 27–28 września 2016 roku Ambasada RP w Zagrzebiu, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Muzeum Narodowe w Warszawie, władze miasta Rovinj i przedstawiciele Polskiego Towarzystwa Kulturalnego im. Fryderyka Chopina w Rijece zorganizowali w Chorwacji obchody 170. rocznicy urodzin i 90. rocznicy śmierci hrabiego[14]. Odnowiono płytę nagrobną na cmentarzu w Rovinju oraz odsłonięto kamienną tablicę pamiątkową na Wyspie Świętej Katarzyny[38]. W ramach rocznicowych uroczystości otwarto także wystawę fotografii 23 obrazów z kolekcji Milewskiego znajdujących się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie[38].

W 2026 roku, w 100. rocznicę śmierci Milewskiego, w Muzeum Narodowym w Warszawie zorganizowano wystawę pt. Kolekcjoner. Ignacy Korwin-Milewski (1846–1926) (17 kwietnia 2026 – 13 września 2026, kuratorka Renata Higersberger), która odtwarzała jego kolekcję i upamiętniała postać[32][39]. Zaprezentowano na niej sprowadzone z wielu ośrodków 73 obrazy należące do kolekcji i reprodukcje kolejnych 37 dzieł[39]. Wystawie towarzyszył obszerny ilustrowany katalog zawierający zestawienie wszystkich znanych w 2026 roku obrazów wchodzących w skład kolekcji (150 płócien)[39][40]. Na wystawie, oprócz prac malarskich, zaprezentowano również unikatowy zbiór 120 fotografii dokumentujących morską wyprawę Milewskiego z 1897 roku na pokładzie jachtu „Litwa”, użyczony przez Muzeum Pamięci Sybiru w Białymstoku, zawierający niezwykle rzadkie zdjęcia Wysp Sołowieckich (późniejszej siedziby Obozu Sołowieckiego, części Gułagu)[41].

Odniesienia w literaturze pięknej

Ignacy Korwin-Milewski pojawia się w książce Pan Samochodzik i europejska przygoda Arkadiusza Niemirskiego (2002, kontynuacja przygód Pana Samochodzika, postaci literackiej stworzonej przez Zbigniewa Nienackiego)[42] i jest głównym bohaterem powieści Wacława Holewińskiego Oraz wygnani zostali. Opowieść o Ignacym Korwin-Milewskim (Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 2020)[26][43].

Dzieła wchodzące w skład kolekcji Ignacego Korwin-Milewskiego

Obrazy nabywane indywidualnie

Milewski kupował obrazy bezpośrednio od artystów lub na rynku wtórnym, np. Stańczyka Jana Matejki nabył w 1891 roku od warszawskiego notariusza Michała Józefowicza-Hlebickiego[1], płacąc 8000 rubli[44]. Niekiedy do zakupów dochodziło przypadkowo, np. oglądając jeden z obrazów Gierymskiego, przy okazji zauważył rozpoczętą pracę Targ na jarzyny na placu Żelaznej Bramy w Warszawie Józefa Pankiewicza, wówczas młodego malarza, po czym kupił ją w formie jeszcze nieukończonej za kwotę 400 rubli, za co pod koniec XIX można było kupić 5 hektarów ziemi[45].

Autoportrety polskich malarzy namalowane na specjalne zamówienie

Autoportrety artystów zamawiane przez Milewskiego miały jednolitą kompozycję i format: postacie były naturalnej wielkości, ujęte w ¾ wysokości, przedstawione na neutralnym tle w postawie stojącej, na wprost, z paletą w dłoni[18]. Konwencji tej nie podporządkował się jedynie Jan Matejko, który sportretował się w fotelu; jego Autoportret jest obecnie uważany za arcydzieło[18]. Jedyna kobieta, Anna Bilińska-Bohdanowiczowa, zmarła w trakcie pracy i obraz nie został ukończony[18]. Jacek Malczewski nie był zadowolony z pierwszego autoportretu, w ciemnym garniturze, i zdecydował się namalować jeszcze jeden[18]. Dwaj artyści, Józef Brandt i Michał Gorstkin-Wywiórski, nie przyjęli zlecenia Milewskiego, więc zamówił ich portrety u innych malarzy[54].

Uwagi

  1. ↑ W akcie adopcji Stanisława Feliksa Lipkowskiego podpisanym w dniu 8 czerwca 1926 roku, przechowywanym w Muzeum Miejskim w Rovinju w Chorwacji, podano, że Milewski urodził się w Jakunach w guberni wileńskiej[1]. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich (tom III, 1882) wymienia w guberni wileńskiej kilka miejscowości o tej nazwie[6].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 Renata Higersberger: Ignacy Karol hr. Korwin-Milewski, wybitny kolekcjoner i hojny mecenas, niedoszły darczyńca. W: Darczyńcy polskich muzeów. Historia i współczesność. Magdalena Białonowska, Katarzyna Mączewska (red. naukowa). T. I. Warszawa: Muzeum Narodowe w Warszawie, Zamek Królewski w Warszawie – Muzeum, 2021, s. 105–115. ISBN 978-83-7022-293-2. [dostęp 2026-05-09].
  2. ↑ „Nasi” za granicą. „Nowości Ilustrowane”, Rok II, nr 44, 28 października 1905, s. 7–8. [dostęp 2026-05-06].
  3. ↑ Hity polskiego malarstwa na wystawie w warszawskim muzeum. DlaKultury.pl, 20 kwietnia 2026. [dostęp 2023-02-26].
  4. 1 2 3 4 5 6 Justyna Giedrojć: Hrabia Ignacy Korwin-Milewski, człowiek ważny dla Wilna, lecz całkowicie zapomniany. „Kurier Wileński”, 16 lutego 2022. [dostęp 2026-05-02].
  5. ↑ Morta Baužienė: Lietuvos rašytojų sąjungos rūmų kompleksas. AUTC. Architektūros ir urbanistikos tyrimų centra. [dostęp 2026-05-14]. (lit.).
  6. ↑ Jacuny, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 360.
  7. 1 2 3 4 Andrzej Ryszkiewicz, Milewski (Korwin-Milewski) Ignacy Karol, [w:] Polski Słownik Biograficzny, red. E. Rostworowski, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1976, t. XXI.
  8. ↑ Pamiętnik Sokoła Krakowskiego 1885–1896, Kraków 1896, s. 30.
  9. ↑ Konwent Polonia. Archiwum Korporacyjne. [dostęp 2023-02-26].
  10. 1 2 3 4 Gobelin-portiera Ignacego Korwin-Milewskiego, Francja, Aubusson, manufaktura Braquenié, 1888. Artinfo.pl. [dostęp 2026-05-05].
  11. 1 2 3 4 5 Zdzisław Antolski: Korwin Milewski – Anty Wokulski. „Pisarze.pl”, 28 kwietnia 2020. [dostęp 2026-05-02].
  12. ↑ Andrzej Romanowski, Pozytywizm na Litwie: polskie życie kulturalne na ziemiach litewsko-białorusko-inflanckich w latach 1864–1904, Kraków 2003. ISBN 83-242-0087-8.
  13. ↑ Piotr Sarzyński: Skandalista, milioner, kolekcjoner. Korwin-Milewski i jego szalone przygody ze sztuka. „Polityka”, 21 kwietnia 2026. [dostęp 2026-05-12].
  14. 1 2 3 Renata Higersberger: 170. urodzin i 90. śmierci Ignacego hr. Korwin-Milewskiego. Muzeum Narodowe w Warszawie, 26 września 2026. [dostęp 2026-04-30].
  15. ↑ Stanisław Łoza, Architekci i budowniczowie w Polsce, Warszawa 1954.
  16. 1 2 3 4 5 6 7 8 Katarzyna Łomnicka: Kolekcja malarstwa polskiego Ignacego Korwin-Milewskiego. Sztuki Piękne. [dostęp 2026-05-05].
  17. ↑ Andrzej Ryszkiewicz. Ignacy Korwin Milewski. „Art and Business”. Tom 9, nr 9 (90), s. 69–71, 1997. Warszawa: Wydawnictwo Epoka. ISSN 0867-3160.
  18. 1 2 3 4 5 6 7 8 Gwiazdy na czerwonym dywanie, czyli niezwykła galeria autoportretów. Muzeum Narodowe w Warszawie. [dostęp 2026-05-06].
  19. ↑ Screw steamer „Carmen”. Scottish Built Ships. The History of Shipbiulding in Scotland. [dostęp 2026-05-11]. (ang.).
  20. ↑ Statuten des K.u.K. Yacht-Geschwader 1895, 1895, s. 28. [dostęp 2026-05-04]. (niem.)
  21. 1 2 K.u.k. Yacht-Geschwader in Pola. Bericht des Comité über dessen Thätigkeit während des Jahres 1897, 1897. [dostęp 2026-05-03]. (niem.)
  22. ↑ Almanach für die k.u.k. Kriegs-Marine 1898: mit Genehmigung des k. u. k. Reichs-Kriegs-Ministeriums, Marine-Section, Pola 1898, s. 66, 68, 72. [dostęp 2026-05-04]. (niem.)
  23. ↑ Stanko Piplović. C. i k. Jaht klub u Puli u vrijeme austrijske uprave. „Godišnjak Njemačke zajednice (DG Jahrbuch)”. 17, s. 257–276, 2010. ISSN 1849-8159. [dostęp 2026-05-07]. (chorw.).
  24. ↑ Ignacy Karol Milewski: Vingt-trois jours dans l’Ocean Glacial et la Mer Blanche: 4éme Croisiére de la Litwa, 1898. Polona. [dostęp 2026-05-03].
  25. ↑ Anna Piątkowska: Krakowski obraz „Podczas sumy we Wróblowicach” można mieć za ok. pół miliona zł. „Gazeta Krakowska”, 23 marca 2025. [dostęp 2026-05-05].
  26. 1 2 3 Tomasz Zb. Zapert: Wacław Holewiński, „Oraz wygnani zostali”, PIW, Warszawa 2020 (recenzja). rynek-ksiazki.pl. [dostęp 2026-04-30].
  27. 1 2 Handel ludzką czcią. „Nowości Ilustrowane”, Rok I, nr 11, 10 grudnia 1904, s. 8–9. [dostęp 2026-05-06].
  28. 1 2 3 Zajście hr. Milewskiego we Wiedniu (wywiad u h. Milewskiego). „Kurjer Warszawski”, Rok 84, nr 182, 3 lipca 1904, s. 4–5. [dostęp 2026-05-05].
  29. 1 2 Hr. Milewski strzela. „Nowiny dla Wszystkich”, Rok II, nr 148, 1 lipca 1904, s. 1–2. [dostęp 2026-05-05].
  30. ↑ Karolina Dzimira-Zarzycka: Poplątane losy „Chłopca w słońcu” Aleksandra Gierymskiego z kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu. Historia: Poszukaj. [dostęp 2026-05-05].
  31. ↑ Andrzej Szwarc, Paweł Wieczorkiewicz, Bracia Korwin Milewscy – patrioci czy apostaci?, [w:] Francja – Polska XVIII–XIX w. Studia z dziejów kultury i polityki poświęcone Profesorowi Andrzejowi Zahorskiemu w sześćdziesiątą rocznicę urodzin, Warszawa 1983. ISBN 83-01-03683-4.
  32. 1 2 Kolekcjoner. Ignacy Korwin-Milewski (1846–1926). Muzeum Narodowe w Warszawie. [dostęp 2026-04-27].
  33. ↑ Dariusz Szpoper, Sukcesorzy Wielkiego Księstwa. Myśl polityczna i działalność konserwatystów polskich na ziemiach litewsko-białoruskich w latach 1904–1939, Gdańsk 1999. ISBN 83-87570-90-7.
  34. ↑ Hipolit Korwin-Milewski, Siedemdziesiąt lat wspomnień (1855–1925). Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa. [dostęp 2017-12-29].
  35. 1 2 3 4 Mikołaj Tarkowski. Szlachta Kraju Północno-Zachodniego w służbie imperatora rosyjskiego. Rys poświęcony poglądom politycznym hrabiego Ignacego Korwin-Milewskiego. „Studia Iuridica Lublinensia”. Vol. XXV, 3, s. 923–932, 2016. Lublin: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Marii Curie-Sklodowskiej. ISSN 1731-6375. [dostęp 2026-05-09].
  36. ↑ Ignacy Karol Milewski, Głos Szlachcica o wyborach posła do Rady Państwa, Wilno 1910.
  37. ↑ Gräfich I. Milewski’sche Sammlung, [w:] Katalog der Ausstellung im Künstlerhause, Wien, I., Lothringerstrasse 9, Wiedeń 1895, s. 3–13. (niem.). [dostęp 2026-05-10].
  38. 1 2 Hrabia Ignacy Korwin-Milewski – postać niezwykła. Ambasada RP w Zagrzebiu. [dostęp 2017-12-29].
  39. 1 2 3 Karolina Guzińska: „Kolekcjoner. Ignacy Korwin-Milewski”. Rekonstrukcja legendarnego zbioru w MNW. „Puls Biznesu”, 16 kwietnia 2026. [dostęp 2026-05-07].
  40. ↑ Kolekcjoner. Ignacy Korwin-Milewski (1846–1926). Katalog. Muzeum Narodowe w Warszawie. [dostęp 2026-04-27].
  41. ↑ Nasze zbiory na wystawie Muzeum Narodowego w Warszawie. Muzeum Pamięci Sybiru, 20 kwietnia 2026. [dostęp 2026-05-03].
  42. ↑ Akradiusz Niemirski, Pan Samochodzik i europejska przygoda, cop. 2002, 2021. legimi.pl. [dostęp 2026-05-01].
  43. ↑ Wacław Holewiński: Oraz wygnani zostali. Opowieść o Ignacym Korwin-Milewskim. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2020, s. 1–253. ISBN 978-83-8196-028-1.
  44. ↑ Anna Bernat: Od „Stańczyka” po „Babie lato”. Wystawa o kolekcji Ignacego Korwin-Milewskiego w Muzeum Narodowym w Warszawie. Wszystko Co Najważniejsze, 15 kwietnia 2026. [dostęp 2026-05-07].
  45. 1 2 Arkadiusz Krawczyk: Oko historyka sztuki wobec dzieła. Historia recepcji „Targu za Żelazną Bramą w Warszawie” Józefa Pankiewicza, s. 24. Academia.edu, 2025. [dostęp 2026-05-06].
  46. ↑ Stanisław Witkiewicz, Bałtyk pod Połągą (1885). Muzeum Narodowe w Warszawie. [dostęp 2026-05-11].
  47. ↑ Aleksander Gierymski, Widok okolic zamku Kufstein II (1889). Muzeum Narodowe w Warszawie. [dostęp 2026-05-06].
  48. ↑ Wincenty Wodzinowski, Odpoczynek żniwiarzy (1890). Muzeum Narodowe w Warszawie. [dostęp 2026-05-06].
  49. ↑ Jacek Malczewski, Portret Michała Wywiórskiego (1892–1893). Muzeum Narodowe w Warszawie. [dostęp 2026-05-06].
  50. ↑ Aleksander Gierymski, Park włoski (1895). Muzeum Śląskie w Katowicach. [dostęp 2026-05-10].
  51. ↑ Aleksander Gierymski, Villa Torlonia we Frascati (1895). Muzeum Narodowe w Krakowie. [dostęp 2026-05-10].
  52. ↑ Franciszek Żmurko, Przeszłość grzesznika (1895). Muzeum Narodowe w Warszawie. [dostęp 2026-05-11].
  53. ↑ Bolesław Szańkowski, Portret Józefa Brandta (1910). Muzeum Narodowe w Warszawie. [dostęp 2026-05-06].
  54. ↑ Wystawa w Muzeum Narodowym w Warszawie. Rekonstrukcja słynnej kolekcji hrabiego Korwin-Milewskiego. „Rzeczpospolita”, 2 maja 2026. [dostęp 2026-05-12].

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.