Laurens van Hoepen

Van Hoepen zadebiutował w wyścigach pod koniec 2021 roku, startując w bolidach Formuły Regionalnej w barwach zespołu Graff Racing w kategorii Challenge Monoplace serii Ultimate Cup Series^[2]. Już w debiucie zwyciężył, startując z pole position na torze Bugatti Circuit wyprzedzając Nicolasa Prosta. wygrał siedem z dziewięciu wyścigów, w których brał udział, co wystarczyło, by zająć trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej mistrzostw, mimo że opuścił pierwszą połowę sezonu^[2][3].

W sezonie 2022 zadebiutował w serii Formula Regional European Championship, gdzie wystartował w zespole ART Grand Prix wspólnie z Gabriele Minìm i Marim Boyą^[4][5]. Chociaż w klasyfikacji generalnej zajął dopiero 21. miejsce, van Hoepen zdołał odnieść dwa zwycięstwa w klasie debiutantów, które odniósł na torze Circuit de Monaco^[6][7].

Przed główną kampanią w FRECA, wziął udział w dwóch rundach Formula Regional Ocenia Championship, gdzie zwyciężył w Grand Prix Nowej Zelandii po krótkiej walce z Louisem Fosterem^[8].

Na sezon 2023 pozostał we francuskiej ekipie ART Grand Prix^[9]. Dzięki dziewięciu finiszom w punktach, w tym dwóch na podium na ojczystej ziemii w Zandvoort, zajął 10. miejsce w klasyfikacji generalnej kierowców^[10][11].

Po sezonie 2023 wziął udział w testach posezonowych z zespołem ART Grand Prix na torze Jerez^[12][13]. Następnie wziął udział w Grand Prix Makau, w którym zajął 10. miejsce^[14].

W grudniu 2023 potwierdzono, że Holender zostanie kierowcą francuskiej stajni w sezonie 2024^[15]. Van Hoepen sezon rozpoczął od walki o zwycięstwo w sprincie, w Bahrajnie z Arvidem Lindbladem, którą przegrał, zajmując tym samym drugie miejsce^[16]. Kolejne podium zdobył w wyścigu sprinterskim, w Melbourne, zajmując trzecie miejsce po zaciętych pojedynkach z Lindbladem i późniejszym zwycięzcą Martiniusem Stenshorne’em^[17]. Po zajęciu 7. miejsca w pierwszym wyścigu w Imoli, stanął kolejny raz na podium za sprawą zajęcia trzeciej lokaty w wyścigu sprinterskim na ulicach księstwa Monako^[18]. W niedzielę jeździł dobrze, wyprzedzając Noela Leóna na zakręcie Mirabeau, po czym wypadł z toru na zakręcie Tabac, próbując wyprzedzić Josepha Loake’a^[19]. W Barcelonie zajął w sprincie piąte miejsce^[20].

Podczas rundy na torze Red Bull Ring, po raz pierwszy punktował w obu wyścigach, zajmując w pierwszym 4. miejsce, a w drugim ósme^[21][22]. Kolejne punkty zdobył w sobotę na torze Silverstone zajmując dziewiąte miejsce^[23]. Na Węgrzech wywalczył swoje pierwsze pole position w Formule 3, korzystając z późno wywieszonej czerwonej flagi, nim wielu kierowców zdążyło ustanowić swoje czasy^[24]. W niedzielę już na pierwszym okrążeniu zdołał go wyprzedzić Nikoła Cołow, spadając tym samym na drugie miejsce, które utrzymał do końca^[25]. Po wyścigu został na domiar złego zdyskwalifikowany z powodu niedowagi bolidu, co jak się później okazało, było spowodowane wyciekiem z chłodnicy wody^[26][27]. Punkty w tym sezonie zdobył jeszcze w sprincie na torze Spa-Francorchamps zajmując w nim 10. lokatę, a także w ostatnim wyścigu na torze Autodromo Nazionale di Monza przebijając się z 29. miejsca, z którego startował głównie za sprawą wypadku Kacpra Sztuki, na 8. miejsce^[28][29]. Zajął 13. miejsce w klasyfikacji kierowców, zdobywając 58 punktów, trzykrotnie stojąc na podium, ustępując obu swoim partnerom zespołowym^[30].

W sezonie 2025 pozostał w ART Grand Prix, co oznaczało, że startował już czwarty rok dla zespołu z Francji^[31]. Nie najlepiej wszedł w sezon, po raz pierwszy punktując dopiero w 3. rundzie na torze Autodromo Enzo e Dino Ferrari, zajmując 10. miejsce w drugim wyścigu^[32]. Po pierwszym zdobytym punkcie, w wyścigu sprinterskim, po raz pierwszy w sezonie stanął na podium, zdobywając trzecie miejsce w Monako^[33]. W niedzielę zajął 6. miejsce^[34]. W Hiszpanii dwukrotnie kończył czwarty^[35][36]. Po pięciu wyścigach z rzędu z punktami, przyszła Austria, w której nie zdobył żadnych punktów^[37], a do tego w niedzielę został zdyskwalifikowany z wyścigu głównego^[38]. W Wielkiej Brytanii zajął w sprincie 4. miejsce, a w wyścigu głównym do zajętego siódmego miejsca wykręcił najszybsze okrążenie^[39][40]. Po kolejne punkty sięgnął na Hungaroringu za sprawą zajęcia w niedzielę ósmej pozycji^[41]. W Monzie, w sobotnim wyścigu, stanął na podium za zajęcie 3. miejsca, po karze Tima Tramnitza^[42][43]. Sezon zakończył zajęciem 23. lokaty w niedzielnym wyścigu^[44]. Sezon zakończył na 12. miejscu, dwukrotnie stojąc na podium, raz wywalczając pole position i zdobywając 60 punktów.

Krótko po zakończeniu sezonu 2025 Formuły 3, Holender zadebiutował w Formule 2, startując w zespole Trident podczas rundy w Baku wspólnie z Martiniusem Stenshorne’em^[45]. Później zostało potwierdzone, że wystartuje również w ostatnich dwóch rundach sezonu 2025^[46]. We wszystkich trzech rundach nie punktował^[47].

Na sezon 2026 związał się ponownie z zespołem Trident, tym razem startując na pełen etat razem z Johnem Bennettem^[48]. Sezon rozpoczął się dla niego bardzo dobrze, gdyż w Australii, w sprincie zajął 7. miejsce, zaś w wyścigu głównym sięgnął po swoje pierwsze podium w Formule 2 dokładając do tego najszybciej ustanowiony czas^[49][50]. W sobotnim sprincie w Miami znowu stanął na podium, tym razem za zajęcie 2. miejsca, po zaciętym boju przez cały wyścig z Nikołą Cołowem^[51]. W Kanadzie, w ostatnich sekundach kwalifikacji zdołał wyprzedzić Câmarę i Dunne’a, zdobywając swoje pierwsze pole position^[52]. W sprincie zajął 4. miejsce, natomiast w niedzielę na czwartym kółku, gdy był liderem, uderzył w ścianę mistrzów i musiał przedwcześnie zakończyć swój udział w wyścigu^[53]. Po czterech wyścigach bez punktów, przełamał się w Barcelonie, gdzie w wyścigu głównym zajął 5. miejsce^[54]. W Austrii zajął w wyścigu głównym ósme miejsce^[55]. Na kolejną zdobycz punktową czekał do rundy na Węgrzech, w której sprezentował się znakomicie zajmując w pierwszym wyścigu trzecie miejsce, zaś w drugim czwarte^[56][57].