Johann Passler

Johann Passler
Data i miejsce urodzenia

18 sierpnia 1961
Anterselva

Klub

C.S. Carabinieri

Wzrost

178 cm

Debiut w PŚ

14.01 1982, Egg am Etzel (19. miejsce – b.indywidualny)

Pierwsze punkty w PŚ

14.01 1982, Egg am Etzel (19. miejsce – b.indywidualny)

Pierwsze podium w PŚ

9.03 1983, Oslo
(2. miejsce – b.indywidualny)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Igrzyska olimpijskie
brązCalgary 1988biathlon
(b.indywidualny)
brązCalgary 1988biathlon
(sztafeta)
Mistrzostwa świata
złotoKontiolahti 1990sztafeta
złotoBorowec 1993sztafeta
brązRuhpolding 1985sprint
brązOslo 1986sztafeta
Puchar Świata
3. miejsce
1987/1988

Johann Passler (ur. 18 sierpnia 1961 w Anterselvie) – włoski biathlonista, dwukrotny medalista igrzysk olimpijskich i czterokrotny medalista mistrzostw świata.

Kariera

W Pucharze Świata zadebiutował 14 stycznia 1982 roku w Egg am Etzel, zajmując 19. miejsce w biegu indywidualnym. Tym samym już w swoim debiucie zdobył pierwsze punkty. Na podium zawodów tego cyklu po raz pierwszy stanął 9 marca 1983 roku w Oslo, zajmując drugie miejsce w tej samej konkurencji. W zawodach tych rozdzielił Dmitrija Wasiljewa z ZSRR oraz Andreasa Schweigera z RFN. W kolejnych startach jeszcze 11 razy stawał na podium, odnosząc przy tym trzy zwycięstwa: 23 stycznia 1988 roku w Anterselvie wygrał bieg indywidualny, a 11 marca 1989 roku w Östersund i 16 stycznia 1993 roku w Val Ridanna był najlepszy w sprincie. Ostatni raz w czołowej trójce znalazł się 18 marca 1995 roku w Lillehammer, gdzie był drugi w sprincie. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1987/1988, kiedy zajął trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej, za Niemcem Fritzem Fischerem i Eirikiem Kvalfossem z Norwegii.

W 1982 roku wystartował na mistrzostwach świata w Mińsku, gdzie zajął 27. miejsce w biegu indywidualnym, 20. w sprincie i piąte w sztafecie. Na rozgrywanych trzy lata później mistrzostwach świata w Ruhpolding wywalczył brązowy medal w sprincie. Wyprzedzili go tam jedynie Frank-Peter Roetsch z NRD i Eirik Kvalfoss. Kolejny brązowy medal zdobył podczas mistrzostw świata w Oslo w 1986 roku, gdzie wspólnie z Wernerem Kiemem, Gottliebem Taschlerem i Andreasem Zingerle zajął trzecie miejsce w sztafecie. Ponadto sztafeta włoska w składzie: Pieralberto Carrara, Wilfried Pallhuber, Johann Passler i Andreas Zingerle zwyciężyła na mistrzostwach świata w Oslo/Mińsku/Kontiolahti w 1990 roku oraz rozgrywanych trzy lata później mistrzostwach świata w Borowcu. Był też czwarty w tej samej konkurencji na mistrzostwach świata w Feistritz w 1989 roku oraz mistrzostwach świata w Lahti w 1991 roku, a także w sprincie na MŚ 1986 i MŚ 1989, przegrywając walkę o podium odpowiednio z André Sehmischem z NRD i Jurijem Kaszkarowem z ZSRR.

Jego olimpijskim debiutem były igrzyska w Sarajewie w 1984 roku. Zajął tam 35. miejsce w biegu indywidualnym i piąte w sztafecie. Największe sukcesy osiągnął podczas igrzysk olimpijskich w Calgary w 1988 roku, gdzie zdobył dwa medale. Najpierw zajął trzecie miejsce w biegu indywidualnym, przegrywając tylko z Frankiem-Peterem Roetschem i Walerijem Miedwiedcewem z ZSRR. Następnie był ósmy w sprincie, a w ostatnich zawodach, razem z Kiemem, Taschlerem i Zingerle był trzeci w sztafecie. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach olimpijskich w Albertville był między innymi siódmy w biegu indywidualnym i czwarty w sztafecie. Brał również udział w igrzyskach w Lillehammer w 1994 roku, gdzie rywalizację w sprincie ukończył na trzynastej pozycji, a w sztafecie zajął szóste miejsce.

Z zawodu był policjantem.

Osiągnięcia

Igrzyska olimpijskie

Rok Miejscowość Konkurencje
IN SP PU MS RL MR SR
1984 Sarajewo 35. – nd. nd. 5. nd. –


1988 Calgary 3. 8. nd. nd. 3. nd. –


1992 Albertville 7. 15. nd. nd. 4. nd. –


1994 Lillehammer – 13. nd. nd. 6. nd. –

Mistrzostwa świata

Rok Miejscowość Konkurencje
IN SP PU MS RL MR SR
1982 Mińsk 27. 20. nd. nd. 5. nd. –


1983 Anterselva 11. 6. nd. nd. 10. nd. –


1985 Ruhpolding – 3. nd. nd. 8. nd. –


1986 Oslo 7. 4. nd. nd. 3. nd. –


1987 Lake Placid 19. 31. nd. nd. 8. nd. –


1989 Feistritz 12. 4. nd. nd. 4. nd. –


1990 Mińsk/Oslo/Kontiolahti – 10. nd. nd. 1. nd. –


1991 Lahti – 22. nd. nd. 4. nd. –


1993 Borowec 17. 11. nd. nd. 1. nd. –

Puchar Świata

Sezon Miejsce
1981/1982 19.
1982/1983 7.
1983/1984 -
1984/1985 30.
1985/1986 20.
1986/1987 30.
1987/1988 3.
1988/1989 15.
1989/1990 20.
1990/1991 20.
1991/1992 4.
1992/1993 5.
1993/1994 24.
1994/1995 29.
1995/1996 -

Miejsca na podium chronologicznie

Lp.DzieńRokMiejscowośćKonkurencjaLokataPudłaCzas bieguStrataZwycięzca
1. 9 marca 1983 Norwegia Oslo Bieg indywidualny na 20 km 2. 0+0+0+2 1:10:04,4 +34,0 Dmitrij Wasiljew
2. 10 marca 1983 Norwegia Oslo Sprint na 10 km 3. 0+0 31:27,8 +27,6 Frank-Peter Roetsch
3. 16 lutego 1985 RFN Ruhpolding Sprint na 10 km 3. 0+0 30:25,2 +1:08,5 Frank-Peter Roetsch
4. 9 marca 1986 Finlandia Lahti Sprint na 10 km 3. 2 31:10,3 ? André Sehmisch
5. 17 grudnia 1987 Austria Hochfilzen Bieg indywidualny na 20 km 3. 0+1+0+1 1:07:36,25 +33,1 Fritz Fischer
6. 23 stycznia 1988 Włochy Anterselva Bieg indywidualny na 20 km 1. 1+1+1+1 1:05:03,3 – –
7. 30 stycznia 1988 RFN Ruhpolding Sprint na 10 km 2. 0+2 30:22,3 +5,4 Stefan Höck
8. 20 lutego 1988 Kanada Calgary Bieg indywidualny na 20 km 3. 1+0+0+1 56:33,3 +36,8 Frank-Peter Roetsch
9. 11 marca 1989 Szwecja Östersund Sprint na 10 km 1. 1+2 26:26,0 – –
10. 16 stycznia 1993 Włochy Val Ridanna Sprint na 10 km 1. 0+0 25:16,3 – –
11. 18 marca 1993 Finlandia Kontiolahti Bieg indywidualny na 20 km 3. 0+1+1+1 1:00:29,5 +1:03,1 Ludwig Gredler
12. 18 marca 1995 Norwegia Lillehammer Sprint na 10 km 2. 1+0 29:34,5 +39,0 Wiktor Majgurow

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.